Konuşma · İÇİMDEKİ DENİZ

Burası rahatsız edici derecede tenha. Hiç gürültü yok. Top oyunlarını oynayan yaşlı adamlar da yok.

Evet, yaşlı adamlar nerede?

"Pétanque oynayan adamları mı diyorsunuz?"

"Evet, neredeler?"

"İnsanların bazen bir yerde olup bazen olmadıkları hiç dikkatinizi çekti mi? Buna bir şeylerle uğraşmak denir."

"Yoksa paralı asker mahkemesi sırasında mı öldüler?"

"Ölmediler." Teğmen seni sakinleştiriyor. "İnanın bana. Cesetleri gördüm."

"Tüh be, onlara kurumuş mayıs çanlarını sormayı unuttum."

"Bu yüzden kendinize yüklenmeyin. Bence ben size o çiçekleri ve ne anlam ifade ettiklerini detaylı bir şekilde anlattım."

Şu sıçtığımın çiçekleri baydı artık! Sen polis misin çiçekçi misin?

Zaten büyük ihtimalle önemli bir şey çıkmazdı. Sadece aklından geçen ufak bir düşünceydi.

Yine de o mayıs çanlarının aslında az da olsa önemli olabileceği düşüncesini kafandan atamıyorsun.

Bu yüzden kendine yüklenmene gerek yok. Yüksek ihtimalle yapbozun kritik bir parçası değildi bu. Ama yine de artık her nasılsa mayıs çanları önemliymiş gibi hissediyorsun.

"Peki ya onlarla konuşmak istersem?"

Teğmen boş kratere bakıyor ve "Bir dahaki sefere onları yakalarsınız," diye cevaplıyor.

"Ayrıca, yani... Katil o iki adam çıksa çok akılalmaz bir ters köşe olurdu. Bu pek mümkün değil. Hayır..." Hâlinden memnun görünüyor. "Burada sadece vaktimizi boşa harcamış olurduk."

Teğmen onlarla konuşmayarak kazandığın vakti düşünüyor, bu hoşuna gitti.

Muhtemelen haklı.

Bir dahaki sefere onları yakalarsın. Ama dürüst olalım, onlar şüpheli listesinde bile değildi.

O iki emekliyle konuşarak çok fazla vakit kaybederdin. Vakayı çözerek harcayabileceğin değerli vakitten.

Bu pek olası değil. Mahkeme başlar başlamaz herkes kaçtı. Onlar büyük ihtimalle iyidir.

"Doğru. Hadi gidelim." (Bitir.)

Pétanque oynayanlar mı?

Evet, nerede onlar?

Ev? İş? Belki de bir yerden bir şey almaya gitmişlerdir? Biz bakmazken insanlar neler yapıyor kim bilir.

Kraterler böyle işte. (Düşünceden vazgeç.)