Książka „Hjelmdallermann: Człowiek z Hjelmdallu”

Mężczyzna z Hjelmdallu spogląda na ciebie z okładki. Na jego twarzy maluje się wyraz ponurego zdecydowania.

Spójrz na tylną okładkę.

Wydrukowany z tyłu opis brzmi: „Jego najnowsza przygoda to doskonałe wprowadzenie do dzikiej Sagi Hjelmdallu! Poznaj Człowieka z Hjelmdallu, jego wiernego brata krwi Tyrbalda, szlachetnego lorda Wrôthgära i jednych z najstraszliwszych jak dotąd wrogów. Za Północne Ziemie! Za HJELMDALL!”.

Poniżej mniejszą czcionką widzisz zamknięty w nawias napis: „(Adaptacja książek »Człowiek z Hjelmdallu i skarb nekromanty«, »Człowiek z Hjelmdallu: pan Wrôthgäru« i »Człowiek z Hjelmdallu: klątwa Nachtherrerów«)”.

Bezczelna próba wydojenia fanów z pieniędzy poprzez połączenie starych opowieści i nadanie im nowego tytułu.

Wydawcy muszą mieć dość niskie mniemanie o intelekcie swoich czytelników.

Ich głównym zmartwieniem jest dalsze trwanie serii, a nie zapisywanie się na kartach historii literatury.

Gdzie jest popyt, będzie i podaż. Nic w tym złego.

Ludzie cenią sobie to, co znajome, wspominanie dawnych doświadczeń, oglądanie starych zdjęć, czytanie dawnych opowieści.

Czy jest lepsze miejsce na ucieczkę niż przeszłość?

Przeczytaj pierwszych kilka stron.

Znasz już całą historię na pamięć. Nic nowego ani ciekawego nie rzuca ci się w oczy.

Fabuła rozpoczyna się in media res. Człowiek z Hjelmdallu i jego grupa północnych zbójców zostali otoczeni w głębi pradawnej świątyni przez armię bełkoczących zjaw, na czele których stoi nieumarły nekromanta. Jeden za drugim dzielni ludzie północy padają pod nieprzerwanymi ciosami ożywieńców i wkrótce dołączają do nich, wskrzeszeni...

Gdy zapada zmrok, z hordą trupów toczą bój już tylko Człowiek z Hjelmdallu i jego brat krwi, szlachetny Tyrbald. „To zaszczyt ginąć u twego boku, bracie!” – wykrzykuje ten ostatni, odcinając głowę jednemu ze swych ożywionych towarzyszy.

O rany... Mają kłopoty.

„Nein, Tyrbaldzie!” – ryczy Człowiek z Hjelmdallu nad głowami mięsno-kościstej armii. „Miej odwagę! Za północne ziemie... Za HJELMDALL!!!”. Wskakuje na półpiętro, by niczym rozwścieczony lodowy niedźwiedź, obracając swoimi zweihänderami – Sturm i Drang – zmierzyć się z czarnooką postacią. Przebija się przez otaczającą nekromantę hordę nieumarłych...

Autor nigdy w życiu nie miał w ręce miecza, nie wspominając już o dwóch naraz, i to dwuręcznych.

Jest fizycznie niemożliwe, aby człowiek mógł skutecznie władać dwoma dwuręcznymi mieczami naraz w jakiejkolwiek prawdziwej sytuacji bojowej.

...a jego dwa miecze ze śmiercionośną finezją, niczym nożyce, odcinają głowę nekromanty od ciała. Odcięte od czarnej magii nieumarłe legiony upadają unisono na ziemię niczym szmaciane lalki, dwaj ludzie północy zaś stają samotnie pośrodku przeklętej świątyni otoczeni ciałami utraconych braci.

Przekartkuj dalej.

Kilka rozdziałów później Człowiek z Hjelmdallu i Tyrbald są już w zupełnie innym miejscu – wysoko nad piaszczystą pustynią dosiadają dwóch gryfów, które zawsze pojawiają się w dogodnym dla narratora momencie...

Ta książka to kpina z samej idei dobrego prowadzenia fabuły, choć coś ci podpowiada, że spójność nigdy nie była dla autora zbyt istotna.

Ludzie północy trafiają na dwór potężnego południowego króla: Lorda Wrôthgära. Stary władca prosi Człowieka z Hjelmdallu, by ten uwolnił jego królestwo od Nachtherrerów, podziemnego klanu ślepych magów, którzy w zamian za własne dusze pozyskali demoniczną moc.

Człowiek z Hjelmdallu wymusza na zdesperowanym królu wysoką cenę. Żąda ziemi dla bezdomnych pustynnych pigmejów żyjących na wygnaniu na rubieżach królestwa. Wrôthgär proponuje zamiast tego rękę swojej najstarszej córki, syn zimy jednak nie zamierza się ugiąć...

Ruszajmy ku rzezi i chwale! (Czytaj dalej).

