Konuşma · AĞ USTASI LILIENNE

Kadın durgun bir şekilde dalgalara bakıyor. Ani bir rüzgâr siyah saçını sert bir şekilde kaldırıp dalgalandırdıktan sonra tekrar indiriyor. Gözlerinde kalan birkaç bukleyi eliyle geriye attıktan sonra senin geldiğini görüyor.

"Sonunda geldiniz. Saat geç oldu ve yağmur yağıyor. Yağmur..." Avucunun içine yağmur gelsin diye elini uzatıyor. "Buz gibi."

"Yolun Sonu'na ilk kız getiren erkek olmadığınızdan haberiniz olsun. Buranın yerlileri buraya sevişme mekânı der. Ama şimdiden şunu belirteyim gamzelim, bugün bu olmayacak." Tekrar denize doğru dönüyor.

Düşünceleri hâlâ başka bir yerde... Denizde ve denizin çok ötesinde, uzaklarda.

Kızıl denizin ötesinde... ticari semt La Delta var. Sisle kaplı karşı tarafta, sahilin fakirliğine inat gökdelenler yükseliyor.

"Hazır mıyız, Kim?"

İnce düşünerek aranızda mesafe bırakan teğmen not defterini çıkarıyor, "randevunuzda" sizi baş başa bırakmak istediğini böyle belirtiyor.

Buna kanma. Profesyonelce davrandığından emin olmak için seni gözetliyor.

(Ona bak.) "Gelebildiğime şaşırmış gibisin."

Kıkırdıyor. "İçkici adamlar genelde sözlerini pek tutamazlar da."

"Bunu hayatta kaçıramazdım."

"Bak sen şu işe." Gülüyor. "Erkekler arkası boş laflarla atıp tutmayı çok severler."

"Şu karşımızda duran muhteşem manzaranın tadını çıkaralım biraz, ne dersiniz?" Sana başını sallıyor, gözlerinde şen bir pırıltı var.

"Tam şimdi!" diyor. Ve denize doğru döndüğü sırada bakışlarıyla hava açılıyor.

O kadar anlık oluyor ki, sanki hava onun emirleriyle değişiyor.

"Biliyor musun, benim de özel yeteneklerim var. Do-ğa-üs-tü yetenekler."

"Dur biraz, bunu ben mi yaptım sandınız? Hayır, denizlerde büyüdüm sadece. Rüzgâr nereden nasıl eser iyi bilirim."

"Doğaüstü yeteneklerinize gelecek olursam... Onları gerçekten başka bir zaman dinlemek isterim, ama şimdi biraz manzaranın tadını çıkarmayalım mı?"

Bir şey söylemelisin. Herhangi bir şey. Akşamcı Kovboy şeyini mi söylesen?

Olmaz! Rezalet geçmişinden söz etme.

Güneşin dalgalara ve koyun karşısında yükselen gökdelenlere yansıması büyüleyici. Hislerin bu görüntüyü sindirirken zihnin bir anlığına boşalıyor... Narin görünen camdan gökdelenlerin yanı sıra bir de koya akan Esperance Nehri var...

"Tuhaf, değil mi?" diyerek bir anda sessizliği bozuyor. "Yani, bu muazzam güce sahip güneş bize çok cömert davranıyor. Bilirsiniz, balık tutmak için en iyi zaman genelde gün batımına doğru suyun daha sıcak olduğu saatlerdir..."

Güneş, kıyıdaki binalara ve savaşta yıkılmış harabelere de vuruyor. Eski bir deniz kalesi gözüne çarpıyor; geri kalan her şeyi boyayan güneşin parıltısı, sanki bu kaleye erişemiyor... Seni daldığın düşlerden söküp çıkarıyor.

Güneş; ölülere ve kendi zihninde umutsuzca kaybolmuşlara fayda etmez.

Ve çöl ikliminde bitki kıtlığı ve susuzlukla yaşayanlara.

"Teknene bu yüzden mi 'Güneş' adını verdin?"

"Ha, o biraz gurur, biraz da batıl inançtan..."

Biraz da kavramsal uyumdan, sarı falan ya hani...

"Çölde yaşayanların güneş ışığından hoşnut olduklarını sanmıyorum."

