Çöp konteyneri bahar karının altında duruyor.

Acımasız bir şakaydı... Burada bir şeyler olmalı...

Tek gördüğün şey bir kupa, üzerinde safranların içinde oynayan sarı adamın ırkçı bir çizimi var.

Biliyordum. (Çöpün labirent gibi derinliklerinden çık.)

Hem de nasıl!

Yazık, çünkü o şeylerin hiçbiri aslında orada yok. Sadece yemek atıkları var cips paketleri var.

Nerede? Göremiyorum.

Boş ver onu, muz kabuklarının yanındaki şu takımadalardan gelen büyük incilere bir bak!

"Tam zamanında açmışız." Teğmen çöpün içine bakıyor. "Boşaltılmayalı bir haftayı geçmiş."

N'oluyor?

Sadece bir his. İçinde bir yerlerden gelen bir uyarı.

"Belki başka zaman." (Bitir.)

"Hayır, olmaz. Şimdi incelemeliyiz," diyor ve kapağı açıyor.

Sanki içinde bir şey var hissine mi kapılıyorum?

Evet, bir şey var. Ama o hiç hoşuna gitmeyecek. Elin hâlâ kapakta, kaşından ter akıyor...

Evet! Kırıp aç onu Berduş Polis... Spot ışıkları sana dönüyor. Daha fazla şey bulmak için çöpün içine dal!

Kilitli metal kapağı çıplak ellerinle zorlayarak açıyorsun be! Artık kilitli değil. Senin insanüstü gücüne dayanamadı.

Ne kadar güçlü olduğunu düşünürsen düşün, gerçekten çıplak ellerinle böyle bir şeye kalkışmamalısın.

Henüz kas gücü zamanı gelmedi. Açamıyorsun, kabul et... levye tamam ama yeterli beceriye sahip değilsin.

Kas gücü zamanı değilmiş. Levyeyi kapağın altında sıkıştırdın ama olmuyor.

NE OLUYOR? Kol kasların metali bükmek için can çekişiyor, ama metal dayanıyor... Savunmasını kırmak için yüksek tesirli laneti kullandıracak sana. KUDRETLİ SÖZLERİ söyleme zamanı!

Konteynere tekme at.

Hiç tatmin edici değil, can yakıcı. Bir çınlama duyuyorsun, ama çok yankılanmıyor. Kutu dolu gibi...

Kendiyle dolu. Başarısız olduğun için mutlu. Çöp konteyneri kıs kıs gülerek eğleniyor.

Pes et.

"Cuno şunu söylemeli ki, bu hiç etkileyici değildi. Ne yapmaya çalışıyordun amına koyayım?"

Bir şey deme.

"Aynen."

"Siktir git Cuno."

"Tabii canım. Ne yapmaya çalışıyordun pol‑it?"

"Çöpü açmaya çalışıyordum."

"Hayır, çalışmıyordun. Eğer çalışsaydın o şeyini..." Eliyle bir hareket yapıyor. "Kilidin oraya falan sokardın. Kilidin olduğu küçük yuvarlağa sokup çek onu. Zayıf noktası orası."

"Ona ortak falan mı oldun şimdi he, Cun? Onu dinleme it, iyiydin."

"Benden bu kadar, kıramıyorum."

"İşin komik yanı... zaten kırmak zorunda değiliz ki." Gülümsüyor. "Anahtarımız var, unuttunuz mu? Müdür size anahtarı verdi."

"Hayır, yok! Kaybetti amına koyayım! O maymun anahtarı da kaybetti!"

"Yok artık."

"Onun silahını bulup birini öldürmeliyiz."

"Ama ben levyeyi kullanmak istiyordum... Sanki levyeyi kullanmazsam bir şeyleri kaçırmış gibi hissedeceğim."

"Öyle. Levyeyi kullanması çok tatmin edicidir, kullanışlıdır da." Başıyla onaylıyor, en ufak bir alaycı tavrı yok. "Ama levyeyi kullanma konusunda yeterince iyi değilsiniz. Anahtarları almalıyız."

Üsteleme.

Çöp kutusu seni çağırıyor. Senin zayıf olduğunu düşünüyor.

"Hadi müdürden anahtarı isteyelim, böyle olmayacak belli."

Tüm ağırlığınla levyeye asıl.

Levye kapağın altına girerken gıcırdıyor. Tıpkı bir ahmak gibi ona asılıyorsun, uflayıp pufluyorsun. Tekniğin yanlış olduğu aşikâr... ama aklına başka bir şey gelmiyor.

"BOK GİBİYMİŞ LAN bu metal, SİKTİĞİMİN metali!"

"Sorun metalin kalitesi değil. Görebildiğim kadarıyla yeterince dayanıklı."

Küçük başarısızlığından zevk alıyor. Bunu komik buluyor, öfkeden terlemiş suratına bakarak eğleniyor.

"Suçu metale atmayı bırak, itçik. Metal normal, senin kolun çöp."

Kapağı tekrar aç.

Anahtarla kilidi aç.

Sağlam bir kırılma sesiyle kilit açılıyor. Şimdi rahatça kapağı açabilmelisin...

Bu çöp konteyneri kilitli. Kayar kapağının kilidinde "Whirling‑in‑Rags" yazıyor.

İçinde bir şey var. Vakayla pek bir bağlantısı olmayabilir... ama yine de...

Çöp konteynerinin kilidi nasıl olduysa açılmış. Hepsi senin için, Harry. Çöp konteynerine girerken çürümüş yemek kokusu geliyor. İşte ait olduğun yer...