Konuşma · RETORİK

Evet, elbette. İşte şimdi doğru yoldayız...

Nefes al.

Bu koku...

Algıladığımız kafesli sandıklar ve paletler sana, kış zamanı uçsuz bucaksız araziye yayılmış çam ağaçlarının ve kalın halı ipliklerine sinmiş kadim kokuların yanı sıra kola cevizlerini çağrıştıran, her yere nüfuz eden pekmezimsi tatlı bir kokuyu anımsatıyor...

Burası dip bucak güzelce bir temizlense hiç fena olmaz diye düşünüyorsun.

"Ee? Sendika liderinin ofisinde aldığınız komünizm kokusu yeterli oldu mu?"

"Hımm."

Bu esnada Evrart Claire, daktilosunun tuşlarına çat çut basıyor ve senin ofisteki varlığına kayıtsız kalmayı sürdürüyor.

Bu esnada masanın arkasındaki adam daktilosunun tuşlarına çat çut basıyor ve senin ofisteki varlığına kayıtsız kalmayı sürdürüyor.

"Sessiz ol Kim, dedektiflik yapıyorum."

Teğmen sana keskin bir yan bakış atıyor.

...yani bir ofisi mi? Ofisimsi bir şeyleri mi? Ofisimsi diye bir kelime var mı? İçerideki hafiften tozlu hava alerjini azdırıyor olabilir.

Neredeyim ben?

Önemli bir yerdesin. Sol görüşün Martinaise'deki son kalelerinden birindesin. Belki örgütlenmene yardım edecek adamı burada bulabilirsin?

Ama öyle gidip pat diye sorulmaz bu. Önce bir girizgâh yapmalısın. Saygı göstermelisin. Bu adam belli ki haşmetli biri.

Bu esnada masanın arkasındaki adam daktilosunun tuşlarına çat çut basıyor ve senin ofisteki varlığına kayıtsız kalmayı sürdürüyor.

İşte burası ideolojik açıdan umut vadeden bir yer...