Konuşma · MANİPÜLASYON

"Yeni bir tür keşfettiklerini fark ettiler ve adına Col Do Ma Ma Daqua dediler. Perikarnasya dilinde çok sessiz olduğu söylenen 'tanrının sesi' anlamında kullanılıyor bu."

"Devam edin."

"Bu küçük kuşlara epey takıntılı hâle geldiler. Onları göremeseler bile kuşlar âleminde ayırt edebilmeye başladılar." Gülümsüyor. "Hatta bazılarına ad bile vermeye başladılar."

"Ad vermek mi?"

"Münzevi. Kekik. Josquin." Başını sallıyor. "Takip edebildikleri Ma Ma Daqua'lardan bazıları."

"Vay."

"Hı hı. Bu küçük kuşlara epey takıntılı hâle geldiler. Onları göremeseler bile kuşlar âleminde ayırt edebilmeye başladılar." Gülümsüyor. "Hatta bazılarına ad bile vermeye başladılar."

"Hım, ötücü kuşlar."

"Peki, ıı, sesi neye benziyor?"

"Hiçbir şeye benzemiyor. Öyle tiz bir ses ki biz insanlar duyamıyoruz. Diğer hayvanlar da duyamıyor. Pencerenin hemen önünde çınlıyor olabilir ve haberin bile olmaz! Herhangi bir yerde, hatta her yerde olabilir..."

"Peki, hadi inandım." Teğmen kadına şüpheyle bakıyor. "Bir hayvan nasıl bir ses olabilir ki?"

"Birçok bilim insanı aynı soruyu sordu. Bazıları hayvanın kendisinin ses değil, ses dalgaları yayan bir zerrecik olduğunu iddia etti. Fakat bu teoriyi destekleyen delil yok."

"Bir hayvan nasıl bir ses olabilir ki?"

"Ma Ma Daqua bizden neden bu kadar korkuyor?"

"Bu üzücü bir hikâye." Kaşlarını çatıyor. "Saha çalışmasına yardım eden bir grup üniversite öğrencisi, projeye dair duydukları heyecanla ve hiç şüphesiz ki hocalarının gözüne girme çabasıyla, bu türün neredeyse soyunun tükenmesine neden oldu."

"Soyu mu tükendi?"

Üzüntüyle başını sallıyor. "Onunla iletişim kurmaya çalıştılar ve ellerinde sesten başka bir araç yoktu. Bu nedenle, Ma Ma Daqua'nın frekansıyla eşleşebileceğini düşündükleri ses dalgaları göndermeye başladılar. Peki bir ses dalgası, aynı frekanstaki başka bir ses dalgasıyla karşılaştığında ne olur, canım?"

Bu kadın gerçekten öğretmen olmalıymış. Bir şeyler açıklama konusunda çok başarılı.

Hişt. Birbirlerini yok ederler.

Hiçbir fikrin yok çünkü İNEK değilsin.

"Birbirlerini güçlendirirler."

"Hayır, canım. Birbirlerini yok ederler. Bu testler öylesine sorumsuzca yürütülmüştü ki doğru frekansı gönderdiklerinde popülasyonun büyük bir kısmını ortadan kaldırdılar."

Kadının üzerinden büyük bir pişmanlık geçiyor. Uçuşan bir perde gibi.

"Bunun ardından, zerrecik başka bir yere göç etmişe benziyor. Ea yöresinde tespit edilenlere benzer anormallikler kaydedilmişti fakat çok az sayıda ve uzak bir bölgedeydi. Herhangi bir yerde stabil bir Col Do Ma Ma Daqua popülasyonu olduğunu doğrulamak imkânsız."

"Elbette. Ortadan kaybolma ve yanlışlanamama, bu gibi durumlarda mutattır." İtiraf ediyor: "Fakat hikâye hoşuma gitti, hanımefendi."

"Beğendiğine sevindim, canım." Gerçekten memnun görünüyor.

"Bilmem... İnek bir tipe mi benziyorum?"

