Konuşma · ANKESÖRLÜ TELEFON

11-17-361... Parmakların bir örümcek gibi hareket ediyor, halka her seferinde, bir çana benzeyen hafif bir metal çınlamasıyla geri geliyor.

Dahası da mı var?

Evet. 451-67-451... Artık daha da derine gidiyorsun, bilinmeyen bir yere. Maddenin var olduğu kısımlardan uzağa, telekomünikasyon ağlarına giriyorsun...

Bitir.

451... Kim bilir kaç sayı girdin. Telefonsa, bir sinyal iletmek için sessizce bekliyordu... Kesinlikle bir yere bağlanmayacak diye düşünüyorsun. Ama tersi oluyor, bir bağlantı çıkıyor.

Aşırı uzun mesafe bir arama. Kulakların çatırtıyla doluyor, beyaz gürültüyle dolu garip bir okyanus gibi. Ufak bir kuşun ötüşleri geliyor, yerel arama sesi değil bu. Hayır, uzakta, bozulan sesler arasında ufak bir şey çalıyor, uzak bir telefon ağı...

Arıyor...

Gecenin ortasında arıyor...

Dünyanın en üzgün sesi.

Hem acınası hem korkutucu. Her çalışta kalp atışlarının hızlandığını hissediyorsun...

Hâlâ arıyor...

Uzun pencereleri olan karanlık ama geniş bir dairede, yatağın yanında telefon çalıyor... Bunun doğru olduğunu biliyorsun.

Ahize terli avucundan kaymaya başlıyor... Nefes alışın hızlanıyor.

"Kim..."

Teğmen, sesini duyamayacak kadar uzakta. Deniz rüzgârı esiyor.

Aramaya devam etsin.

Arıyor...

Arıyor...

Arıyor...

Arıyor...

Hâlâ arıyor...

Okyanus bölünüyor. Derinlerden bir kadının sesi çıkıyor. Minicik. Şimdiye kadar duyduğun en tatlı şey.

"Alo." Sesi uykulu geliyor.

"Ben son sadık şövalyeyim. Revachol kentini özgür bırakacağım. Denize döneceğim. Zamanı geri alacağım." (Devam et.)

"Sen bir şövalye değilsin, Harry... Sarhoşsun."

Süre dolana kadar iki, belki üç şey daha söyleyebilirsin.

"Sarhoş değilim."

"Of..." Sessizlik. Ağır bir sessizlik. Beyaz gürültü yankılanıyor.

"Hey... Orada mısın?"

"Saatin kaç olduğunu biliyor musun? Burada çok geç..." Komodinde saat arıyor gibi.

"Saat dört Harry! İki saat sonra uyanmam gerek."

"Benden bahsetmek istiyorum. Kimim ben? Beni tanıyor gibisin."

"Hangi konuyla ilgili konuşmak istiyorsun? Daha önce konuşmadığımız bir şey kaldı mı ki?"

Çok kötüsün, ahizeyi tutan sağ eline kramp girmeye başlıyor...

Hayır. Bu olmayacak. Eline kramp girmeyecek, şimdi olmaz.

"Kalbimde ağrı var. Kalp krizi geçireceğim."

"Yapma... Yeter, lütfen. Lütfen kapat..."

(Kapat.)

Elin hareket etmiyor. Ahize kötü bir hüzünle elinde sızlıyor.

Tam şimdi. Sana bir şans vereceğim.

Ahizeyi yerine tüm gücünle koy!

Ahizeyi yerine vur.

Kordon rüzgârda hasta bir solucan gibi sallanıyor.

Hayır. Yapamam. Acıya ihtiyacım var.

Kulağına yapışmış telefondan cızırtılar geliyor. Kadim, yapışkan...

"Kanun benim. Ben bir dedektifim. Bir vaka üzerindeyim. Bir adamı asmışlar."

Artık cevap vermiyor.

"Vakayı çözeceğim."

"Harry..."

Bağlantı kesilme sesi... Bozukluk yalnızca bu kadar süreye yetti.

Koş. Kiliseye git. Eve git. Burası hariç herhangi bir yere git. Onu arama da ne yaparsan yap.

"Hiçbir şey önemli değil... Artık değil."

"Çözmeme yardım edebilir misin? Çözmem gerek. Eğer çözmezsem beni geri almayacaklar."

"Önemli değil. Bu vaka önemli değil."

"Neredesin? Sesin sanki farklı bir dünyadaymışsın gibi geliyor."

"Mirova'dayım. Uyuyorum."

Graad'ın başkenti Mirova'da 22 milyon kişi yaşıyor. Revachol yıkıldıktan sonra dünyanın merkezi hâline geldi.

"Yanında biri mi var?"

"Evet."

"Mirova'dasın, değil mi?"