Konuşma · ALGI (İŞİTME)

Kilisenin bu kısmında neredeyse somut bir sessizlik var. Maddenin bütün o değişimi, canlıların bütün o koşuşturmacası gitmiş. Kiliseden başka hiçbir varlık yok gibi.

Belki tam olarak doğru noktada dursan adımların bile tamamen sessiz olur...

Dur, galiba hâlâ bir ses duyuyorum...

Sonra ses kesiliyor. Neredeyse tamamen. Cılız bir mırıltı kalıyor.

Buradaki ses, her nasılsa kaynağından ayrılmış veya tamamen yok edilmiş gibi. Gerçekten sıra dışı.

Pusun sesi gibi.

Hayır. Bırak da dinleyeyim.

Peki ama neyi? Hiçbir şey yok gibi.

Kendi nefesini bile zor duyuyorsun.

(Kim'e dön.) "Ne oluyor?"

Teğmen kulaklarına işaret ediyor ve başını iki yana sallıyor. Sonra, eğilerek sana yaklaşıyor.

"Bir şey duyabiliyor musunuz?"

"Bir bok duymuyorum."

"Acaba kilise neden... böylesi tuhaf bir akustikle inşa edilmiş..."

Donuk ses tonu, huzursuzluğunu gizliyor.

Belki de kilisenin böyle inşa edilmesi, mekânda şarkı söyleme ve dans etme gibi yaygaracı faaliyetleri önlemek içindir?

"Belki de şarkı söylenip dans edilmesin diyedir."

"Hmm, olabilir..."

Tamamen ikna olmuşa benzemiyor ama.

"Muhtemelen bir şey yok, hayal gücümüz yapıyor."

"Hmm, olabilir. Karanlığın insanlar üzerinde böyle bir etkisi olur."

"Her ne ise kesinlikle gerçek. Etrafımızda tuhaf bir şey oluyor."

Teğmen yanıt vermiyor ama gerildiğini hissedebiliyorsun.

"Ya bu doğaüstü bir şeyse?"

"Lütfen dedektif, yine başlamayalım..."

Önemsemez davranmaya çalışıyor ama tam da şu an, doğaüstü olgu fikrine normalde olduğundan çok daha açık.

"Pek değil ama olağanüstü bir şey bu. Hiç böyle bir şey deneyimlememiştim."

"Neredeyse hiçbir şey duymuyorum ve bu beni endişelendirmeye başladı."

"Kilisede sanki... tuhaf bir akustik var, bir tür mühendislik numarası gibi."

Ayaklarını yere vur ve ellerini çırp.

Bir iki boğuk gümbürtü çıkarıyorsun, ardından her nasılsa sessizlik daha da... bütünüyle hissediliyor.

Yukarı, çan kulesine bak.

Tavan panellerinin oluşturduğu sıralar, zar zor görünür hâle geldikten sonra tepedeki kulenin karanlığında tamamen kayboluyor.

Gölgelerin ötesini görmeye çalış.

Sanki yukarıda bir şey hareket ediyor. Kuleden çıkan bir gölge, bütün diğer gölgelerin arasından geçerek sana doğru gelmekte.

Tavanda mı?

Evet. Karanlık, tavana sonsuz uzaklıktaymış hissi veriyor...

Her ne ise yaklaşıyor. Aşağı doğru iniyor, kirişlere tutunuyor.

(Gözlerini kırp.)

Çatı kirişlerinden sarkan bir şey görüyorsun. Kara gözleriyle doğruca sana bakıyor.

Belki de onunla... konuşulabilir?

Gölgenin hareketlerini izle.

Artık gölge değil. Yaklaştıkça daha da cisme bürünüyor. Bir hayvan figürü alçalmakta.

"Dedektif, yukarıda bir şey mi var?" Teğmen senin bakışlarını takip ediyor, gördüğün şeyi görmeye çabalıyor.

Olamaz! Gözden kaybettin. Nereye gitti?

Saldırıya hazır ol!

Yalnızca uçsuz bucaksız karanlık. Başını döndürüyor.

(Gözlerini kırp.)

Çatı kirişlerinden sarkan bir şey görüyorsun. Kara gözleriyle doğruca sana bakıyor.

Belki de onunla... konuşulabilir?

Karanlık nasıl?

Belli belirsiz ahşap işçiliği görüntüleriyle dolu. Muazzam bir yükseklik hissi.

Geçtiğimiz yüzyılın ortalarında, Revachol'lu bir grup ressam, siyah renk kullanımını eleştirmekle nam salmıştı.

Bu bilgiyi kullanarak yukarıdaki karanlığın içini görebilir miyim acaba? (Devam et.)

Hayır, bu sadece entelektüel fikir uçuşması. Aslında vaktini böyle harcaman tehlikeli olabilir. Durmalısın.

Siyaha ne garezleri varmış?

Dünyaya bakma, rengin içinde olma, denizdeki dalgaların oluşturduğu tepeciklerde parıldayan öğlen ışığıyla körleşme hissini yakalamaya çalışıyorlardı.

Böylesi bir efekt elde etmenin en iyi yolu, kontrast katmak için siyah eklemektense birbirini tamamlayan renklerin bir arada kullanılmasıdır.

Hmm, belki de resim yapmaya başlamalıyım.

Teknik eksiklerini kapatmaya yetecek kadar ömrün kalıp kalmadığı belirsiz...