Konuşma · ALGI (İŞİTME)

Dururken ayaklarının altındaki kuru otlar çatırdıyor. Uzaklarda sakin suyun üzerinde kuşlar uçuyor...

(Dinlemeyi kes.)

Bu çırpıntı sesleri ne?

Bir bıldırcın sürüsü havalanıyor, 100 metreden daha uzaktalar şu an... 102... 105...

Çırpıntıların altında...

Adacıkta mı? Sazların üstüne yağmur sessizce yağıyor, neredeyse hiç rüzgâr yok. Su hattında su kamışları sallanıyor, uzun zaman önce kurumuş yapraklar birbirlerine çarpıyor. Yağmur damlaları süzülerek yere düşüyor...

Büyük bir esere başlamadan önce sessiz bir hazırlık içerisindeki bir orkestra gibi.

Katılan birkaç kişi için büyük önem teşkil ediyor.

Doğuda...

Şehrin uzaktan gelen gürültüsü, bugünün rüyası gibi uzakta. Ondan daha yakında cezir hareketiyle süzülen kumun sesi var... Bir kuş, tüylerine bakım yapıyor.

Yağmur damlaları garip bir sessizlik içerisinde denize düşüyor, uzaklarda çemberler oluşturuyorlar...

Kar taneleri denize düşüyor, hiç ses çıkarmadan eriyip gidiyorlar.

İleride...

Hafif bir uğultu var. Rüzgâr, beton bir kutunun eski yarıklarının ve çatlaklarının içinden eserek yankılanıyor. İçi bomboş, büyük bir bina.

Sessizliğin altında?

Col Do Ma Ma Daqua.

Şu an çok uzaktayız, epey bir batıdayız.

Hayır, o senin hayal gücün. Öyle şeyleri duyamazsın.

Bir titreşim var. Çıkmak için sabırsızlanan bir ses ama henüz bu dünyada oluşmadı.

Bir uzvun rahatsızlığını duyar gibi oluyorsun, algılanamaz bir tık sesi çıkarıyor...

Onun ötesinde, daha da kuzeyde...

Bir koruganın camından rüzgâr esiyor. Orada çok az şey var. Rüzgâr çayır gibi bir yerde çiçekleri titretiyor. Hiç ses yok. Sazlar ve su kamışları hareketsiz duruyor.

Bir kar tanesi sönmüş kamp ateşinin üstüne düşüyor. Tıs...

Bir yağmur damlası sönmüş kamp ateşinin siyah kütüğüne düşüyor.

"Kim..."

"Efendim?"

Bir anlığına sesler kayboluyor. Sağ ayağın ve kasığın acımaya başlıyor...

"Ne kadar sessiz olduğuna dikkat ettin mi?"

"Ettim... Bu yüzden mi duruyoruz?"

"Pardon. Hadi gidelim." (Bitir.)

"Eee, bekle. Bir şeyi daha dinlemem lazım."

Teğmen sessizce başıyla onaylıyor.

"Bu ada epey sessizmiş amına koyayım."

"Öyle. Bu yüzden mi duruyoruz?"

"Bu ada epey sessizmiş."

Zayıf bir adam sağ bacağındaki ve kasığındaki acıyı düşünmek için burada dururdu... ama sen durmuyorsun, senin odaklandığın...

"Biraz canım acıyor... Belki bandaj gevşemiştir?"

"Oluyor böyle şeyler. Bu yüzden mi duruyoruz?"

"Hayır, bir şeyi dinliyordum."

Batıda...

Deniz havası sessiz bir tıslamayla bir çam ağacının iğnelerinin arasından geçiyor.

"Cuno..."

"Ne?"

Bir anlığına sesler kayboluyor. Sağ ayağın ve kasığın acımaya başlıyor...

"Biraz canım acıyor... Belki bandaj gevşemiştir?"

Gözlerini kısarak sana bakıyor. "Bu yüzden mi duruyoruz? Bandajdan şikâyet edesin diye mi?"

"Hayır, bir şeyi dinliyordum."

Çocuk omuzlarını silkiyor. Sesli bir şekilde nefes alıyor... Sonra sessizlik çöküyor.

"Pardon. Hadi gidelim." (Bitir.)

"Bu ada epey sessizmiş."

Omuzlarını silkiyor. "Acayip ürkütücü bir ada. Ürkütücü adalar böyle oluyor işte. Sessiz falan."

"Eee, bekle. Bir şeyi daha dinlemem lazım."

"Bu ada epey sessizmiş amına koyayım."

"Ürkütücü amına koyayım. Böyle işte, ne yaparsın."

"Ne kadar sessiz olduğuna dikkat ettin mi?"

"Evet, acayip ürkütücü bir ada. Ürkütücü adalar böyle oluyor işte. Sessiz falan."

Zayıf bir adam sağ bacağındaki ve kasığındaki acıyı düşünmek için burada dururdu... ama sen durmuyorsun, senin odaklandığın...

(Gözlerini aç ve dinlemeyi kes.)

Büyük rüzgâr hayaleti nefesini tutuyor.

Adacıkta mı? Neredeyse hiç rüzgâr yok, sadece sazların üstüne sessizce düşen kar taneleri var. Su hattında su kamışları sallanıyor, uzun zaman önce kurumuş yapraklar birbirlerine çarpıyor.