Przed efektami myśli; mogą obowiązywać inne warunki dialogu.
681 · Kwestie umiejętności
Spoglądasz znad rozsypującej się balustrady na południe. Tam, kilometr i dwieście metrów stąd, w niebo wbija się kamienny kształt. Grób. Na nim widnieje mural, który głosił niegdyś „Jutro jest zaledwie o szept od ciebie”. Nie możesz tak naprawdę zobaczyć stąd budynku Felda, ale czujesz z jakiegoś powodu, że powinieneś do niego wrócić.
W środku, w celi, młoda kobieta przechodzi jednoczesny odwyk od amfetaminy, barbituranów i alkoholu. W tym samym czasie dwóch mężczyzn w brązowych garniturach macha młodemu policjantowi odznakami MOP-u. Słyszy, jak otwierają się drzwi...
Na peronie młoda kobieta odczuwa odstawienie amfetaminy, barbituranów i alkoholu. Mimo to jednak uśmiecha się wśród tłumu. Po chwili znika z twojej wyobraźni...
...i wie już, że to koniec. Przyszli po nią. Na zewnątrz trwa już wiosna. Zielononiebieska rzeka wpada do Zatoki Martyneskiej.
Centrum, po drugiej stronie Zatoki Revacholskiej. Zimny deszcz pada na czterdziestopiętrowe wieże. Nad nimi – Centralny Aerodrom Lausanne, kokon zawieszony na szarym niebie siatką stalowych lin i otoczony hybrydowymi jednostkami powietrznymi.
Centrum, po drugiej stronie Zatoki Revacholskiej. Śnieg pada na czterdziestopiętrowe wieże. Nad nimi – Centralny Aerodrom Lausanne, kokon zawieszony na białym od śniegu niebie siatką stalowych lin i otoczony hybrydowymi jednostkami powietrznymi.
Na przeciwnym do portu, południowym brzegu rzeki Esperance na dwupiętrowy, duraluminiowy budynek 57. komisariatu, przy bramie do Terminala H, pada biały śnieg.
...i wie już, że to koniec. Przyszli po nią. Na zewnątrz zapadł już zmrok. Czarna jak smoła wstęga rzeki wpada do Zatoki Martyneskiej.
...i wie już, że to koniec. Przyszli po nią. Na zewnątrz powoli zbliża się zmierzch. Lśniąca złotem i pomarańczą rzeka wpada do Zatoki Martyneskiej.
Na przeciwnym do portu, południowym brzegu rzeki Esperance, w okolicach dwupiętrowego, duraluminiowego budynku 57. komisariatu, przy bramie do Terminala H, powietrze jest nieruchome.
Na peronie młoda kobieta odczuwa odstawienie amfetaminy, barbituranów i alkoholu. Mimo to jednak uśmiecha się wśród tłumu, dotyka wielkiego ducha miasta, które opuszcza, by udać się do innego, daleko na południu.
Mniejszego. Odleglejszego. Ukrytego. Nie takiego, jak wielki kandelabr, który migocze u jej stóp skąpany w wiośnie. Ulice i wieże, apartamentowce i woda. Za nią zaś – czarny pas ruin, którego nie byłoby nawet widać, gdyby nie zmrużyła oczu...
W środku, w celi, młoda kobieta przechodzi odwyk od amfetaminy, barbituranów i alkoholu. Znika, drżąca, z twojej wyobraźni...
Mniejszego. Odleglejszego. Ukrytego. Nie takiego, jak wielki kandelabr, który migocze u jej stóp pośród nocy. Światła uliczne, wieże, apartamentowce i woda. Za nią zaś – czarny pas ruin, którego nie byłoby nawet widać, gdyby nie zmrużyła oczu...
Mniejszego. Odleglejszego. Ukrytego. Nie takiego, jak wielki kandelabr, który migocze u jej stóp w zapadającym zmierzchu. Ulice, wieże, apartamentowce i zimna woda. Za wodą zaś – czarny pas ruin, którego nie byłoby nawet widać, gdyby nie zmrużyła oczu...
Centrum, po drugiej stronie Zatoki Revacholskiej. Oceaniczny wiatr uderza w czterdziestopiętrowe wieże. Nad nimi – Centralny Aerodrom Lausanne, kokon zawieszony na niebie siatką stalowych lin i otoczony hybrydowymi jednostkami powietrznymi.
Na przeciwnym do portu brzegu rzeki Esperance na dwupiętrowy, duraluminiowy budynek 57. komisariatu, przy bramie do Terminala H, pada zimny deszcz.