Przeskakujesz fragment o wymyślnym bankiecie i licznych toastach, a także o długiej i niebezpiecznej podróży do twierdzy Wrôthgära do pradawnego lasu Yezzdor, gdzie nasi bohaterowie wdarli się do mrocznej komnaty Nachtherrerów...

Pośrodku wielkiej sali stoi krwawy ołtarz, na którym dwóch Nachtherrerów rozpruwa wrzeszczącego chłopa. Ten bluźnierczy rytuał umacnia zakazaną magię czarnoksiężników...

Gdy okrutna ceremonia dobiega końca, dźwięk wyciąganej z pochew stali przyciąga uwagę Nachtherrerów ku dwóm stojącym w drzwiach zakapturzonym postaciom...

Po to właśnie tu przybyłeś, nieprawdaż? Po emocjonujący rozlew krwi, podczas którego ludzie zmieniają się w mięśnie i furię?

Nie. Przybyłeś po pięknych, nagich ludzi dymających się w krzakach. Poprosimy o pot, kutasy i cycki!

Goście zrzucają szybko swoje płaszcze, błyskając północną stalą – to Człowiek z Hjelmdallu i jego mężny brat krwi, Tyrbald!

No wiadomo, kto niby inny?

W mgnieniu oka Nachtherrerzy przywołują hordę bełkoczących orkenoidów, które rzucają się na naszych bohaterów. Pomieszczenie wypełnia się klangiem mieczy i krzykami umierających, a podłoga robi się śliska od parujących wnętrzności potworów...

Oż, no ja pierdolę...

Kiedy kurz bitewny opada, pośród trupów stoją już tylko Człowiek z Hjelmdallu i Tyrbald. Wyczerpani i obklejeni wnętrznościami swoich wrogów ludzie północy stają przeciwko podłym Nachtherrerom. Niebieskie niczym sodalit oczy bohatera płoną nieopisaną furią. „Za północne ziemie!” – wykrzykuje, rzucając się do desperackiego boju...

To chyba jakieś żarty...

Ale co?

To przecież prawie toczka w toczkę pierwsza scena! Nawet powtórzyli słowo bełkoczących.

W pierwszej scenie Człowiek z Hjelmdallu walczył z potężnym nekromantą i jego armią trupów, a teraz z dwójką Nachtherrerów i ich hordą orkenoidzkich sługusów. To jest kompletnie co innego.

Nie, to zbyt głupie jak na mój gust. (Zamknij książkę).

Mężczyzna z Hjelmdallu spogląda na ciebie z okładki. Na jego twarzy maluje się wyraz ponurego zdecydowania.

Dobra. W porządku. Co dalej?

Doskonałe pytanie. I łatwo znaleźć na nie odpowiedź, kupując kolejny, pasjonujący tom sagi o Hjelmdallermannie: „Hjelmdallermann u Bram Jutra”. Na ostatniej stronie widnieje jedynie napis „Ciąg dalszy nastąpi”.

Biorąc pod uwagę, ile wydano najróżniejszych książek z tej serii, wątpisz, żeby udało ci się kiedykolwiek znaleźć tę kolejną część.

Biorąc pod uwagę, ile wydano najróżniejszych książek z tej serii, wątpisz, żeby udało ci się kiedykolwiek znaleźć tę kolejną część.

Na plasterki ich, Hjelmdallermannie!

Zapewne tak właśnie robi, ale nie możesz być tego pewien, bo książka kończy się w kulminacyjnym momencie. Pozostaje tylko przypis o treści: „Ciąg dalszy w tomie »Hjelmdallermann u Bram Jutra«. Już wkrótce w twojej lokalnej księgarni”.

Biorąc pod uwagę, ile wydano najróżniejszych książek z tej serii, wątpisz, żeby udało ci się kiedykolwiek znaleźć tę kolejną część.

Biorąc pod uwagę, ile wydano najróżniejszych książek z tej serii, wątpisz, żeby udało ci się kiedykolwiek znaleźć tę kolejną część.

O rany! Tego to się nie spodziewałem!

Chwila, ale czemu Człowiek z Hjelmdallu to wszystko robi?

Co masz na myśli?

Nieważne. (Czytaj dalej).

Czemu on to wszystko robi?

Gdyż w jego piersi płonie ogień sprawiedliwości. Bo pragnie przede wszystkim przynieść chlubę swemu ukochanemu Hjelmdallowi. Bo jego szlachetna katlańska krew żąda chwały i podbojów. I nie da się tym żądaniom odmówić.

Niech będzie. Wracajmy do lektury.

To wszystko?

Jakie znowu „to wszystko”?

Ma jeszcze jakąkolwiek inną cechę charakteru?

To Człowiek z Hjelmdallu! Zahartowany wśród furii bitwy – śmierć była mu ojcem, a krew matką. Miał ledwie czternaście zim, kiedy opuścił lodową ojczyznę, Katlę, w poszukiwaniu chwały i honoru. Oto jego charakter.