Konuşma · RETORİK

Bekle... Şu kaygan kimyasal gökkuşağında kendine ve nasıl yansıdığına iyice bir bak. Ne görüyorsun?

Metafor. Her zaman metafor.

Pis bir miktar su?

Aynen öyle! Sanayinin kanı. Sahilin aşağısındaki Kömür Şehir'den boşalan bir atık.

Burada bir zamanlar talih motorları gürlerdi. Delta'ya, Revachol'a servet üstüne servet yığılıyordu. Servetin yanında da duman, atık, hastalık, hayat...

Ne oldu?

Motorlar durdu. Batı Revachol sanayi üssü, savaştan sonra parçalara ayrıldı. Şimdi arazi, sönmüş kok fırınlarıyla bezeli. Sanayi tarafından yağmalanmış bir arazi.

İğrenç! Buraya hemen bir çevreci eylem şart!

Ben problemi anlamadım. Revachol hizmet sektörüne yöneldi işte. Çağa ayak uyduracaksın yeğenim.

Doğru. Sana iş ve hayat için güzel bir tavsiye vereyim: asla yenemeyeceğin bir savaşa girme. Seninle tartışmayacağım bile.

Batı Revachol sanayi üssü mü? Tam benlik olay.

Evet. Talih seni de terk etti, sadece ilaçlar ve vasatın altı hizmet sektörü seninle kaldı.

Burası nasıl temizlenmişse, ciddi derecede görev ihmali var.

Belki de hayatını burayı temizlemeye adayabilirsin. Ama sen bir polissin. Başka tür pislikleri düşünmelisin sen. Yine de bu düşünce hoş tabii.

Kendimi görüyorum işte?

Hayır! Bir saniyeliğine kendinden başka bir şey düşün. Karşında duran sanayinin kanını düşün. Sahilin aşağısındaki Kömür Şehir'den boşalan bir atık.

(Düşünceden vazgeç.)

Benim bir tür metaforum mu?

Bu senden daha önemli. Bu gördüğün sanayinin kanı. Sahilin aşağısındaki Kömür Şehir'den boşalan bir atık.