Konuşma · RETORİK

İşte yine! Bu iskeleye musallat olmuş ruhani bir koku var kesinlikle. Bu koku da...

Daha çok deniz tuzu. Sonuçta iskele burası.

Sermayenin acımasız dalgaları altında yıllardır ezilmiş umut ve hayallerin kargaşası...

Hayallerin sermaye tarafından ezilişini kokluyor gibiyim.

Hiç şüphesiz. Politik koku korteksin seni kandırmıyor. Kokunun geldiği yer de... şuradaki balkon!

Cindy'den mi geliyor?

Kesinlikle! Büyümüş de küçülmüş bir komünist genç... Daha nazik, daha umutlu bir geleceğin sembolü. Şimdi devrimci kardeşlerinle temas kurma fırsatı karşında.

Gelecekle temas kurma fırsatı! Ne de güzel, korkunç bir düşünce...

Yaşlı kadın paltosu giymiş korkunç görünümlü kızdan mı geliyor?

Hâlâ bir koku almıyorum.

Külliyen yalan. Politik koku korteksin seni kandırmıyor. Kokunun geldiği yer de... şuradaki balkon!

(Gözlerini kapat ve derin bir nefes al.)

Ne kokusu alıyorsun?

Dikkatini ilk olarak ağır tuzlu su kokusu çekiyor. Kendini suyun altında, denizin dibinde bulanık kum çökeltisi boyunca ilerleyen 100 bacağa sahip bir eklem bacaklı olarak hayal ediyorsun...

Ancak sonra burnun martı bokundan kaynaklandığı bariz olan o iğrenç kokuyu alıyor. Leş koku hava akımı boyunca süzülmüş, parçalanmakta olan çürük ahşap kirişler ve ağır yakıtın üzerindeki acı bir melodi.

"Komünistleri koklayarak bulmaya mı çalışıyorsunuz hâlâ, dedektif?"

"Evet."

"Peki, işiniz bittiğinde burada olacağım." Teğmen ayağıyla bir çöpü dürtüyor.

Sabırsızlığı numaradan. Bu kişisel uğraşın nereye varacağını merak ediyor.

Teğmenin düşünceleri önemsiz. Politik koku korteksin parıl parıl parlıyor. Komünizmin kokusu çok güçlü ve tam da... şuradaki balkondan geliyor!

Bu kişisel uğraşını hoş görecek ancak sabrı tükeniyor.

"Hayır."

"Hı hı."

Teğmen pek de ikna olmadı, beyim.

"Neden öyle dedin?"

"Dedektif, alınmayın ama pek de sinsi davranmıyorsunuz."

Teğmen haklı. Havayı koklayışın şaşırtıcı derecede bariz. Sanki dikkatleri üzerine çekmeye çalışıyor gibisin.

"Her şey yolunda mı, dedektif?" Teğmen sorgulayıcı bir şekilde sana bakıyor.

"Politik bilincimi geliştirmek üzerine çalışıyorum."

"Politik bilinci geliştirmek..."

"Ne diyeceğim... Sizi rahat bırakayım. Devam edin, dedektif."

Teğmenin politik koku korteksi seninki kadar gelişmiş değil. Yadsınamaz bir koku var. Kokunun geldiği yer de... şuradaki balkon!

"Soruşturmamızla alakasını anlamakta zorlanıyorum ama eminim hepsi zamanla ortaya çıkar."

"Bir cinayet soruşturması yürüttüğümüzü hatırlıyorsunuz, değil mi? Siyasi projelerinizi mesai saatleri dışına saklarsanız sevinirim."

"Kişisel bir uğraş diyelim."

"Kişisel bir uğraş."

"Koklayarak komünist bulmaya çalışıyorum, Kim."

"Koklayarak mı..."

"Sıradan bir dedektif gibi temiz hava alıyorum, o kadar."

"Alacak çok hava var, değil mi?" Teğmen burnunu büzüyor.

Başka deyişle, bir iskele gibi kokuyor. Tamamen sıradan bir iskele, hiçbir ideolojik çağrışımı olmayan.

Hiçbir şey yok. En azından önemli bir şey. Sana kalırsa burnunun dekoratif olmaktan başka bir işlevi yok.

İşte! Kokuyu alıyor musun?

Ne kokusu?

Memnuniyetsizlik ve huzursuzluğun benzersiz kokusunu, dünyanın dramatik hatta şiddetli bir yeniden düzenlenmeye ihtiyaç duyduğu hissini alamıyor musun?

(Gözlerini kapat ve derin bir nefes al.)

Yakınlarda bir komünist olduğunu mu söylüyorsun?

Hiçbir koku almıyorum.