Konuşma · OTORİTE

Onurlu Olan, yaşam yolunda ciddi miktarda onur puanın birikti. Çok erdemli bir adamsın.

Dur bakalım! Bu bir hata. Onur benim için anlamsız. (Düşünceden vazgeç.)

Anlamsız mı?! Adi üçkâğıtçı, onur puanlarının onuruna leke sürmeye nasıl cüret edersin? Senin gibi pisliklere bakmak gözler acısı. Defol.

Bugün aileni çok utandırdın. Utanç verici davranışların şahıyla adın ebediyen lekelenecek. Sonsuza dek sürgündesin, Utancı Olan!

Dur biraz, onur puanları mı vardı?

Tabii ki onur puanları vardı. Bütün o onurlu hareketlerine kimse dikkat etmiyor mu sandın Onurlu Olan?

Elimden geleni yapıyorum. Çoğumuz gibi.

Ah, şu tevazuya da bakın. Size 10 onur puanı daha yazılıyor, beyefendi!

En nadide, en saygın polis memurlarından biri olma yolunda tam gaz gidiyorsun. Onurlu polis.

Onurum hayatımdır.

Evet. Yaptığın fedakârlıklar zaten senin adına konuştu Onurlu Olan. Fakat kendini ebedî onur peleriniyle tamamen sarmalamak için bir ritüelin tamamlanması gerek. Bir tür Onurlu Geçiş Merasimi...

Onurlular arasında bile yalnızca en haysiyetli olanlar buna layık görülür. Ama sen, ah onurlu olan sen, ustalık gösterdin... onurunla.

Onur, benliğinin derinliklerinden gelir. Kendini gerçek anlamda tanıyabilmek, onurunu bilebilmek için kendi derinliklerine ulaşmalı ve onuruna dokunmalısın...

Peki...

Kılıç tutan elinin, yani sağ elinin başparmağını anüsüne getirmeli ve oraya sokarak Onur Yayı'nı oluşturmalısın.

Ne? Bilemiyorum... öylece mi? Ortalıkta? İnsanlar ne olacak?

İnsanlar büyülenecek, en onurlusundan bir polis memurunun mutlak erdem adına icra ettiği kutsal ritüeline hayran kalacak.

Tek isteğim, onurla ölebilmek için haysiyetle yaşamaktı. (Başparmağını kıçına sok.)

"DEDEKTİF BEY NE YAPIYORSUNUZ?!" Teğmen irkiliyor.

"Kendimi onurlandırıyorum teğmen."

"Görebiliyorum ama bunu herkesin görebileceği şekilde yapmak zorunda mısınız?" Şoke olmuşa benziyor.

"Otokontrolünüz yok mu sizin?" Sonra, sorunun naifliğini fark ederek yere bakıyor. "Lütfen beni bu manzaraya maruz bırakmayın."

Teğmen asil bir adam ama onuru seninle benim bildiğimiz gibi bilmiyor. Açıklamakla zaman harcamamak en iyisi. Örnek olalım.

Tebrikler, Onurlu Olan! Asiller cemiyetinin bir üyesi oldun. Bir adam diz çöker, bir Onur Polisi yükselir...

İleri git ve daha onurlu davranışlarda bulun. Azmin güçsüzleşecek olursa, Onurlu Geçiş Merasimi'ni hatırla. İnsanın ruhunu her daim temizleyecektir...

Senin yanında görev yapmak onurdur, Onur Polisi!

"Şey... ıı... yapmayın!" Teğmen şoke olmuşa benziyor.

"Hiç, sen anlamazsın. Onurla alakalı bir şey."

"Sahi mi? Daha ziyade kişisel hijyen meselesine benziyor." Senden daha da uzağa çekiliyor. "Ama daha fazla kurcalamayalım."

Haklısın. Teğmen asil bir adam ama onuru seninle benim anladığımız gibi anlamıyor. Açıklamakla zaman harcamamak en iyisi. Örnek olalım.

"Kıçımı kaşıyorum. Ne olmuş?"

"Ne mi olmuş?" Teğmen gözlerini deviriyor. "Sanırım çok farklı yetişmişiz..."

Güzel. En onurlusundan bir yalandı. Bazen gerçekleri, onları anlamayacak kişilerden saklamamız gerekir. Az Onurlu Olan'lardan.

"Kim, ben mi? Hiç. Bir şey yapmıyorum Kim."

"O hâlde eliniz neden dirseğinize kadar pantolonunuzun..." Bir anda duruyor, sanki cevabı duymak istemediğini fark ediyor. "Neyse, dedektif bey. Devam edin."

Parmağımı kıçıma sokuvereceğimi sanıyorsan delirmişsin! ASLA OLMAZ!

En onursuzlar, onuru bilen, onuru yüreklerinde taşıyan ve daha sonra ondan sıyrılanlardır. Onlar onurdan düşenlerdir...

Ne? Ya biri gelip de görürse?

O zaman öylesi bir onura tanık olurlar ki kimse bunu içinde tutamaz. Sana hayran olurlar Onurlu Olan.

Onurum hayatımdır. Beni kalleş gadınlardan ayıran şey odur.

Onur biraz arkaik bir kavram değil mi?

Erdemli yaşamak, asilce hayır işlemek ve bu sırada karşılığında hiçbir şey beklememek arkaik değil. Bunu nasıl düşünebilirsin?

Savaşçı kanunlarının temelinde diğerkâmlık yatar. Gurdi'deki uçsuz bucaksız Kızıl Plato'yu kateden Iilmaraa'lı göçebe kabilelere de, senin mahallendeki postacıya da eşit derecede uygun olan, zamansız bir kanun bu.

Daha ziyade kibirli, ketum bir öz saygı gibi.

Yo, yo, hayır! Bak şimdi, başkalarının ihtiyaçlarını kendininkilerin önüne koyuyorsun. Karşılığında sen hiçbir şey almıyorsun, övgü bile. Senin payına hep kenarı kırık olan asil tabak düşüyor...

Fazla düşünme! Söyle, diz boyu onura batmaya hazır mısın?

Savaşçı kanunları diyorsun demek... Kendimi savaşçı gibi hissediyorum. Bütün bunlar bana çok kendim gibi gelmeye başladı.

Hı hı, üzerine doğduğu dünyadaki yanlışlıkları düzelten, gezgin bir şövalye keşiş gibisin.

Onur çeşmesinden kana kana içmeye hazır mısın?

Bunu istemiyorum. Onur gerçekten umurumda değil... Hiç.

Ah... ah. Nasıl bir tevazu gösteriyorsun hâlâ. Hayran olunası! Kişisel bütünlüğün için övgü almayı reddetmek gerçekten de çok onurluca.

Hayır! Sen hayalî karma kuponları ölücüsü sümüklü hıyarın teki değilsin! Ne bu hayatta, ne de öteki hayatta! Sikeyim onurunu!

Bu onur mevzusu karşı konulmaz bir his veriyor. Belki de ona kalbimi açmalıyım?

Güzel. Hissettin. Artık Onurlu Geçiş Merasimi'ne hazırsın.

Anlamıyorsun. Ben öyle onur sevdalısı tuhaf tiplerden değilim. Nokta.