"Kılı kırk yarıyorsunuz." Gülümsüyor. "Ama evet, kabul ediyorum... Çölde yaşayanlar bazen bizimle aynı fikirde olmayabilirler."

Manzaranın tadını çıkar. (Devam et.)

Hava tuzlu, martılar ve korsan martıların sesleri yankılanıyor. İri kumlar ve kırık şişelerin yeşil parıltıları görünüyor. Ama gözlerin sürekli büyüleyici güneş ışınlarına dönüyor, nereye vururlarsa orayı güzelleştiriyorlar...

"Bize baharı ve yazı getiriyor... Kim olursak olalım, ne yaparsak yapalım, her zaman bizim safımızda. Ve bunun için hiçbir sebebi yok. Diğer güçlü varlıklar gibi değil... Yani kesinlikle güçlü bir örgüt veya hükûmet gibi değil. Bu nasıl oluyor?"

"Güneş bir örgüt değil."

"Değil." Sırıtıyor. "Ama hepsinden daha uzun yaşayacak."

Etkileyici bir şey söylemeden önce bazı genel yorumlar yapabilirsin. Havalı sözlere doğru yolunu yap.

"Kulaklarında kancalar var."

"Bunlar mı?" Kafasını çeviriyor ve sallanıyorlar. "Bunlar gerçek kanca değil, şapşal. Kancaya benzeyen küpeler sadece. Rosemary adında bir sarhoş getirdi, ben de sakladım."

Haklı. Büyük oranda plastikten yapılmalar. Bir çiçekçi veya marketten alabileceğin ucuz bir hediyelik eşya.

Teğmen göstere göstere saatine bakıyor, ayağını yavaşça yere vuruyor.

Güneşin aydınlattığı sahile bakarken rüzgâr kadının saçını dalgalandırıyor.

"Bu güzel oldu. Teşekkür ederim." (Randevuyu sonuçlandır.)

"Kötü değildi." Gülümsüyor. "Sizi daha fazla tutmayayım. İkizler şimdiye kadar bir mayın bulmuştur büyük ihtimalle..."

O giderken rüzgâr şiddetleniyor, sanki güneş, parlaklığını yitiriyor... Uzaklardaki Feld Elektrik Ar‑Ge binasının parçalanmış silüeti seni çağırıyor.

Güneşle ilgili bir şey söyle.

İşte o an geldi. Konuşmayı havalı bir şekilde sonlandırman için iki farklı seçenek var.

"Güneşin tek yanlışı... bizi aydınlattığı gibi düşmanlarımızı da aydınlatıyor."

"Evet, öyle. Ama bakınca... biz de düşmanlarımızın düşmanıyız sonuçta, değil mi? Ve bizi aydınlatıyor. Polisler ve komünistler, katiller ve azizler gibi. Bu arada..."

"Rüzgâr şiddetlenmek üzere, gitmeliyim ama önce..." Kılıcını kınından çıkarıyor. Kılıç, koyu turuncu güneş ışığını yansıtıyor.

"Alın bunu. Güneş iyidir ama bir şeyleri kesmez... Ama bu keser ve artık benim pek işime yaramıyor."

"Kılıcın sana lazım olmadığına emin misin?"

"Evet. Buradaki adamlar benim için bir tehdit oluşturamayacak kadar fazla sarhoşlar."

Teğmen şüpheli gözlerle kılıca bakıyor.

"Onu bir çatışmaya getirme," diye düşünüyor. "Lütfen sadece törensel olduğunu bil."

"Bunu tekrarlayabilir miyiz, ne dersin?"

"Sanmıyorum." Üzgünce gülümsüyor. "Ama eşlik ettiğiniz için teşekkür ederim."

Onunla ilerleyebileceğin kadar ilerledin. Daha fazlası için en son içkinle arana bir yıl mesafe koymalısın.

"Benimle yürüyüşe çıktığın için teşekkür ederim." (Sonuçlandır.)

"Hoşça kalın." Sana başını sallıyor ve dönüp gidiyor.

O giderken rüzgâr şiddetleniyor, sanki güneş, parlaklığını yitiriyor... Uzaklardaki Feld Elektrik Ar‑Ge binasının parçalanmış silüeti seni çağırıyor.