Konuşma · YAYLI YATAK

Kirli, eski bir yaylı yatak köşede duruyor.

Sadece bir saatliğine biraz kestireyim... (Uyu.)

"Belki ana karaya dönmek daha iyi olur, ne dersiniz? Orada dinlenirsiniz... Bunu hak ettiniz."

"Ne oluyor, sen şimdi... bu siktiğimin adasında mı yaşıyorsun artık?" Kollarını kavuşturuyor. "Git kendi yatağında uyu."

Belki de ana karada... kendi yatağında uyumak daha iyi olur. Burası gitgide daha huzursuz oluyor.

Ayrıca... ya kötü şey tekrar olursa?

Yüzün duvara dönük. Bu karanlık köşede daha az ışık var. Bir köpek gibi orada yatıyorsun...

Ne kadar yorgun olduğunu fark etmemiştin. Vücudun hiç iyileşme fırsatı bulamadı...

Dizlerini karnına doğru çekip kıvrıl.

Yatağın yüzeyi soğuk. Bütün oda öyle... Betondan ve soğuk. Dakikalar geçiyor. Belki yarım saat? Ötedeki denizin sesi uzaklaşıyor. Göz kapakların kapanıyor. Ta ki...

Ta ki?

Kendini yatağın hemen yanında, karanlıkta ayakta duruyor gibi hissediyorsun. Dünya yavaşça karanlıktan çıkmaya başlıyor. Akşam oldu...

Uyu.

Dizlerini karnına doğru çekip kıvrıl.

Dizlerini karnına doğru çekip kıvrıl.

Yüzün duvara dönük. Bu karanlık köşede daha az ışık var. Bir köpek gibi orada yatıyorsun...

Ne kadar yorgun olduğunu fark etmemiştin. Vücudun hiç iyileşme fırsatı bulamadı...

Bacaklarını çenene doğru çek.

Yatağın yüzeyi soğuk. Bu yatak başkasının yatağı, bütün oda betondan ve soğuk. Ötedeki denizin sesleri yavaşça uzaklaşıyor. Göz kapakların kapanıyor.

Uyu.

Şu an dinlenecek vakit yok. (Bitir.)

"Evet, ne zaman isterseniz. Daha sonra dinlenmek isterseniz bana uyar."

Kahramanlık yapmak zorunda değilsin.

"İyi, neyse ne. Cuno'nun hiç sikinde değil."

Kirli, eski bir yaylı yatak köşede duruyor, ağır karagül battaniyenin altında yeni çarşaf var.

Koruganın camından dışarı bakarken "Teklifim hâlâ geçerli," diyor. "Yatın... Pek iyi görünmüyorsunuz."

Her şeyi hesaba katınca yatak epey cazip görünüyor. İçerisi dışarıdan çok daha sıcak...

"Tekrar söylüyorum... Cuno bu adadan senin cesedini taşımak istemiyor, yani hadi git zıbar amına koyayım."

Her şeyi hesaba katınca epey cazip görünüyor. İçerisi dışarıdan çok daha sıcak...

Köşede kirli, eski bir yaylı yatak var, karton kapaklı kitap yığınının üstünde duruyor. Yıpranmış karagül battaniyenin altında beyaz çarşaf ve bir yastık görünüyor.

"Biri burada kalıyormuş." Teğmen yatağı inceliyor. "Çarşaf temiz. Yeni yıkanmış."

"Ne kadar yakın zamanda..."

Anlık bir acı seni engelliyor, bir şey söyleyemiyorsun, acıdan yüzünü buruşturuyorsun.

"Dedektif, aslında..." Hafiften endişeli bir şekilde sana bakıyor. "Eğer yorgun hissediyorsanız burada dinlenebilirsiniz. Ben etrafı gözlerim. Neyle karşılaşacağımızı bilmiyoruz, dinlenseniz iyi olur."

Acı içinde kendini zorlayarak cümleni tamamlıyorsun, kendini duyamıyorsun, acın pekmez gibi katı.

"Burada birinin yaşadığına dair... işaretler..."

"Sence, burada her kim uyuduysa..."

"Şunlara bak. Biri burada kalıyormuş." Çocuk elini yatağa doğru sallıyor. "Cuno biliyor çünkü burası Cuno'nun evine benziyor."

"Ne kadar yakın zamanda..."

Anlık bir acı seni engelliyor, bir şey söyleyemiyorsun, acıdan yüzünü buruşturuyorsun.

"Bak... Cuno seni kırmak istemiyor ama bok gibi görünüyorsun. Belki de ölmeden yatağa uzanmalısın... Kendine gelirsin falan."

Acı içinde kendini zorlayarak cümleni tamamlıyorsun ama acın pekmez gibi katı, söylediğini duyamıyorsun bile.

"Sence, burada her kim uyuduysa..."

"Burada birinin yaşadığına dair... işaretler..."

Çarşafı incele.

Çarşaf göze batıyor çünkü yeni yıkanmış.

Biri burada kalıyormuş, çok yakın zamanda... İkizlerin söylediği ateşçi adam mı?

Ha, acaba...

Anlık bir acı düşünceni yarıda kesiyor, yüzünü buruşturtuyor.

Canın yanıyorsa teknik olarak sen burada dinlenebilirsin... Başkası dinleniyormuş. Demek ki mümkün olmalı.

Yatak sırılsıklam ama o çarşaf acı ve yorgunluğa kıyasla daha cazip geliyor. Burası çok soğuk da değil...

Acı içinde kendini zorlayarak düşünmeye devam ediyorsun ama acın pekmez gibi katı, konsantre olamıyorsun.

Ne kadar yakın zamanda...

Acaba hâlâ...

Biri burada kalıyormuş. Çok yakın zamanda.