Konuşma · BALKONDA TÜTTÜREN ELEMAN

Balkonda sigara içen genç bir adam görüyorsun. Gözleri bir süredir sizin üzerinizde.

Alçak sesle, "Belamı aramıyorum, memur bey..." diyor. Soğuğa rağmen üstünde düğmeleri bile iliklenmemiş bir gömlek var.

Tam da bir şeyler saklayan biri gibi konuşuyor, efendimiz.

"Neden fısıldıyorsun? Sesin sanki başın zaten beladaymış gibi geliyor."

"Sıkıntı yok, sadece alçak sesle konuşuyorum," diye fısıldıyor.

"Sakıncası yoksa, jandarmeriya ile konuşurken görülmek istemiyorum. Sadece sigaramı bitirmek istiyorum."

Sigara ve gençlik tanrısı... Verebileceği sigarası var mı diye bir sor.

Gitmesine izin verme! Aradığın tanık bu olabilir. Balkonu tam olayın yaşandığı yere bakıyor.

"Bir dakika... En azından bir sigara alabilir miyim?"

"Kusura bakma ama bu son sigaramdı." Sigaradan bir nefes daha çekiyor ve ürperiyor.

Tanrı arınma isteğini reddetti.

"En azından elindekini atamaz mısın ya?"

"Bu iyi bir fikir değil bence."

"Haklısın, gerçekten de kötü bir fikirdi. Bir şey demedim say."

"Nasıl istersen." Sigarasından bir nefes daha çekiyor.

"Kes tıraşı, çabuk at bir tane!"

"Hiçbir şey atmıyorum."

Attığı sigarayı yakalaman mümkün değildi zaten.

Nasıl, cidden mi?

Evet, cidden. Denemeye bile kalkma. Kendini rezil edersin.

"Arınmaya ihtiyacım var!"

"Arınma mı? O markayı duymadım ama istersen Frittte'te Astra bulabilirsin."

"Aslında polisle gerçekten konuşman gerekiyor."

"O kadar mı önemli?" diye soruyor gömleğini düzeltirken.

Ürkek bir kedi gibi etrafındaki pencerelere kaçamak bakışlar atıp duruyor.

"Pekâlâ ama çabuk ol. Sigaram bitince gitmem lazım."

Bu genç adamda yeminle tam bir dekatloncu vücudu var. Esnek vücudu yüksek bir çubuğun üzerinden atlamak için yaratılmış!

"Tamamdır, sonra konuşuruz." (Bitir.)

"Hayır, konuşmayız." Sigarasından son bir fırt daha çekiyor ve balkonun üzerinde söndürüyor.

"Şimdi müsaade ederseniz, gerçekten gitmem gerekiyor."

Gitmesine izin ver. (Bitir.)

"Araştırmanızda bol şans."

"Gitti." Teğmen not defterini yerine koyup sana dönüyor.

"Peşinden gidelim, nereye gittiğini öğrenelim!"

"Koşmamız bir işe yaramaz. Bu tarz binaların çok sayıda çıkışı oluyor. Eğer bizimle konuşmak istemiyorsa saklanmasını iyi bilir."

"Pes mi ediyoruz yani?"

"O bir tanık olabilir, o veya onun Pazar Günü Dostu. Her hâlükârda şu bizim vakamızı soruşturan kaslı adamı araştırmalıyız..."

"Bize bir işaret yaptı, gördünüz mü? Şuradaki taşa bakmamızı istedi." Teğmen başıyla ıslak otların üstündeki küçük taşa işaret ediyor.

"Eğer binaya girebilirsek birilerine nerede oturduğunu sorabiliriz."

"Süper, hadi yapalım." (Bitir.)

"Binaya girmenin bir yolu olmalı... Hadi iskelenin yanındaki kapıya tekrar bir bakalım. İçeri girmenin bir yolunu bulunca birilerine nerede oturduğunu sorabiliriz."

"Binaya girmenin bir yolu olmalı... İçeri girmenin bir yolunu bulunca birilerine nerede oturduğunu sorabiliriz."

"O bir tanık olabilir. Ayrıca her hâlükârda şu bizim vakamızı soruşturan kaslı adamı araştırmalıyız..."

"O bir tanık olabilir, o veya onun Pazar Günü Dostu. Araştırmaya değer..."

"O bir tanık olabilir. İhtimali göz ardı edemeyiz..."

"Haklısın, zaten büyük ihtimalle söyleyecek önemli bir şeyi de yoktu."

Onu kalmaya ikna et.

Soru sormanın ne yeri ne de zamanı. Kim bilir bir yerlerden, perdelerin arkasından sizi kim izliyor.

"Dinle..." (Sesini alçalt.) "Ben sadece bir şeyleri düzeltmeye çalışıyorum. Başka bir yerde tekrar görüşebilir miyiz?"

Balkondaki adam bir anda neredeyse savunmasız görünüyor. Kedi gözlerinin derinliklerinde bir şeyler kıpraşıyor, şefkat ve hafif bir anlayış göstergesi.

"Üzgünüm ama gerçekten aradığın bilgi bende yok." Sesi yumuşak ve dengeli çıkıyor. Bilek hareketiyle izmariti parmaklıkların üstünden fırlatıyor...

Dur bir dakika, o neydi? Eli kısa bir süre öyle kaldı... Sanki kapının yanında duran taşa işaret eder gibiydi...

Bu bir işaret!

"Araştırmanızda bol şans," diyerek gidiyor.

Gizli cazibeni meydana çıkarma vakti geldi, gözyaşları ve yalvarışlar! Ona duygusal tarafını göster, bir köpek gibi onun ayaklarına kapan!

"Benden ne istiyorsun? Ağlamamı mı istiyorsun, ha?!"

"Yok artık, ağlamanı istemiyorum, hayır." Hızlıca geri bir adım atıyor ve etrafına bakıyor, rahatsız olduğu çok belli.

"Dinle, gerçekten gitmem gerekiyor." Bilek hareketiyle izmariti parmaklıkların üstünden fırlatıyor.

Ah, ziyan oldu işte! Ondan en az bir iki fırt alabilirdin.

"Lütfen gitme! İçmeyi bırakacağım, çöpleri atacağım, lütfen... beni bırakma."