Konuşma · ALIÇ AĞACI

Saint‑Ghislaine Sokağı'ndaki budaklı alıç ağacı. Esen soğuk rüzgârla manyetik bant çırpışıyor.

"Canım alıç ağacı." (Ağacı okşa.)

Bu ani ilgi ve duygu gösterisi ağacın incinmiş hislerini düzeltmedi, seni üçkâğıtçı şerefsiz.

Nispeten yeni filizlenmiş sap ve dalların üzerini kaplayan keskin dikenler elini çiziyor.

Aman, her neyse. Buna acı bile denmez.

Bu, daha önceki saldırının intikamıydı... Bu ağaçlar... neyin planını yapıyor?

"Pekâlâ, ağaç. Dürüst olmalıyım ki bunu hak ettim. Şimdilik ödeştik diyelim."

Teğmen, sen ağaca bir şeyler mırıldanırken seni izliyor ve ardından saatine bakıyor. "Artık soruşturmaya geri mi dönsek?"

Ağaç sessizce etrafa bakıyor. İnsanlığa karşı bir sonraki hamlesini planladığına hiç şüphe yok. Bronz renkli bant ağacın dallarına dolanıyor.

Büyük olasılıkla ağaçlar adalet olgusunu pek anlamıyor. Bundan sonra arkanı kollasan iyi edersin...

"N'oluyor lan, ağaç?"

"Üzeri keskin dikenlerle kaplı bir ağaca vurdunuz. Ne olmasını bekliyordunuz?"

Gözünü bu ağaçlardan ayırma. Bir halt karıştırdıkları kesin.

"Amanın, doğa bize karşı bir ayaklanma mı planlıyor?"

"Evet. Günün birinde şehirlerimiz otlarla kaplanacak..." Kim, ağaca bakıyor. "Ne kadar da şairane. Çok da üzerinde durmamak lazım, sonuçta çözmemiz gereken bir cinayet var."

Şşşşt! Yüksek sesle söyleme şunu... Şimdi seni fark edecekler işte!

Sessiz kal.

Ağacı okşarken neredeyse okunamayacak kadar eskiyip solmuş bir çıkartma görüyorsun. Kâğıdın üzerinde: "RHM Acil Durum Masası No. 8-100-2" yazıyor. Hemen altında ise bir slogan var: "İnsanoğlu, gözünü dört aç!"

Seni hippi hanım evladı seni!

Bronz renkli bant etrafta uçuşup dalların arasında karmakarışık ancak göze doğal görünen şekiller oluşturuyor... Ancak başka bir şey var...

Düşünceyi göz ardı et.

Ne görüyorum?

Bu karışıklığın altında çarpık bir mantık yatıyor... Bant şeridinin iki ucunu da görüyorsun; havada süzülüşünü, bükülüp dönmesini... Durumu daha iyi anlamaya başlıyorsun. Bandı ağaçtan temizlemek şimdi çok daha kolay olacak.

Ağaca dolanmış bandı çöz.

Yavaş ve temkinli hareketlerle bandı çekiyor, büküyor ve düğümlerden kurtarıyorsun. En sonunda manyetik bandı dalların arasından çıkarmayı başarıyorsun.

Cebinde iyice dolanıp karman çorman hâle geliyor. Keşke şu bandı makaraya tekrar sarabilmenin bir yolunu bulabilsen, böylelikle kaseti dinleyebilirdin...

Belki ikinci el dükkânındaki Roy bu konuda sana yardım edebilir?

Teğmen ellerinde tuttuğun karman çorman yığına bakıyor. Sen dalları bir güzel temizledikten sonra teğmen ancak meraklanıyor ve "Bandı ne yapacaksınız?" diye soruyor.

"Erik Kafa'ya götüreceğim. Onun şu Van Eyck müziğini biraz daha sert hâle getireceğime söz vermiştim. Belki bu bant bir işe yarar."

