Konuşma · LİMBİK SİSTEM

İşte yine geldik, yaralı kuşum. Dalgalar yine geliyor... seni sürüklüyorlar... ama gidemezsin. Hayır, burada kalmak zorundasın. Bilincin hep yarı açık olmak zorunda.

İş birliği yapmıyorsun, kardeşim.

Neden?

Sebebi o iğrenç bedenin. Uykunun arasında bile sürekli bedenini çevreleyen bir rahatsızlık hissediyorsun. Karnında ve sırtında rahatsız edici bir sertlik var. Bir cenin gibi kıvrılıp kendini güvene almak istiyorsun ama yapamıyorsun, çünkü CANIN YANIYOR.

Çok yanıyor. Organlarında hep bir acı var. Her biri kendi pis şarkısını söylüyormuş gibi.

Bu arada, sağ yanındaki acı, büyümüş karaciğerin. Böbreklerine de... son zamanlarda çok daha fazla hasar verdin. İnan bana, hesabını yapsam hiç hoşuna gitmez.

Bedenindeki her hücre acıyla kıvranıyor ve "Biz sana ne yaptık?" diye soruyor.

Özür dilerim, hücrelerim! Hepsi benim suçum! Benim suçum!

İşte şimdi kendinden başkasını düşünmeye başladın. Bakalım böylesi nasıl olacak.

Sükûnet'e giden ekspres seferdeyim zannetmiştim!

Yoldan çıktın bebeğim, şimdi yolun kenarında mahsursun, etrafındaki enkazı hayranlıkla inceliyorsun. Kendini durduramıyorsun: kendine, başarılarının toplamına bakıyorsun...

Burada, bu yarı dünyada mahsur kaldın. Başka insanlara bakmayı, gerçekten bakmayı deneyebilirsin ama bunu neden isteyesin ki?

Öyle yapacağım! Ben insanlara hep bakıyorum. Onlardan hoşlanıyorum.

Tabii ki. Hepsi de ne kadar arkadaş canlısı, değil mi?

Bazıları öyle. Bazıları iyi. Diğerleri korkuyor.

En azından ilginçler. Her birinin, aynı senin gibi kulaklarının arasındaki bölgede süregelen işlemleri var, hepsi de sır dolu.

İnsanlar göz alıcı. Heykele benziyorlar. Kendi parodileri ve trajedileri olmuşlar. Yaratıkların o büyük demokrasisi...

Şu an ne yaptığını sanıyorsun? Farkındalık mı yaşıyorsun? Tüm bu ışıklara bak! Var olup yok olan düşüncelerin! Sen, uyuyormuş gibi yapıyorsun, kendini de kandırmaya çalışıyorsun. Bu sırada dünya sensiz akıp gidiyor...

Bırak! Bırak gitsin!

...ancak asla senin gitmene izin vermiyor, değil mi? Kalkıp üzerindeki o parlayan teri elinden geldiğince silme vakti. Hadi gidelim.

Kitlelerin karşısına çıkarken olabildiğince şık görünün!

(Gözlerini aç.)

İnsanlar hep ihanet eder.

Peki sen son zamanlarda verdiğin sözlerin ne kadarını tuttun, Harry efendi? Bu büyük şeffaf dünyaya, şefkate verdiğin...

Siz, onurlu ve adilsiniz, beyim. Habis olanlar yılanlardır! Çimlerin arasında tıslıyorlar...

Kadınlar. Suç kadınlarda. Kadınlara dikkat et. Yeminlerinden dönenler, kadınlardır.

Hadi ama. İnsanlar senin güvenini kazandı, sen de onların...

Öyleyse beni buradan çıkar, diğer yere götür.

Ah yavrum. Sen zaten diğer yerdesin. Bu gece uykun sana doygunluk vermeyecek. Belki yarın.

Belki... Hani... BOLCA UYUŞTURUCU ALSAN? Yatmadan önce yani. Öyle yapsan işe yarayabilir...

Belki vakayı çözsen memnun ve yorgun hissedebilirsin. Yapbozu elinde tutsan, tamamlandığını görsen!

Belki kendine bu kadar kötü davranmasan...

Ben bir sanatçıyım, karaciğer hasarı da sanatım.

Evet bebeğim. Acın, şaheserinmiş gibi davran. Tek bir sorun var, kimse izlemiyor. Bu çok sıkıcı, arkadaşım.

Ben bunu hak ediyorum. Bu acıyı onurlu bir şekilde çekeceğim.

Burada onur yok... Yalnızca vücut kütlenin, gün içinde yaşadıklarının yansımaları var. Dönüp dönüp aynada kendine bakıyorsun. Neden? Tüm bu başarılarını görmek mi istiyorsun?

Dur, bu Boşlukdüzü'ne giden ekspres sefer değil miydi?

Bu ne? Yokşehir'e giden ekspres seferdeyim zannetmiştim!

Lütfen, dur... Huzurlu hiçlik nerede? Tatlı yokluk nerede?

Şansını harcadın Harry'ciğim; kaçırdın. Boşa çabalamaya, cesurluk taslamaya başladın. Şimdi de Karameydan kayboldu ve ona asla ulaşamayacaksın.

Sanırım benim... tıbbi yardıma ihtiyacım var.

Ah, evet. Onlar sana bakacak, birkaç hap verecek, hepsini geçirecekler. Onlar, mucize yaratıyorlar.

Aptallık etme, Harry. Hiçbir şey yapamazlar. Hastanede yeni böbrek ve karaciğer yapılmıyor. Yapabileceğin tek şey parıldayan karanlığa bakarken bitmesi için dua etmek.

Hepsi sistemin suçu. Sistem beni bu hâle getirdi.

Evet, bedenin bir sistem ve sen ona kötü davrandığın için o da sana kötü davranıyor.

Bu beden zaten beş para etmiyor... Kimse ona iyi bir şeyler yapmıyor.

Peki sence neden öyle? Şişmiş bir cesede dönüşmesine ramak kalan bu et yığınına bakanın kalbinde nasıl bir aşk belirebilir ki?

Bu acının bir anlamı olmalı... Bu acıdan bir hikâye çıkmalı. Belki bu hikâyeyi sen bile yazabilirsin.

Bu arada, sağ yanındaki acı, büyümüş karaciğerin. Böbreklerine de... son zamanlarda çok daha fazla hasar verdin.