Konuşma · ŞEHRİN FISILTISI

Kıyıdan esen sert rüzgâr barakanın penceresine çarpıp uğulduyor. Dalgalar zaman zaman barakanın temellerine ulaşarak dipten gelen, boğuk bir uğultu yaratıyor...

Duymazdan gel. (Düşünceden vazgeç.)

Dinle.

Barakanın içinde sesleri boğuk duyuyorsun, sanki kulaklarının üzerine bir bere geçirmişsin gibi. Dışarısı soğuk ve rüzgârlı ama sen içeridesin; burası sana güvenli ve sıcak geliyor.

BURASI SENİN İÇİN NE İFADE EDİYOR?

Operasyonun sahil kısmı için kullanacağım ileri üssüm.

Yukarıda martıların acı feryatlarını duyuyorsun. Kuşların çok çok aşağısında terk edilmiş tezgâhlar, masalar ve banklarla dolu ahşap bir iskele, çoktan unutulup gitmiş zamanlardan bugüne doğru yankılanıyor.

Bir balıkçı köyünün kıyısında, viran hâldeki bir barakanın içinde orta yaşlı bir adam durmuş, duvardaki ısıtıcının uğultusunu dinliyor.

Tuhaf hissiyat, mevcut durumu dürüstçe değerlendirdiğin için sana teşekkür ederim.

Dışarıda rüzgârın uğultusu iyice şiddetleniyor. Dalgalar yine barakanın ayaklarına çarpmaya başlıyor. Sanki senin düşüncelerini başka biri seslendiriyormuş gibi...

SONSUZA DEK REVACHOL

DÖŞEME TAHTALARININ ALTINA BAK

"Burası keyifli ve sıcacık bir sığınak gibi duruyor."

"Mhm..." Teğmen etrafına bakınıyor.

Hayır, bekle, vazgeçtim. Tekrar seçmek istiyorum.

Artık geri dönüş yok.

"Burası keyifli ve sıcacık bir sığınak gibi duruyor."

Kiminle konuşuyorsun sen? Burada kimse yok. Soğuk bile burada değil.

Peşinde olduğum kaçağın olası dinlenme yeri, işte bunu ifade ediyor.

Dalgalar sahile vurup sazlıkları yutuyor. Uzakta, güneyde bir grup insan, evsizler için bir aşevinde toplanıyor. Yaşlı bir kadın, bedava el örgüsü atkılar dağıtıyor.

Uzakta, güneydoğuda iki adam ve bir kadın, üzerlerine seramik zırhlarını geçiriyor. Pencere pervazındaki kısa dalga telsizden statik bir cızırtı çıkıyor. Biri selam veriyor. Diğeri içkisini mideye indiriyor. Yatağın altında silahlar...

Bir balıkçı köyünün kıyısında, viran hâldeki bir barakanın içinde orta yaşlı bir adam duruyor. Her şey durağan, adamı kimse selamlamıyor. Kaçak şahıs görünürlerde yok.

Bedava. Daha ne olsun? Burada yaşanır.

Dalgalar sahile vurup sazlıkları yutuyor. Uzakta, güneyde bir grup insan, evsizler için bir aşevinde toplanıyor. Yaşlı bir kadın, bedava el örgüsü atkılar dağıtıyor.

Bu sen olabilirdin. Hâlâ da sen olabilirsin. Hayatta kalmaya çalışan talihsiz ve önemsiz bir hiç.

Sanırım burası benim yeni evim, acaba eskisi nereye kayboldu?

Batıya doğru, kanalın karşısında Whirling‑in‑Rags binası dimdik duruyor. İkinci kattaki 1 numaralı kapı kilitli. Kapının ardında darmadağın bir oda. Alt katta, tezgâhın arkasında huysuz bir adam duruyor.

Balıkçı köyünde ufacık bir barakada, barok tarzında bir ısıtıcı sessiz sedasız uğuldayarak etrafa iç rahatlatan bir ısı yayıyor. Masada su dolu bir tas duruyor. Tasın içindeki su, dünyanın kasvetli yüzünü yansıtıyor.

Uzaklarda, Perdition ile Ana Cadde'nin kesiştiği köşede alelade bir bina, sisin içinde belli belirsiz duruyor. Bu, terk edilmiş ve yitip gitmiş bir bina, tıpkı sakinleri gibi.

Dalgaların sahile vuruşunu izleyip sessizce oturabileceğim, içebileceğim ve ölebileceğim yeni meskenim.

Köyün öteki tarafında, yarı yıkık briket evin arkasında üç adam kafayı çekiyor. Bunlar senin yeni tayfan. Eski tayfaya ihtiyacın yok, hem de hiç yok. Artık birlikte kafayı çekebileceğin yepyeni bir tayfan var.

Daha önce bu tayfanın bir parçasıydın zaten. Onlarla birlikte tekrar sarhoş olabilirsin. Muhtemelen orada, briket evin arkasında uzunca bir süre takılacaksın. Ait olduğun yer orası.