Konuşma · KAPI, ODA #3

Kapı kapalı.

Kaplamaya yumruk attığın yer hâlâ göçük.

Kapıyı tıklat.

Cevap yok. Saat geç, memur bey.

Onun gibi bir genç kadın, geceyi partileyerek geçiriyor olmalı. İçki ve uyuşturucular... Bit artık, yalnızlık...

Jamrock bölgesinde; müzik, dost ve erkek için Paliseum'da... veya ölüm veya sentetik opiyatlar için Door To The River'da. Ya da uzakta, doğuda, Couron'da yıldızların ışığıyla aydınlatılmış bir gece kulübünde, mesela La Cherte'te... Buradan ve senin gibi titrek bir köpekten uzakta.

"Sabah yine gelelim."

"Kim o?" Bir kadının sesi, aradaki kapı yüzünden boğuk.

Yorgun. Dikkatli.

"Polis. Girebilir miyiz?"

"Yukarı gelin. Kapı açık!" diye bağırıyor, "Saçımı kurutuyorum..."

Ses üst kattan geliyor. Yukarı çıkmadan önce biraz etrafa bakınabilirsin...

Buraya yakın bir yerlerde teğmen, kadının dosyasını hazırlıyor. "Klaasje Amandou" diye yazıyor. Dedektifin bu olacaklar sırasında burada olmasının daha iyi olacağını fark ediyorsun. Tek başına girmek... tehlikeli olabilir.

Parmaklarını göçüğün üzerinde gezdir.

Bu küçük girinti, kapıya verebildiğin tek hasar.

"Neden böyle yapıyorsun? Lütfen, bana bunu yapma!" Hatırlıyor musun? Acaba bunları kime söylemiştin?

Kapıyı tıklat...

Soluk Bir Matem. Aslında matem hep vardı. Önceden farkına varmalıydın, kadının gözlerinin hemen ardındaydı...

Sözler, hâlâ koridorda yankılanıyor...

Siktiğimin orospusu.

Siktiğinin orospusu demek ha. Ne kadar da güzel söyledin, Harry. Senin hiçbir derdin yok.

Tekrar tıklat.

Kapının yüzeyi soğuk.

Kapıyı tıklat...

İç Sızlatan Yankı. Aslında karanlık hep vardı. Gençtin, mevsim yazdı. Şansını denemek zorundaydın...

Geçen seferki kadar yalnızsın. Bu dünyada sana eşlik eden, seni güvende tutan her neydiyse seni terk etti ve asla geri dönmeyecek.

Güzellik tüm bu çirkinlikte seni terk etti, honcho. Dahası da güzellik neydi, adı neydi onu bile hatırlamıyorsun...

Yutkunuyorsun, geçen sefer yutkunduğun gibi. O zaman ve şimdi yüzeye çıkan bu keskin duygu, geri çekiliyor. Batıyor. Tekrar sana karışıyor.

(Bitir.)

Kapı kapalı.

Tekrar tıklat.

Hâlâ cevap yok.

Tekrar, bu defa çok daha sert tıklat.

Hâlâ yok.

Teğmen sana hızlı bir bakış atıyor.

Bu durumun gittiği yerden hoşlanmadı.

Kapıyı yumruk atarak del amına koyayım.

"Siktiğimin orospusu!"

"Hop! Derdiniz ne?"

İyi hissettin. Herkes orospu. Şimdi yumruk at kapıyı del.

Yapma. Herkes orospu mu? Bu ne demek ki zaten? Derin bir nefes al, buradan uzaklaş.

İsteğini bastır.

Kulaklarındaki uğultu yavaşça azalıyor, nefes alışın normale dönüyor. Bu, oldukça şanslı bir kapı.

Kapıya yumruk at.

Yumruğunu kaplamaya indiriyorsun. Delik açılmıyor. Kapı, çerçevesinde sapasağlam duruyor ve yumruğun acıyor. Bu yaptığın son derece iyi ve normal bir şeydi.

Ayrıca müthiş bir egzersizdi!

"Durun!" Teğmenin sesi öfkeli geliyor.

Derin bir nefes al.

Kanının akışını duyabiliyorsun. Nefes verince sırtın yavaşça gevşiyor. Bu, oldukça şanslı bir kapı.

Kapı kolunu çevirmeyi dene.

Bu kapı sadece anahtarla veya içeriden açılıyor.

Metale dokununca genç kadının elinin bıraktığı sıcaklığı hissediyorsun.

(Bitir.)

Kapıyı tıklat.

Cevap yok.

İçeride bir yerde duştan su sesi gelmeye başlıyor.

Çok yoğun bir yalnızlık hissine kapılıyorsun. Dünyadaki herkes, sensiz bir şeyler yapıyor.

"Güzellik, beni tüm bu çirkinliğin içinde terk etme!"

Kapının umurunda değilsin.

Muhtemelen kapı da senin modası geçmiş bir zavallı adam olduğunu düşünüyor. Tuhaf kravatının boğazını gitgide daha çok sıktığını hissediyorsun...