"Nasıl? Bozuk ve makarasından çıkmış vaziyette. Sizce yeni dostunuz bunun nasıl tamir edileceğini biliyor mudur?"

"Bilmek zorunda, ne de olsa kendisi bir takdimci."

"Peki." Anlaşılan teğmen bu ifadenin ne anlama geldiğini bilmiyor. "Sokağın karşısındaki ikinci el dükkânında da tamir ettirebilirsiniz, daha fazla vakit harcamayalım."

Biraz sabırsız bir şekilde kol saatine bakıyor. "Hatırlatmak istedim, bizim asıl mesleğimiz cinayet soruşturmalarını çözmek, bant dolamak değil."

İyi fikir. Belki gerekli alet edevat onda vardır. İkinci el dükkânındaki projeksiyon makinesi de benzer bir bantla çalışıyor...

"Bir gece kulübü açmaya niyetlendiklerine göre, şu kulüpçülerin en azından biri bozuk bandı nasıl tamir edeceğini biliyordur diye düşünüyorum."

"Sokağın karşısındaki ikinci el dükkânında da tamir ettirebilirsiniz, daha fazla vakit harcamayalım." Biraz sabırsız bir şekilde kol saatine bakıyor.

"Emin değilim, göreceğiz. Belki Erik Kafa bana bir yol gösterebilir."

"Söylemeye utanıyorum."

"Bu sizin şu kilise olayınızla alakalı, değil mi? Kesin öyle. Bu bant çalışamayacak vaziyette, bunu anlıyorsunuz, değil mi? Erik Kafa ve tayfasının bunun nasıl tamir edileceğini bildiğini zannetmiyorum."

Manyetik bant, kusursuz bir labirent gibi dalların etrafına dolanıyor...

Dolanmış bandı bir türlü çözemiyorsun. Tek yaptığın şey parmaklarını dikenlere batırıp kanatmak.

(Bitir.)

"Siktir git, doğa!" (Ağaca yumruk at.)

Alıç ağacı, ihanetin ve psikopatlığa eğilimin karşısında hayal kırıklığına uğruyor. Ayrıca yumruğun acıyor. Birazcık.

Bu acı ne ki! Zevk almana bak! Onu özümse! Acıdan güç al!

Aynen öyle ulan! Bu da sana kapak olsun, cisim. Benim varoluşum seninkini döver.

Evet, acın gerçek. Ağacın acısı ise sessiz, bayağı ve sıkıcı.

"Tabiat anaya saldırmanız bitti mi?" Saatine bakıyor. "Gitsek iyi olur."

Havalı olur diye düşünmüştüm ama tüm bu hiddet yüzünden içimi bir hüzün ve boşluk hissi sardı...

Evet. Hırpala kendini. Güzel. Herkes acı çekmeli. Sen, ağaç, herkes.

Birazcık mı? Berbat bir acı bu! Yumruğundan dalga dalga tüm eline yayılıyor ve geçmiyor... Yaptığın hatayı sana hatırlatırcasına yavaş yavaş zonkluyor.

"Çok şık bir hareket." Saatine bakıyor. "Burada işimiz bitti mi?"

Alıç ağacı cansız bir cisim değil, yaşayan bir varlık. Ağacın gövdesine vurduğunda çıkan küt ses memnuniyetsizce yankılanıyor.

İlk başta zarar verme dürtüsü heyecan vericiydi, sanki karakterine bir şeyler katmış gibi... Gelgelelim bu his çabucak sönüp yerini hüzün dolu bir boşluğa bıraktı.

Saint‑Ghislaine Sokağı'ndaki alıç ağacı. Dallarına bronz renkli manyetik bant şeritleri dolanmış, rüzgârda uçuşuyorlar.

Tıpkı sana söylendiği gibi... Burada dikilip kamyon ve otomobillerin pis egzoz dumanlarını soluduğun anlar sana asır gibi geliyor.