Dört bir yanında yağmur damlaları büyük Revachol'a düşüyor. Yağmur saçaklardan akıyor ve…

Dört bir yanında yağmur damlaları büyük Revachol'a düşüyor. Yağmur saçaklardan akıyor ve çukurları dolduruyor, pisliği temizliyor.

Kışın şehirdeki etkisi azalıyor. İlkbahar, buzları eritiyor.

Nihayet. Sırada ne var?

Rutubet. Şehir etrafında titreşirken palton seni yağmurdan koruyor.

Güneyde ne var?

Bir trafik sıkışıklığı var. Yağmur motorlu taşıtların tavanlarında tıkırdıyor. İçlerindeki şoförler yağmurun ön camlarından akışını izliyor. Kralın heykeli üşümüş, titriyor. Kanal köprüsü kaldırılmış.

Öbür tarafta ne var?

Yol yükseliyor, yükseltilmiş bir otoyol gettonun üstünden geçiyor. Beton kolonlarının ötesinde çatılardan, ahşaptan ve katrandan bir okyanus uzanıyor. Dört bir yanda yağmur bulutlarının altında dört katlı binalar. Jamrock'ta karlar eriyor.

Titre, daha da ileriye bak...

Jamrock'ın yağmurdan sırılsıklam olmuş çatılarının ilerisinde, karakola çevrilmiş olan eski ipek fabrikası, otoyolun çıkışının üstünde duruyor. 41. Polis Karakolu yağmurun altında eğilmiş bekliyor.

Devriye Memuru Judit Minot girişte asılı brandanın altında duruyor, büyük siyah şemsiyesini açmaya çalışıyor.

Karakolun cerrahı bir şeker çiğniyor, ona sorgulayıcı bir bakış atıyor ve yanından yürürken: "Yardım lazım mı?" diyor.

"Hayır. Hallettim, teşekkürler." Şemsiyeyi açmayı başarıyor ve cerraha hızlı bir bakış atıp kafasını salladıktan sonra merdivenlerden aşağı koşuyor. Etrafında yağmur yağmaya devam ediyor...

Görüşün bulanıklaşıyor. Yüzünü elinle siliyorsun. Yağmur gözlerini acıtıyor, seni yukarı baktırıp gözlerini kırptırıyor.

Destek Memuru Jean Vicquemare elinde şemsiyeyle hızlıca karakolun merdivenlerinden iniyor. Şemsiyesi kapalı. Bahar yağmuru onu hiç memnun etmiş gibi görünmüyor.

Köprüde polis memurları Torson ve McLaine nöbet tutuyor. Torson kot pantolon ve fileli beyaz atlet giyiyor. Vicquemare oradan geçerken genç adam ona diyor ki...

"Top kankan nerede, topalak?"

"Ne?"

"Öyle bir ilişki değil. Onlara heteroseksüel hayat arkadaşları denir. Sağlamlığını kanıtlamış bir ilişkileri var. Daha çok 'bröderbund' gibiler."

"Ha? Evet." Şemsiyesini açıyor ama rüzgâr anında tersine katlıyor.

"Hetero... seksüel. Hayat... arkadaşları."

"Şebeklik yapmayın." Vicquemare şemsiyesiyle uğraşıyor, şemsiyenin telleri kumaşından ayrı sallanıyor. "Erkek egemen iş yeri mizahını kesin. Onu gördünüz mü?"

"Bir problem mi var?"

"Hayır, yok. Sadece... Judit onun evine gitti ve pazartesi gelmiş postasının açılmadığını gördü. Adam sanırım hâlâ orada. Onunla hafta sonu bir şeyler falan içmediniz değil mi?"

"Bu çok sorumsuz bir hareket olurdu."

"O hayvanla mı? Bir daha asla içmem. O hâlâ şeyde mi... Kavşağın güneyinde... Şey işte... Neydi orası?"

"Martinaise. Martinaise'de."

Orası senin sahip olduğun tek ev artık. Ama geri dönemezsin, bu şekilde olmaz.

"Acaba Vic kayıp erkek arkadaşını bulmuş mudur." Chester McLaine'e bakıyor ve kendi şakasına kahkaha atmaya başlıyor. Dışarıda yağmur var.

"Mack, onlar hetero-seksüel hayat arkadaşları. Öyle değil." Partneri sırıtıyor. "Ama evet, o ikisinin arasında ciddi bir sorun var, Akşamcı Kovboy..." Yağmurun sesi o kadar şiddetleniyor ki onun sesini bastırıyor.

Ben nerede yaşıyorum?

İki tarafında yanmayı bekleyen barakalarla etrafı karla kaplı, çamurlu bir nehre benzeyen bir sokakta. Bir film kiralama dükkânı yağmurun içinde kapılarını açıyor, zırhlı bir otomobil sizin eskiden beraber yürüdüğünüz köşeden hızlıca geçiyor... Bir anda sırtındaki tüyler diken diken oluyor.

GERİ DÖNEMEZSİN.

Polislik falan değil hayat şartı yoldaş.

BURJUVAYA YOK NE DOST NE DE ARKADAŞ.

Neden orada değilim?

Kimsenin gitmediği Martinaise'de olmak için. Unutulmuş bir kanalın akış yolu üstünde, şehrin en beyaz bölümünde, Devrim'in başarısız olduğu günün gölgesinde olmak için.

Burada ne yapıyorum?

Yağmurun altında duruyorsun, iç kesime doğru uzanan Jamrock Kaya Şehri'ne doğru kuzeye bakıyorsun.

Jamrock nedir?

Revachol, dünyanın başkenti, Jamrock ise Revachol'un başkenti. Kirpiklerinde damlacıklar oluşuyor.

Jamrock yuvan.

Batıda ne var?

Yağmur damlacıklarından örtüler, suyun üzerine saçılıyor. Merdivenler okyanusa uzanıyor. Dalgalar durmaksızın Martinaise sahiline vuruyor, motorlu tekneler ve sazlar, yavaşça salınıyor.

Körfezde yarısı suya batmış, parçalanmış bir deniz kalesi var. Revachol Koyu'nun ötesinde hayaletler gökyüzüne yükseliyor.

Kimsiniz, hayaletler?

La Delta'nın gökdelenleri, ticari semt. Ofislerin camlarından altın rengi loş ışık sızıyor.

Hiç oraya gidecek misin?

Gidecek miyim?

Hayır. Sen sadece koyun karşısında yükselişlerini Martinaise'den izleyen yüz binlerden birisin.

Düşünceyi bırak.

Saçın alnına yapışıyor, soğuk ve ıslak.

Parmaklarını ıslanmış saçlarından geçir.

Saçın berbat hâlde, yağlı ve etraftaki kömür fabrikalarının külleriyle karışmış. Uzaklarda bir yerlerde duman bacaları yükseliyor.

Kıyının aşağısında ne var?

Şehrin sahil şeridi, eternit kaplı çatılardan yağmur akıyor. Yarım kalmış inşaattan kalan briketler. Bir zamanlar devrimciler tarafından ele geçirilmiş, artık kullanılmayan araştırma ve geliştirme binası. Eski ahşap bir kilise sütunlarla suyun üzerinde duruyor.

Onun da ötesinde?

Kömür Şehir, bütün yolların sonu.

Aşağıda ne var?

Yıkılmış rögarlar. Yağmur suyuyla taşan eski kanalizasyon sistemleri. Devrim'den kalma gizli silah depoları. Üç asır boyunca ölen soyluların gömüldüğü yer altı mezarlarına, Le Royaume'a giden kapılar...