Konuşma · İÇİMDEKİ DENİZ

Sadece kırmızı bir sandalye... Alt tarafı içinde kırmızı bir sandalye olan boş bir kulübe. Rafta da galiba tozlu bir papyon var. Burada göz atacak pek bir şey yok gibi, değil mi?

(Düşünceden vazgeç.)

Öyleyse bu, onu incelemeliyiz demek oluyor.

Kan kırmızısı sandalyeyi incelemek mi? Onu olduğu gibi bırakacaksın Harry. Aynen böyle yapacaksın.

Bir anda sandalyeden korkmuş hissediyorsun. Sanki üzerinden bir kan tabakası soyuluyor gibi...

"Kim, biz neredeyiz?"

"Birinin terk edilmiş barakasında. Kıyıda. Martinaise'de..." Sana bakıyor. "Revachol'dayız."

Bir anda unutmuş olmandan çekindi.

"Bu kırmızı sandalye ne için?"

"Hiç, sıradan bir mobilya sadece." Tozla kaplı sandalyeye bakıyor.

Kırmızı boyası soyuluyor. Kana benziyor, değil mi?

"Bu kırmızı papyon ne için?" (Ona göster.)

"Elinize aldığınız bir parça kıyafetten ibaret. Bu sizin huyunuz, dedektif... Ara sıra kıyafet toplarsınız."

Sesi hafif endişeli geliyor. Bu huyunu garipsiyor.

Endişelenme teğmen. Kıyafetler ilaç gibi gelir insana.

Beni sakın boktan sikik bir papyon için kenara atayım deme. Sen ve ben, çok ama çok sıra dışı bir son hesaplaşmaya doğru gidiyoruz. Sadece bekle ve gör.

Kravatın çok korkmuş görünüyor. Onu ASLA çıkarma.

Evet, katılıyorum. Kravatını asla çıkarmamalısın. Asla.

Beni şu sikik şey için mi çıkardın? SİKTİĞİMİN SALAĞI SENİ! Hemen korkunç kravatı geri tak, yoksa SON HESAPLAŞMAYI kaçıracaksın. Seni son kez uyarıyorum. Beni geri tak.

Kravatın çok korkmuş görünüyor. Onu takmamak hiç güvenli olmaz. Onu geri tak.

"Şüphelimiz burada kalıyor olabilir mi?"

"Burada mı?" Etrafa bakınıyor. "Yakın zamanda burada kalındığına dair bir iz görmüyorum. Burası terk edilmiş."

Gördün mü? O da kırmızı sandalyeden gelen titreşimden hoşlanmadı.

"Peki o zaman. Devam edelim." (Düşünceyi bitir.)