Konuşma · KAFETERYA PENCERESİ

"Şunu alabilmem için uzanmama yardım eder misiniz?"

"Orasını bilemiyorum..." Dövmeli adam esniyor ve koltuğuna daha da gömülüyor. "Ben burada rahatım... Şu anda oraya uzanmanın işe yarayacağını sanmam."

"Kusura bakma puşt! Çalılara doğru dalışa geçmen gerekecek gibi. Şans götüne gülsün. Alıç dalları fena çizer!"

"Titus, anahtarı bana verir misin lütfen?"

"Senin hizmetçin değilim, polis." Pencereye bakıyor. "Neden bahsettiğini bile bilmiyorum. Orada bir şey yok."

"Orada diyorsa oradadır." Teğmen, temizlemek üzere gözlüğünü çıkarıyor ve sonra tekrar takıyor.

Her zamanki gibi, hiçbir şey yok. Artık, dallardan birinde bir serçe yuvası olduğundan neredeyse eminsin.

Evet. Bayağı serçe yuvası. Passer domesticus.

Devam et. Bu pencereden dışarı bu kadar çok kez bakmanın bir nedeni olmalı.

Daha önceki gibi, hiçbir şey yok. Sadece kara dallar var.

"Bu acayip polis şimdi ne yapıyor ya? Vitrinlere mi bakıyor?"

"Sanırım bize çamur atacak delil bulmaya çalışıyor, üstelik bizim locamızda. Bunlar böyledir, Kelebek. Polislere bazen it dendiğini biliyor muydun?"

"Vay, hayır. Duymadım hiç."

"Ya, işte bunun gibi çamurla oynaşmayı sevdikleri için." Dövmeli adam sana bir bakış atıyor.

Zekice görünmeye çalışıyor sadece. Senin ne aradığını bilmiyor. Sen de bilmiyorsun.

Hiçbir şey yok. Yalnızca yaşlı bir kadının saçları gibi siyah düğümler var. Hareketsiz. Ne avludaki rüzgâr alıca ulaşıyor; ne de bu pencereden ışık geliyor.

(Bakmaktan vazgeç.)

Camdan dışarı bak.

Hiçbir şey yok. Görmen gerektiğini bilsen de görmüyorsun. Siyah saç yumağı gibi dallar var sadece. Hareketsiz. Avludaki rüzgâr, alıca ulaşmıyor. Belki sonra geri gelip tekrar deneyebilirsin?

Henüz zamanı değildi. Kız hakkında bilgin olması gerek... Daha fazla şey öğrendiğinde geri gel.

Gözlerini kıs.

Yukarıda ufak bir kayar panel var, havalandırma için. İlkbaharda onu açmaya gerek yok. Dışarısı hâlâ soğuk.

Bundan pek de emin değilsin. Her nasılsa biliyorsun işte. Dışarıda, camın arkasında bir şey var.

Dışarıdaki avludan bakan biri, sendika locasını göremez. Alıç dalları çok sık.

Liman işçilerinin arkasında, tavana kadar uzanan bir pencere var. Alıç dalları, kemikli parmaklar misali cama sürtüyor.

Adamlar konuşuyor ama dışarıda rüzgâr eserken o siyah parmakların cama vuruşunu duyuyorsun resmen.

İki, belki üç çalı görüyorsun. Yaklaşık 50 yıllık bir süre zarfında büyüyüp tek bir çalılığa dönüşmüş. Böyle bir ağaççığın oluşması zaman alır.