Konuşma · ATLI ANITI

Hayır, serbest piyasa Bahtı Kara Budala'nın burada yaptığından çok daha halkla ilişkiler dostu bir şey talep ediyor.

"Aslında konuşmamayı tercih ederim."

"Tamam." Teğmen dünyanın sonunu getiren bir patlama gibi aniden susuyor.

Sessize alınmış polis telsizi titriyor...

"Teşekkürler." (Anıta bakmaya devam et.)

Atın paslanmış bakır katmanına göz gezdiriyorsun. Hayvanın mahzun gözleri nedense seni duraksatıyor...

Buna değdi mi?

Bu düşünce sessiz zihninde hiçbir şeyi kıpırdatmıyor. Zihnin bu ışıldayan güneşin altındaki kavşaktan bile daha sessiz.

Teğmenin dinginliğini yanında hissediyorsun...

Yukarısı çok yalnız amına koyayım.

Tepedeki felaket tellalı sana katılıyor gibi.

Koltuğa gündelik kıyafetleriyle yerleşmiş bir figür... oturma odasının öbür ucundan sana bakıp gülümsüyor.

Öz varlık, öz varlık, öz varlık... En azından öz varlığım var! Bak sayılar nasıl da yükseliyor.

Bir martı anıtın tepesine konup aşağıdaki şehri gözlüyor ve ardından kanat çırpıp uzaklaşıyor.

Geri dönecek.

Kartondan alamet sanki korkulan son için geri sayan bir saat sarkacı gibi tehditkâr tehditkâr rüzgârda sallanıyor...

İş Bilen, hey İş Bilen... nereye gittin? Konuş benimle!

İş Bilen burada, bu atlı anıt fiyaskosunu izliyor. Bu projeyle arana mesafe koymalısın. Kişisel Marka Stratejistinin kontrolden çıktığını söyle.

Evet, bu halkla ilişkilerine zarar verir...

Kontrolden mi çıktı? Bahtı Kara Budala sonunda gerçekten olağanüstü bir iş başardı.

Tabii ki yalanlarla, dolandırıcılıkla, istismarla... Ettiğin kabahatlerin hiçbiriyle alakan olmadığını söyleyeceksin...

Hayır, hepsini üstlenmeli, ben yaptım demelisin. Bırak nefret etsinler.

Yarattığımız markaya çok uygun. İşimize yarayabilir.

Belki de... Ama hâlâ çok yolumuz var. Öz varlığın vergiler düşünce hâlâ sıfır!

Hadi, burada yeterince dikildik. Para beklemez.

Belki de bu benim kim olduğumu ve neler yaptığımı dürüst bir şekilde yansıtan bir portredir.

Bir Kıyamet Polisi mi? Hayır, sen bir üçkâğıtçısın ve hâlâ gidecek çok yolun var. Öz varlığın vergiler düşünce hâlâ sıfır!

Evet, para kazanmaya dönelim.

Gerçek bir üçkâğıtçı gibi konuştun. Hâlâ çok yolumuz var. Öz varlığın vergiler düşünce hâlâ sıfır!

Fiyasko mu?! Hayır, bu çok güzel...

Güzellik yetmez. Hâlâ çok yolumuz var. Öz varlığın vergiler düşünce hâlâ sıfır!

Teğmenin ateşi var ve yorgun, bir hastane yatağında dönüp duruyor...

Başardım.

Aptal düşünceler bırakın peşimi.

Zihnin sessiz. Aynı güneşin altındaki bu kavşak gibi.

"Son daha gelmedi. Fırsatın varken sorularını sor."

"Bu sadece başlangıç." (Pis pis sırıt.)

(Başınla onayla.)

"Belki de şimdi vefat edenlere hürmetlerimizi sunsak iyi olur..."

Hüzünle sana katılıyor ve başını aşağı yukarı sallıyor. Ardından bir anlığına gözlerini kapatıyor. Gözlerini tekrar açtığında sana bir şey söylemek istediğini görebiliyorsun...

Turuncu bir asa parti ışığı gibi anıt boyunca ışıldıyor. Diskonun sonsuz kralının altında aynalı toplar sallanıyor. Gençliğinin karşı konulmaz yansıması... Pistin efsanesi, herkes için gerçek bir ikon.

"Şu an partilemek doğru gelmiyor, değil mi?" Teğmen hüzünle meydana bakıp sana dönüyor. "Mutlu musunuz bari?"

Zor zamanları atlatmanın en iyi yolu, olabildiğince sıkı partilemek ve duygularını belli etmemektir.

Mutlu, doğru kelime değil. İyi bir iş olduğu için memnun olabilirsin. Ama şu anki ruh hâlin mutluluğa pek uygun sayılmaz.

Fena değil, hiç fena değil. Sadece objets de destruction eksik. Bu esere bir cigara ya da bir şişe içki lazım. Aslında bunlar sana da lazım.

"İyi bir iş. Mutlu olmanın tam zamanı."

Hüzünle sana katılıyor ve başını aşağı yukarı sallıyor. Ardından bir anlığına gözlerini kapatıyor. Gözlerini tekrar açtığında sana bir şey söylemek istediğini görebiliyorsun...

"Dedektif, müsaadenizle size birkaç soru sormak istiyorum..."

"Aslında konuşmamayı tercih ederim."

"Tamam." Teğmen bir dans rutininin son hamlesi gibi aniden duruyor.

Sessize alınmış polis telsizi titriyor...

"Teşekkürler." (Anıta bakmaya devam et.)

Atın paslanmış bakır katmanına göz gezdiriyorsun. Hayvanın mahzun gözleri nedense seni duraksatıyor...

Buna değdi mi?

Bu düşünce sessiz zihninde hiçbir şeyi kıpırdatmıyor. Zihnin bu ışıldayan güneşin altındaki kavşaktan bile daha sessiz.

Teğmenin dinginliğini yanında hissediyorsun...

Geri dönecek.

Bir anlığına da olsa ışıklardan biri titriyor ve bronz heykelin bir kısmını karartıp kasvete sürüklüyor...

Yukarısı çok yalnız amına koyayım.

Tepedeki disko hükümdarı sana katılıyor gibi.