Konuşma · OKUNMUŞ KAPI

Önünde kolu olmayan ağır bir kapı var. Düzinelerce (belki de yüzlerce) Semenine'lı ziyneti ve nazarlığıyla kaplı. Kilitli görünüyor.

Kapıyı kır.

Kapıya abanıyorsun ve kapı çerçevesinde ufak bir çatlak oluştuğunu görüyorsun. Kırmak için sağlam bir darbe daha gerekecek ama başarılı oldun...

"Bir daha denemeyi düşünmüyorsunuz herhâlde, değil mi?" Sen sessizce derin düşüncelere dalmışken teğmen sana bakıyor.

Kapıya aban ve "Revachol'a hoş geldin!" diye bağır.

Kapı aldığı darbeyle birlikte titriyor. Sen tökezleyerek karanlığın içine dalarken menteşeler kırılıyor, paneller çatlıyor ve etrafa kıymıklar saçılıyor.

Kapıya bir kez daha aban. Sözün bittiği yerdeyiz.

Kapıya aban ve "Eller yukarı!" diye bağır.

Kapıya aban ve "Kahrolsun sistem!" diye bağır.

Kapıya aban ve "Kıpırdamayın, aşağılıklar!" diye bağır.

Kapıya aban ve "Siktir, omzum kırıldı!" diye bağır.

"Ne yapıyorsunuz memur bey?!" Diğer odadan bir ses yankılanıyor. Endişeli bir ses gibi... Sağlığın için endişeli.

Hay babanın kemiğine! Kapının içinden geçmek hangi geri zekâlının fikriydi? Bunun canını yakacağını düşünemedin mi?!

Sık dişini oğlum! Kurtçuk gibi kıvranmayı bırak, hiçbir şeyciğin yok.

"Lütfen ağlama, lütfen ağlama..." (Yanaklarını tokatla.) "Kimsenin gözyaşlarımı görmesine izin veremem!"

"İyi misiniz?" Teğmen endişeli gözlerle sana yaklaşıyor. "Kabul etmeliyim ki epey... acılı bir deneyimmiş gibi duruyordu."

Kitabevinden sinirli ve tiz bir ses duyuluyor. "Ne oluyor orada?! Gerçekten arka kapıyı kırmaya mı çalışıyorsunuz?"

"Sizi uyarıyorum, ruhları kışkırtmayın memur bey!" Korku içinde geriye attığı adımı duyabiliyorsun. "Ruhları kışkırtmayın yoksa kapıdaki kutsal totemlere zarar vereceksiniz!"

Kapı sapasağlam duruyor. Hâlâ kilitli, kapalı ve bir sürü ufak nazarlık ve ziynetle kaplı.

"Yoksa... Yoksa kafam mı kanıyor?" (Alnını ovuştur.)

"Off..." (Normal bir şekilde nefes almaya çalış.) "Pek iyi bir fikir değildi sanki ha..."

"Bunu hak ettim. Bedenim bu kadar zayıf ve işe yaramaz olduğu için acı çekmeyi hak ediyor."

(Bitir.)

Acaba bu kapıyı kırmalı mıyım? Hele bir stratejimi belirleyeyim önce de...

Aynen öyle, etrafını gözden geçir. Başarılı olmak istiyorsan sağlam bir zemine ve doğru bir duruşa ihtiyacın olacak.

Etrafına bak.

Oda loş ve berber dükkânı çöpleriyle dolu ama kapıya giden yol açık.

Peki ya kapı?

Sağlam bir tahtadan yapılmış ama yıllardır orada. Menteşeleri eskimiş ve turuncu bir pas tabakasıyla kaplanmış. Başarabilirsin.

İlk önce duruşunu kontrol et.

Nefesin iyi, temelin sağlam. Sen bu işi halledersin koçum. Omzunu ileri çıkar ve bir koçbaşı gibi paramparça et şu kapıyı.

Kapıyı anahtarla aç.

Biraz zorladıktan sonra anahtarı çevirmeyi başarıyorsun. İçeriye ölüm sessizliği hâkim. Kapı hafifçe aralanıyor ve odaya serin hava giriyor.

Ensendeki kısa tüylerin dikleştiğini hissediyorsun, sanki hemen arkanda biri duruyormuş gibi.

Miden düğümlenmeye başlıyor...

Ensene dokun. Bu his de ne böyle?

Dışarıda koyun karşısından esen rüzgâr uğulduyor. Saint‑Ghislaine Sokağı'ndaki bina onun yanında bir kibrit kutusu gibi duruyor. İçerisindeki insanlarsa tutuşmaya hazır minik kibritlere benziyor.

Panikleyen bir kadın, boynunda asılı madalyonu elinde izi çıkana kadar sıkıyor. Birkaç metre ötedeki adam, elinde anahtarla donakalmış. İçeride bir yerde örümcek ağlarını örüyor.

"Iıı, Kim? Belki de ilk sen girmelisin..."

"Amir sizsiniz, dedektif." Teğmen eliyle kapıyı işaret ediyor.

(Kapıyı aç ve gir.)

Kapıyı tıklat.

Ses yankılanıyor... İçeride kimse yok.

Tok, karanlık bir yankı...

Kırsan nasıl olur?

Önünde kolu olmayan ağır bir kapı var. Düzinelerce (belki de yüzlerce) tuhaf şekilli ziynet ve nazarlıkla kaplı. Kilitli görünüyor.