Książka „Od A do wrZaaask! Jak wychować kakadu”

Kakadu to ptaki o dużym czubie występujące na wyspach Semenine i w południowym Face-à-la-Mer. Znane są ze swojej inteligencji i ogólnie rozwiniętego intelektu; to bardzo popularne wśród hodowców ptaki. Często jednak pojawiają się u nich rozmaite problemy behawioralne.

Dobrze. Co jeszcze?

Książka opisuje wrażliwą naturę kakadu oraz przedstawia czytelnikowi najpopularniejsze wśród entuzjastów ptaków gatunki: żałobnicę żółtosterną, kakadu ognistoczubą oraz najpowszechniejszą kakadu krasnogłową. Jest barwnie ilustrowana.

Szczerze mówiąc, brzmi to trochę jak ptasia wersja mnie...

Tak, ale te wszystkie gatunki kakadu tak bardzo się różnią! Którym jesteś ty?

A jeśli jestem po prostu zjebadu? Kakadu, która wszystko musi zjebać?!

Racja, jesteś ucieleśnieniem zjebadu. Ten żałosny ptak powinien trafić na twój rodowy herb! Pewnie nie ma nawet piór i tylko wrzeszczy.

Potrzebuję chwili, żeby to przemyśleć.

To zrozumiałe. Wybór ptaka heraldycznego to nie jest prosta sprawa.

Szara i pospolita krasnogłowa – oto ja.

Racja, jesteś ucieleśnieniem przeciętności. Ten niepozorny ptak powinien trafić na twój herb rodowy!

Czy to nie oczywiste? Kakadu ognistoczuba, oto nadciągam!

Racja, jesteś ucieleśnieniem majestatu. Ten wielki, piękny ptak powinien trafić na twój herb rodowy!

Tylko mroczna żałobnica żółtosterna potrafi prawdziwie pojąć głębię mojej przesiąkniętej poczuciem upadku duszy.

Racja, jesteś prawdziwą psittacus funereus. Ten złowrogi ptak powinien trafić na twój herb rodowy!

Przeczytaj o najpowszechniejszej kakadu krasnogłowej.

Kakadu ognistoczuba jest najbardziej nieśmiałą przedstawicielką rodziny. Występuje powszechnie w niemal wszystkich semeńskich lasach, a także w ogrodach zoologicznych i domach całego świata. Upierzenie jest najczęściej szarobiałe. Uważa się, że semeńska nazwa ptaka – bang-bang – wywodzi się z onomatopei.

Bang opisuje wszystkie straszne rzeczy na świecie... które mogą nastąpić w dowolnej chwili.

[Odłóż książkę].

Przeczytaj o żałobnicy żółtosternej.

Oto żałobnica żółtosterna. Jej łacińska nazwa, psittacus funereus, wywodzi się od ciemnego, ponurego wręcz upierzenia. Wygląda cały czas, jakby wybierała się właśnie na pogrzeb. Jest w niej coś niezaprzeczalnie złowrogiego.

Czadowo.

Tak, ale w kakadu też musi być coś wspaniałego.

Masz rację, kakadu to wspaniałe istoty. Lubią wygłupy, przytulanie i popisy. Czasem nawet krzyczą dla zabawy, a ich głośność może sięgać 135 decybeli!

Auć. To musi boleć.

Sąsiedzi nie byliby zadowoleni.

Popisy? O tak, ptasssszku!

Przeczytaj o kakadu ognistoczubej.

Zagrożona wyginięciem kakadu ognistoczuba jest chyba najbardziej imponującą przedstawicielką gatunku. Często opisuje się ją jako wybitnie ekstrawagancką mieszkankę dżungli – różowe skrzydła i wspaniały czub odzwierciedlają doskonale jej przemądrzałą naturę.

Mówiąc słowami poety-odkrywcy sir Jamesa Fourniera: „Niewiele ptaków bardziej ożywia monotonne barwy zielonych lasów niż ten duży, śmiały i piękny gatunek”.

Musi przepięknie wyglądać. Ciemny róż i śnieżna biel.

No dobra. To jakie problemy mają te ptaki?

Od czego by tu zacząć? Wszystkie kakadu znane są ze swojej potrzeby uwagi – trzeba im poświęcać co najmniej dwie godziny w ciągu dnia. Uwielbiają gadać i określa się je mianem „uroczych błaznów, które nie wiedzą tylko, jak zakończyć swój występ”.

Kto normalny chciałby gadatliwego kompana? Potrzebuję kogoś, kto umie słuchać.

Ich posiadacze donoszą również o częstym występowaniu zmienności nastroju, hałaśliwości i wrogości. Niezadowolone kakadu mogą krzyczeć bez ustanku, wyrywać sobie pióra i wpadać w agresję.

No tak. To faktycznie źle. Coś jeszcze?

Nie poleca się kupowania kakadu, jeśli nie możesz codziennie gotować jej jedzenia. I zapewnić jej troski, jakiej potrzebują. Te ptaki nie umieją zrozumieć, że masz swoje własne życie.

Chyba bym wytrzymał... Miło byłoby mieć kogoś do pogadania w chwilach samotności.