Konuşma · KORKUNÇ KRAVAT

"Neden koymayayım, teğmen?"

"Çünkü öyle yapmamı söyledi."

"Kankayız. Takılıyoruz öyle."

"Çok sert bir akıl hastalığının işareti bu, Kim." (Başına işaret et.)

"Evet, bence de öyle. Neden şişeye koydunuz?"

"Bana hayatı öğretiyor, Kim. Bir baba figürü gibi..."

"Bilmiyorum ama öğrenmek için can atıyorum."

"Alın benden de o kadar." Başını yavaşça sallıyor. "Bu iskelenin altında vakit kaybetmeyelim. Bir şekilde tüm bunları... açıklığa kavuşturmamız gerekiyor."

"Benim ailemde insanın şansı yaver gitsin diye sert içkiye kumaş atılır ve içilir. Komik ama zararı yok sonuçta."

"Yok mu? İçinde ilk abideden kalma bir kravat olan %98,7'lik alkolü içmenizin mi zararı yok? O kadar emin olmayın..." Teğmen başını hafifçe yana eğiyor. "Yine de sizi yargılamayacağım. Hadi gidelim."

İyi ve güvende hissettiriyor.

Kravat, beni duyuyor musun?

Sessizlik.

Ama bu gereğinden fazla eğlenceli.

Ne, şimdi mi? Kadın daha yeni öldü, sence şimdi partilemek için iyi bir zaman mı?

Biraderim; yaşam ve ölüm, birbirinden ayrılamazlar. Doğduğunda bir parti, her yıl bu doğumu kutlamak için bir parti, bir de toprağa gömülürken parti yapılır.

Evet, ben bir sorun göremiyorum.

Neden öldüğünde de parti yapılmasın ki? Zaten burada konu o bile değil! Sana söylediklerimin ne olduğu konusunda hiçbir fikrin yok... Bu parti manyak olacak. Manyağın ötesinde olacak.

Ne, şimdi mi? Ruby gitti. Ben burada kutlanacak bir şey göremiyorum.

Sus, biraderim. Şimdi kutlama zamanı değil, şimdi hazırlanma zamanı. Bana güven. Baştan beridir buna hazırlanıyoruz. Manyak olacak... Manyağın ötesinde olacak.

Tamam, öyleyse söyle neyin vakti geldi?

Ah... Göreceksin... (Kravat, kızışmış bir kedi gibi göğsüne sürünüyor.)

Ne vakti?