Konuşma · ROO A72 MOTORLU SANDAL

Tekne, sakin suların üzerinde yükselip alçalıyor. Yapacak başka bir işi yok.

Tekne, cam gibi denizin üzerinde yüzüyor, üzerindeki iki oturak boş.

Tekneye bindin mi, bu iş bitti demektir. Koya açılman için çalıştırma kolunu bir kez çekmen yetecek. İçinde tuhaf bir endişe beliriyor: Şimdi gitmek istediğinden emin misin?

Gerekli tüm hazırlıkları yaptın mı? Tüm hesaplarını kapattın mı?

Ağ ustasının söylediğini hatırla: Küçük bir deposu var. Bu tekneyle git gel yapamayacaksın.

Teğmen olmadan burada yapacağın bir şey yok... Yanında o varken geri dön.

(Henüz hazır değilim.) (Bitir.)

Bin ve adaya git.

Tekne yavaşça duruyor. Motoru kapatıyorsun. Ardından sessizlik...

Kanat sesleri, sessizliği bozuyor. Uzakta bir bıldırcın sürüsü dağılıyor...

Burada bugün neredeyse hiç rüzgâr yok. Ruh, hareketsiz. Önce kollarına, sonra önünde yükselen kayalıklara bakıyorsun...

"Hadi gidelim," diye fısıldıyor.

(İn.)

"Güzel. Gelebilmişsin." Cuno elleri belinde, önündeki harap uçaksavar kulesinin gölgesine bakıyor.

(İn.)

"Ortalığı biraz gezdim ve... sanırım buradan ikimizin de canlı çıkması pek mümkün görünmüyor. Burası ölüm adası. Cehennemin ağzı." Burnundaki sümüğü siliyor.

"Burası ölüm adası değil. Değil mi?"

"Bilmiyorum." Ellerini havaya kaldırıyor.

"Belki Cuno çok fazla toz çektiği için akşamdan kalma, o yüzden böyle karamsar. Buralarda iyice gezindim. Sana anlatabilirim."

Çocuk, başka tarafa dönüyor, dikkatlice etrafını inceliyor. Çok gergin.

O da daha önce hiç burada bulunmadı.

"Sen ne diyorsun be?"

"Cehennem adası mı? Nihayet."

"Evet... Nihayet," diyor, sesinde tereddüt var.

Vakit geldi.

(İn.)

"Sen dümene geç, Kim. Ben de seyyar teybi tutayım."

"Ne?"

"Ne dediğimi duydun. Bana bunu tekrar söyletme."

"Peki. Neden olmasın?" Omuzlarını silkiyor.

Çok güzel. Şimdi Hüzün FM'in frekansını gir. Bunu yapmak istediğini biliyorsun.

Hüzün FM yavaş, hüzünlü rock şarkıları çalan bir radyo istasyonudur. Frekansını ezbere biliyor gibisin.

Hiçbir şey söyleme.

"Ne demek 'ne'?" Adaya giderken başka nasıl Hüzün FM şarkıları patlatacağız?"

"Peki." Yüzünde pes etmiş bir ifadeyle omuzlarını silkiyor. "O hâlde hadi, Hüzün FM şarkıları patlatalım."

"Bu canına okunmuş tekne... bir ROO A72."

"İşimizi görür."

Teğmen, seninle motor muhabbeti yapamayacak kadar canına okunmuş durumda.

İlk önce seyyar teybini teknenin çatalına bağla, sana yoldaşlık etsin.

Tamamdır. Bu artık bir rock and roll teknesi.

Süper.

Bu yalnız yolculukta sana yoldaşlık edecek.

Ben ne yaptım? Neden öyle yaptım?

Neden mi? Çünkü rock and roll.

Evet. Hüzünlü rock and roll. Hüzün FM'i aç.

Arkasında küçük bir dümen motoruyla bir tekne, cam gibi denizin üzerinde yüzüyor. Üzerindeki iki oturak boş.

Teknenin gövdesi parlak sarı, taze katranın üzeri endüstriyel boyayla boyanmış. Sudaki yansımasında fabrika numarası görünüyor: A72.

SRV menşeli bu makine, Samara isolasındaki bir işçi devletinden insani yardım olarak gelmiş. Motorundaki ROO simgesinden belli, bir de beş köşeli beyaz yıldızdan.