Konuşma · CUNO

"Gerçi Lilienne hoş."

"İyidir tabii," sesi bir anda tizleşiyor. "Yani... tüm o ayyaşların ve antikaların yanında çift bacaklı bok çukuruna benzemeyen bir o var. İyidir yani."

Görünüşe bakılırsa çocuğun Lilienne'e zafiyeti var.

Lilienne'e vurulmuş mu?

Ona bu konuyu sorma. Onun yaşındaki oğlanlar bu konularda çok hassas olabiliyorlar.

"Sen orada ne yapıyordun?"

"Cuno'nun orada küçük bir işi vardı. Para kazanıyordu... Artık kazanmıyor." Havada asılı bir kum torbası varmış gibi yumruğunu savuruyor. "Cuno artık dümdüz bir pol‑it."

Muhtemelen şişe topluyordu veya etraftan bir şeyler çalıyordu.

"Hadi gidelim!" (Bitir.)

"Sanat projene ne oldu?"

"Çekirge Şehri mi?" Yutkunuyor. "Cuno o işten vazgeçti çünkü Cuno inanılmaz fakir ve kafasız."

Kendine acıdığı gerçekten nadir anlardan biri.

"Bu sanat mevzusuyla Cuno'yu ağlatayım deme, tamam mı? Konuyu değiştir, Cuno o mevzuyu kapattı. Onun da amına koyayım. Her şeyin amına koyayım."

"Cunoesse nerede?"

"Cuno bu konudan bahsetmek istemiyor." Bir saniyeliğine duruyor, yüzünde düşünceli bir ifade var. Arkasına bakacak gibi oluyor.

Bu, hayatı boyunca diken üstünde olması gerektiğini bilen bir adamın duruşu.

"Cuno o toksik muhabbetleri aştı."

"Son zamanlarda ara sıra tuhaf bir titreme geliyor. Bir de... görüler görüyorum. Bu anlattıklarım sana tanıdık geliyor mu?"

"Aynen, it. Cuno da toz kafasından çıkarken aynı bokları yaşıyor." Ses tonunun değişiminden senin iyiliğini düşünmeye başladığını anlıyorsun. "O iş için ilaç alman gerekiyor."

"Evet, son zamanlarda çok partiledim..."

"Tozu bırakınca Magnesolam'a vurman gerek, it. Ben maglanmak için hep öyle yapıyorum."

"Maglanmak mı?"

"Magnezyum, it."

"Yok, benim durumum farklı. Sanki şehir benimle konuşuyormuş gibi hissediyorum."

"Ha, o halüsinojenik boklar Cuno'ya gelmez. Öyle şeyleri dandik adamlar kullanır."

"Hayır, aslında uyuşturucuyla alakalı olduğunu sanmıyorum."

"Gerçek bir şeyler çekesin varsa tozutmuşların takıldığı sahildeki eski kiliseye git."

"De ki beni Cuno gönderdi. Onlar anlar."

"Lan, o devasa sopa böceği neydi öyle ya..."

"Cuno olay mahallinde." Elleri belinde, etrafına bakıyor.

"Bu ada ne kadar ürkünç ya. Cuno buradan hiç hoşlanmıyor."

"Konuş, Cuno dinliyor."

"Evet, ihtiyar herifi yakaladık," diye fısıldıyor. Heyecandan gözleri fırlayacakmış gibi görünüyor.

"Hâlâ götürmemiz gerekiyor ama... evet, aradığımız kişiyi bulduk."

Çocuk, "İnsanı it olduğu için gururlandırıyor," diyor. "Hav hav."

"Sence o mu öldürdü?"

Yüzünde çarpık bir gülümseme var. "Ulan, nasıl öldürdüğünü anlatmaya can atıyor. Yapman gereken tek şey konuşturmak. Cuno arkanda."

"Sence sorgu nasıl gidiyor?"

"İyi." Başını sallıyor. "Bence on numara gidiyor." Öne eğilerek sana yaklaşıyor. "Sadece o kendine vurma işini kes. Elimizde hiçbir şey yokmuş gibi görünmemize neden oluyor."

Duydun mu? Başarıya çok yaklaştığını düşünüyor...

"İtiraf ettirmeye çalışıyorum..."

"Evet, Cuno bunu görebiliyor. Yaparsın. Şeyi bir düşün..." Burnunu okşuyor. "Başka neler yaptığını. Cuno onun bir katil olduğundan emin."

"İtiraf ettirmek için ne yapabilirim?"

"Antik savaşçı mevzularına takık. Nefret falan. Herifi haşla. Üzerine git, suç sebebi falan de. Pol‑it tarzı."

Tabii, bunu sen neden düşünemedin?! Suç sebebi falan. Pol‑it tarzı.

"Eksik olan ne? Yapmadığım ne kaldı?"

"Bir de silah var." Başını kaşıyor. "Neden silahı alıp adama karşı kullanmadığını Cuno anlamıyor."

Güzel. Adamla konuşurken görebileceği bir şekilde alın, sonra da diğer ithamlarınızla birlikte kullanın. Bu harika bir fikir.

"Silah var," diyor, başını kaşıyor... "Neden silahı alıp adama karşı kullanmadığını Cuno anlamıyor."

"Yatağın olduğu küçük kuleye tekrar bir bakabiliriz." Burnunu çekiyor. "Bakalım benim mortomu nereden vurmuş. Balistik kafaları. Senin bunları biliyor olman gerekiyor, pol‑it."

İyi düşündün, Cuno. Mahkemeye sunacak nitelikte olmasına gerek yok. Atışın buradan yapılabileceğini gösterirsen, geri kalanını adam kendisi yapacaktır.

"O balistik mevzularına burada hiç girmedik." Burnunu çekiyor. "Bakalım benim mortomu nereden vurmuş. Senin bu mevzuları biliyor olman gerekiyor, pol‑it."

"Fikir bulmaya çalışırken başımı yaracağım."

Çocuk, ciddi bir ses tonuyla "Evet, Cuno görebiliyor," diyor, "Katil de görebiliyor. Yapma artık, çok tuhaf oluyor."

"Tamamdır. Hadi başlayalım." (Bitir.)

Heyecanla "Cuno oyunda. Hadi, it," diye fısıldıyor.

Heyecanla "Cuno oyunda. Hadi, it," diye fısıldıyor.

Cuno hiçbir şey demiyor. Camdan dışarı bakıyor. Tek başınasın.

İçinden bir ses, işinin zor olacağını söylüyor.