"Hayır, canım. Temel fizik bilgisi bu... Ah, affedersin, varsayımda bulundum..." Bir an telaşlanmış görünüyor. Gözleri sessizce özür dileyen bir bakışla doluyor, sonra kendini toparlıyor. "Her hâlükârda, bu testler..."

"...öylesine sorumsuzca yürütülmüştü ki doğru frekansı gönderdiklerinde... şey, popülasyonun büyük bir kısmını ortadan kaldırdılar."

"Birbirlerini yok ederler."

"Aynen öyle. Bu testler öylesine sorumsuzca yürütülmüştü ki doğru frekansı gönderdiklerinde popülasyonun büyük bir kısmını ortadan kaldırdılar."

"Bilmiyorum."

"Şöyle, canım: Birbirlerini yok ederler. Bu testler öylesine sorumsuzca yürütülmüştü ki doğru frekansı gönderdiklerinde popülasyonun büyük bir kısmını ortadan kaldırdılar."

"Hafif, pes bir fısıltı..."

"Evet, o da bir diğer tercümesi." Gözlüğünün ardında gözleri parlıyor. "İkisi de çok hoş, değil mi ama?"

"Fakat 'pes' kısmı biraz ironik. Col Do Ma Ma Daqua'nın çıkardığı, daha doğrusu olduğu ses o kadar tiz ki, insanlar dâhil diğer hiçbir hayvan bunu duyamıyor. Her an her yerde olabilir ve haberimiz bile olmaz."

"İlginç. Peki ya..." (Sonuçlandır.)

Nazikçe gülümsüyor. "Peki ya ne?"

"Burada olabilir mi?" (Etrafına bak.) "Şu anda?"

"Olabilir," diyor sakince. "Dediğim gibi, her yerde olabilir ve bilemeyiz. Hayatımız boyunca her gün ve her gece çınlıyor olabilir."

Belki avcı bir türdür?

"Ya avcı bir türse?"

"Değil. Merak etme. Avcı olsaydı yarattığı hasara bakıp onu bulurduk."

Ben o kadar emin olmazdım. Ya hasar da görünmezse?

"Elbette. Bütün peri masallarında görünmez biri ya da bir şey olur."

"Şşt, Kim. Bana görünmez kriptiti anlatacak. Nedir?"

"Col Do Ma Ma Daqua." Kadın gözlüğünü düzeltiyor. "Yani 'sesin ince fısıltısı'. Kriptit tam da bu. Kendi kendini çoğaltan ses dalgaları. Gözle görülmez, elle tutulmaz! Col Do Ma Ma Daqua bizden çok korkar, o yüzden izini sürmek çok zordur..."

"Haklısın Kim. Çocukça ama bilmem gerek."

"Tamam, eğlencenizi bozmayacağım," diyerek kabulleniyor teğmen. "Görünmez kriptit neymiş?"

"Ne ilginç bir soru! Cevap evet, var!"

"Bu kuş bir kriptit mi?" (Sana verdiği kravatı göster.)

"Hayır." Gözleri gizemle kısılıyor. "Kriptitlerin şahı o."

"Vay... Kriptitlerin şahı mı?"

"Oo, evet." Küçük gümüş kafatası, parmaklarının arasında parıldıyor. Gagası keskin.

"Peki bu kuş nedir?"

"Sekiz gözlü teratorn. Keşfedilmiş en büyük kuş türü. Kanat açıklığı 11,5 metredir. Soyunun 3500 yıl önce tükendiği düşünülüyordu. Bazıları fosillerin gerçekliğini bile sorguladı. Mutasyondur dediler. Ta ki..."

"Ta ki?"

"Ta ki Gottwald'lı ünlü kâşif ve natüralist Uwe Plattenkalk tarafından 21 yılında gözlemlenmesine kadar."

Bu ünlü lafı biraz şaibeli. Senin kataloğunda hiçbir şey çıkmıyor ama âlim de değilsin tabii.

"Peki. Şimdi sırası değil, biraz geri gidelim."