Konuşma · KIM KITSURAGI

"Sonunda. Gelip size bir bakayım diyordum. Neden bu kadar uzun sürdü?"

"Erkek erkeğe, erkekler gibi takıldık işte, Kim. Sen anlamazsın." (Ciddi bir şekilde ufuğa doğru bak.)

"René!" diyor ve parmağını şıklatıyor.

Sanki bir aydınlanma yaşamış gibi.

Bu hiç hoşuna gitmeyecek.

"Katilin o olduğunu mu düşünüyorsun?"

"Hayır. Ama bana her saniye onu daha çok hatırlatmaya başlıyorsunuz. Bu bir iltifat değil, bu durumdan hiç hoşlanmıyorum."

"Hava soğumaya başladı, hadi gidelim."

"Ne olmuş René'ye?"

"Cidden bana onu hatırlatmaya başlıyorsunuz. Bu bir iltifat değil, bu durumdan hiç hoşlanmıyorum."

Umursama.

"Tabii..." Başını sallıyor. "Zamanı geri almayı öğretti mi?"

Alayın dozajını o kadar iyi ayarlıyor ki kulağa sahiden de merak ediyor gibi geliyor.

"Hayır, ilginç tekniklerini benimle paylaşmak istemedi bile..."

"Bu hepimiz için en iyisidir herhâlde." Gitmek için dönerken sırıtıyor. "Başınız sağ olsun ama söz veriyorum bu vakayı çözmek sizi daha iyi hissettirecek."

"Kafatasçı'nın annesinin ofisinde olan, Kafatasçı'nın annesinin ofisinde kalır."

"Herhâlde böylesi hepimiz için en iyisidir." Başıyla onaylıyor. "Hadi gidelim öyleyse."

Kelime kelime yeniden anlat demiyorum ama biz partneriz, bir şey söyle bari. Bir sıfat bile iş görürdü.

"Hayır ama mümkün olduğuna inanıyor gibiydi."

"İnandığı diğer şeyleri düşününce diyebilirim ki bu fikre pek itimat etmemelisiniz." Gitmek için dönüyor. "Hadi işe dönelim."

"Hayır, kötü bir fikir olduğunu ve saplantı hâline getirmememi söyledi."

"Ha..." Teğmen gitmek için dönerken düşünceli bir şekilde çenesini ovuşturuyor. "Aynı fikirde olduğumuz bir şey varmış, hayret. Bunu beklemezdim. Neyse, hadi gidelim, üşümeye başladım."

"Muhabbet güzel olunca zaman uçup gidiyor... Ne kadar süredir oradaydım?"

"Birkaç ay, belki de bir yıl," diye cevap veriyor, kol saatine bakıyor. "Orada ne oldu?"

Ciddi ve iş sırasında kullandığı ses tonundan asla vazgeçmiyor.

"İnanılmaz derecede erkeksiydi."

"Peki..." Başını sallıyor, elinin tersiyle ağzını kapatıyor. "Zamanı geri almayı öğretti mi?"

Gülümsememek için kendini zor tutuyor.

Onu o adamla baş başa bırakarak hata mı ettim acaba?

"Hayır, kötü bir fikir olduğunu ve saplantı hâline getirmememi söyledi."

"Ha..." Teğmen gitmek için dönerken düşünceli bir şekilde çenesini ovuşturuyor. "Hayret! Aynı fikirde olduğumuz bir şey varmış. Bunu beklemiyordum. Neyse, hadi gidelim, burada olmak hiç hoşuma gitmiyor."

"Hayır, ilginç tekniklerini benimle paylaşmadı bile..."

"Bu hepimiz için en iyisidir herhâlde." Gitmek için dönerken sırıtıyor. "Üzüldüm tabii ama söz veriyorum bu vakayı çözmek sizi daha iyi hissettirecek."

"Hayır ama mümkün olduğuna inanıyor gibiydi."

"İnandığı diğer şeyleri düşününce, pek de şaşırtmadı." Gitmek için dönüyor. "Hadi işe dönelim."

"Sayılmaz ama stratejik sperm rezervleri üretmeye başlayacağım."

"Tamam da... neden?" Bir an için kafası karışmış gibi görünse de hemen kendine geliyor. "Ya da anlatmasanız benim için daha iyi olacak. Hadi hemen gidelim ve bu konu burada kapansın."

"Hayır ama şunu öğrendim, sen ne kadar güçlü olursan ol, her zaman senden daha güçlü biri vardır."

"O mu?" Teğmen gözlerine bakıyor, dinlemede.

"Babası. Zorlu bir hayat geçirmiş sanırım."

"Cuno gibi mi?"

"O kadar da zorlu değil."

"Buralarda herkes zorluk çekiyor. Zorlu bir zaman, zorlu bir şehir. Onun yaşadıklarını küçük görmek için söylemiyorum ama şurada bana bir tane bile zorluk çekmeyen Revachol'lu gösteremezsiniz. Çünkü öyle biri yok."

Belki Ozonne'daki insanlar hariç tutulabilir.

Teğmen "Hadi gidelim," diyor ve dönüyor. "Hava soğumaya başladı ve yaşı, onu bir koruyucu aileye vermek için fazla büyük."

"Hayır. Daha farklı ama zorlu."

"Aynen." Teğmen katılıyor. "Ondan o hissi aldım. Bu birçok şeyi açıklıyor." Gözleri önce kapıya dönüyor, sonra tekrar sana.

Başınla onayla.

Teğmen göz temasını bozmuyor. Yavaşça başını sallıyor ve hafifçe koluna dokunuyor...

(Başınla onayla.) "Onu yere serdim ama babası büyük ihtimalle beni öldürürdü."

"Ama öldürmeyecek çünkü burası bir okul bahçesi değil ve bizler de çocuk değiliz." Gökyüzüne bakıyor.

"Biz bir olduk."

"Bu onun 'ırk öğrencisi' olduğunuz zaman olmamış mıydı?"

"Sanırım bir daha onunla konuşmamalıyım."

"Sonuna kadar katılıyorum. Şu anki durumunuz sizi farklı fikirlere karşı fazlasıyla savunmasız hâle sokuyor ve gerçekten onda fikirden bol bir şey yok." Gülümsüyor.

Umarım ciddidir ve en azından aklındaki temel bir savunma mekanizması falan işe yarıyordur.

"O ırkla alakalıydı. Bu cinsellikle alakalı. Ona hayranım."

"Ha, tabii ya. Şimdi anlaşıldı." Başıyla onaylıyor, sokaktaki kamyonlara bakıyor.

Gerçekten anlaşılır bir tarafı yok ama seninle bu konuyu tartışmak istemiyorum.

"Hadi işimize dönelim, dedektif. Burada olmak hoşuma gitmiyor."