Konuşma · İÇİMDEKİ DENİZ

El ilanlarından biri küçük çalılığın dallarına takıldı. Kâğıt rüzgârla uçarken Van Eyck'in sesi yankılanıyor.

Hemen kap.

Elin parlak dikdörtgen kâğıda uzandığı anda kâğıt daldan sıyrılıyor...

...ve salınarak varlığı son buluyor.

Az önce gördüğüm şey gerçek miydi?

Soğuk yağmur damlaları uzanmış duran eline düşüyor. Elini hafif bir titreme alıyor...

UZUN ZAMAN ÖNCE DE OLMUŞTU BU...

Teğmen uzandığın yere bakıyor. "Önemli bir şey mi gördünüz?"

"Hayır... Sanmıyorum. Göz yanılması falandı herhâlde. Boş ver."

Başıyla onaylıyor. "Hadi gidelim. Çözmemiz gereken bir vaka var."

Kafanda anodik müziğin hızlı ritmini hissediyorsun... Sonra kayboluyor.

"Kim, sanırım baktığım her yerde Van Eyck posterleri görüyorum."

"Peki, tamam. Van Eyck kim diye sormayacağım. Sadece sizi ilgilendiren bir şey olduğunu varsayıp işime devam edeceğim, tamam mı?" Yakasını kaldırıyor.

Aslında hepimizin hayatı da yalnızca silik bir hatıraya dönüşüyor, tıpkı Van Eyck'in konser broşürü gibi... Bir var, bir yok.

Benden bu kadar. (Düşünceyi bitir.)

"Bulaşmayacağım. İşimize dönelim." (Düşünceyi bitir.)

Halüsinasyon mu görüyorum?

Hayır.

Evet. Yüksek ihtimalle temporal lobundaki fokal epileptik nöbet tarafından tetiklendi.

Bu tehlikeli mi?

Bilmiyorum, öyledir herhâlde. Ben doktor değilim.

İnanmıyorum, öleceğim!

Evet, bir gün öleceksin. Ama şu dakikada değil.

Uzanmış duran eline büyükçe kar taneleri düşüyor. Elini hafif bir titreme alıyor...

Uzanmış duran elin yerde derin bir gölge oluşturuyor...

Gölgeler aklınla oyun oynuyor...

Ne oldu lan şimdi?

Soğuk yağmur damlaları uzanmış duran eline düşüyor. Elini hafif bir titreme alıyor...

GEÇMİŞTEN BİR KESİT

Uzanmış duran eline kar taneleri düşüyor ve elini hafif bir titreme alıyor...

Uzanmış duran elin ilkbahar güneşinin tadını çıkarıyor.

Gece görünen şeyler göründükleri gibi değildir...

(Düşünceyi göz ardı et.)

Kafanda anodik müziğin hızlı ritmini hissediyorsun... Sonra kayboluyor.