Konuşma · APARTMANIN GÜNEYBATI GİRİŞİ

Sağlam bir metal kapı, apartmanın güneybatı girişini koruyor. Kilitli.

Bu, sigara içen adamın kaybolduğu apartmana bir giriş yolu olabilir.

"Hey, orada mısınız? Arka avluyu kontrol ettim ama oradan da giremedim."

"Güzel. Koridorlarda sürten serserilerden, ayyaşlardan, hırsızlardan bıktık artık... Burada size yer yok."

Tekrar tıklat.

Kapı tekrar zangırdıyor ancak bu kez içeriden yaşlı bir kadının seslendiğini duyuyorsun...

"Kapıyı çalmayı bırak! İçeriye bir yabancı daha almıyorum."

"Bir saniye, kiminle konuşuyorum?"

"Benim kim olduğum önemli değil. Hadi şimdi naş!"

İçeriden hafifçe beton zemini süpüren bir süpürge sesi geliyor.

"Ben polisim, kapıyı açın."

"Polis mi?! Herkes polisin buraya gelmediğini bilir." Koridorda kıkırtısı yankılanıyor.

"Ama ben şaka yapmıyorum."

"Hayır, söyledim sana, binaya daha fazla yabancı alamam. Sonra benim başıma patlayacak..."

"Git arka avlu kapısına bak, belki oradan biri..." Sesi uzaklaşıyor, cümlesinin kalanı duyulmuyor.

Arka avlu kapısı mı? Sigara içen adamın olduğu yer mi? Zaten demin oradaydın. İşe yaramadı.

Arka avlu kapısı mı? Doğu yönünde başka bir giriş olmalı.

"Bu binada oturan genç bir adamla konuşmalıyım."

"Lütfen beni içeri alın. Dışarısı çok soğuk."

Kadını gerçek bir polis olduğuna ikna et.

Cezai sorumluluk teşkil eder gibi görünen ama aslında hiçbir anlamı olmayan tehditkâr hukuk dilini kullanmakta tecrübelisin.

Öyle miyim?

Tabii ki. Ağzından çıkan şu muğlak ama tehditkâr sözlere bak...

"Han'fendi, emre itaatsizliğiniz bir polis soruşturmasına engel oluşturuyor. Sizi olası bir kovuşturma sebebiyle rapor etmek zorunda kalabilirim."

"Ben haklarımı biliyorum! Hem bana han'fendi falan deme, velet!" Ses öfkeyle parlıyor.

Ancak öbür taraftan gelen süpürme sesi kesiliyor.

"Hanımefendi," teğmen araya giriyor, "Size polis kimliklerimizi göstersek ikna olur musunuz?"

Ah! Parayı veren düdüğü çalar hesabı, bir bakıma.

"Eh be, az sabırlı ol..." Diğer taraftaki hanımefendiyi öksürük tutmadan önce bir kapı kilidinin çıt sesini duyuyorsun.

Hırıltılı bir sesle "Başlatma polis kimliğine. Gir hadi," diyebiliyor.

Saygıdan yoksun!

"Peki hanımefendi, polis kimliğimi göstersem olur mu?"

(Yalan söyle.) "Polis kimliğim var bakın, görmek isterseniz."

Zaten bunu denedin ve sonunda sadece canın yandı. Bir daha denemesen daha iyi. O zaman CANIN YANMAZ.

Aklına ikna edici bir şey gelmiyor. Polis şiddeti zamanı!

"Aç kapıyı yoksa kapı falan bırakmam burada!" (Kapıyı tekmele.)

"Hayır, öyle bir şey yapmayacaksınız."

"Beni korkutamazsın serseri! Yaşlı bir kadın olabilirim ama senin gibilerine haddini bildirmesini iyi bilirim!"

"Han'fendi, kapıyı açmazsanız sizi lateral vasküler boyun kilidiyle tanıştırmam gerekecek ve canınız yanacak."

"Yakarım lan burayı!" (Kollarını sıva.)

"Kim, gerçek polis olduğumuzu söylesene!"

Teğmen durumu ele alıp tekrarlıyor, "Hanımefendi, size temin ediyorum biz gerçek polisleriz."

Yanıt yok. Sadece içeriden hafifçe gelen süpürme sesleri.

"Hanımefendi, Billie Méjean'ın dairesini arıyoruz. Kendisine vereceğimiz önemli haberlerimiz var."

Yanıt yok. İçeriden hafifçe bir süpürme sesi geliyor. Ani bir rüzgâr, kıyafetlerinin içinden esip geçiyor.

Kapıyı tıklat.

Kapı eklem darbelerine karşı zangırdıyor ama yanıt yok.

(Bitir.)