Konuşma · SÜPÜRGELİ TEYZE

"O insanlar hakkında ne kadar az konuşsak o kadar iyi."

12 numaralı odadan korkuyor.

"Terk edilmiş dairenin duvarında neden bir delik var?"

"Delinin biri aklını kaçırdı... Bu koridorlardan ne geri zekâlılar geçiyor."

Bu odalar bu kadar küçükken sen de bir duvarı yıkmak istemez miydin?

"10 numarada kim kalıyor?"

"Kimse, orası aylardır boş."

"Ben kapının arkasında biriyle konuştum."

"İmkânı yok," diyor, başını sallıyor. "Oraya biri taşınmış olsa mutlaka haberim olurdu." Durup koridoru izliyor.

"Belki yine o kontrakültürden kimselerdir? Kamusal alanmış gibi evlerimize zorla giriyorlar... Sen polissin, bir bakıver, olur mu?"

"Tabii, gidip bakayım." (Üstlen.)

"Çok iyi olur. Gençler farelerden beter. Zımbırtılarını ve boş bira kutularını hep koridorlara atıyorlar..."

"Polisin yapacak daha önemli işleri var." (Olmaz.)

"Sen bilirsin, Önemli Bey. Bu apartman zaten kimsenin umurunda değil..."

"İçeride yürüyen birilerini duydum."

"El konulan dairede kim kalıyordu biliyor musunuz?"

"Nereden bileyim ben?" Omuzlarını silkiyor, dudağını büküyor. "Başka bir kaçıktır herhâlde."

Kaçıklardan hiç hoşlanmıyor. Aralarında bir şeyler olmuş.

"Söyleyeceklerim bu kadar, teşekkürler."

Cevaben bir şeyler mırıldanıp mendiline öksürüyor.

"Kiracılardan biri tatilde mi? Birinin posta kutusu dolmuş, taşıyor."

"İnsanlar gelip gidiyor, herkesi takip etmiyorum."

Muhtemelen taşınmışlardır. Öldülerse de umarım başka yerde ölmüşlerdir.

"10 numarada kontrakültürden kimseyi bulamadım. Sadece emlakçının biri odayı yeni kiracılara hazırlıyordu."

"Anladım..." Mendiliyle burnunu siliyor. "Umarım sonunda iyi birileri taşınır. Bu apartmanın iyi birilerine ihtiyacı var."

"Kimse gelmiyor. Emlakçıları öldürmeye başlamazsak burada sefalet dışında hiçbir şey olmayacak."

"Biz kimseyi öldürmeyeceğiz. Sen de böyle şeyler söylememelisin. Sen bir polis memurusun... Yeterince insan öldü. Gözlerimle gördüm..." Öksürüyor.

Gördü ve öldürülen insanları tanıyordu.

"Gevşek kadınlar ve cinsel sapıklar gelecek." (Tükür.)

"O tipleri tanıyorum, evet. Daha önce de burada kaldılar ama asla kiralarını zamanında ödeyemiyorlar. O yüzden taşınmak zorunda kaldılar. Bilirim öylelerini..." Öksürüyor.

Sapkınlık ve gevşekliği engellemek için gösterdiğin çabayı takdir ediyor.

"Evet. Çok yüksek teknolojili büyücüler burayı kurtaracak. Burası idealist bir atılım ütopyası olacak."

"Aa. Büyücüleri severim." İçtenlikle mutlu oluyor. "Onlar gibi insanları da. Kaderimiz hakkında söyleyebilecekleri çok şey var..."

Kâhinlerden bahsediyor.

"Evet... Radyosayar büyücüleri geliyor. Burayı kurtaracaklar. Ekonomiyi de kurtaracaklar."

"Sorun olacağını zannetmiyorum. Bu apartmanın yavaş bir değişime ihtiyacı var. Gözlemlenemeyecek kadar yavaş."

"Evet ama..." Ne diyeceğini bilemeyip öksürüyor, sonra tekrarlıyor: "Umarım iyi insanlardır."

Söylediklerin üzerine bir şey denemeyecek kadar muğlak.

"Siz kimsiniz?"

"Hiç kimseyim, bu koridorları temizleyen yaşlı bir kadınım."

"Burada mı yaşıyorsunuz?"

"Eğer buna yaşamak denebilirse..." Yere tükürüyor, sonra süpürgeyle siliyor. "Yukarıda küçük bir odam var, kömür deposunun hemen yanında."

"Dolaptan hâllice ama ben şikâyet etmiyorum..." Çenesini öne çıkarıyor, gözleri parıldıyor. "Yatağım var, ağrıyan kemiklerim bana eşlik ediyor. Bu dünyada ihtiyacım olanlar bunlardan ibaret."

Sahip olduğu başka bir şey yok zaten. Sahil rüzgârları, dışarıda kömür deposunun kapısını dövüyor. Sıçrayan dalgalar balkonun zeminini kayganlaştırıyor...

Uzun süredir kimseyle konuşmamış. Cümleleri bile paslı.

"Billie Méjean'ın dairesini arıyorum. Gösterebilir misiniz?"

"Konu Victor, değil mi?" Soluk gri gözlerini kısıyor. "Onun için konu hep Victor... Méjean'ların dairesi üst katta 20 numara. Balkondaki kapılardan biri."

"20'lerinin ortasında, siyah saçlı ve zayıf bir genç erkeği arıyorum. Balkonda tüttüren bir eleman."

"Evet, evet. Kimi kastettiğini anladım. Baca gibi tüttüren sıska çocuk, değil mi?" Koridorun öbür ucuna bakıyor.

Binada bir yerde bir çocuk ağlamaya başlıyor. Sohbet programı açık bir radyo ve birinin duş alışını duyuyorsun.

"Ne belaya bulaşmış?"

"Başı belada değil, sadece konuşmak istiyorum. Nerede kaldığını biliyor musunuz?"

"Konuşmakmış!" Süpürgeli teyze gülmeye başlıyor, kahkahaları bir öksürük krizine dönüşüyor. Süpürgesini sıkıyor, nefes almaya çalışıyor.

Bunun neresi bu kadar komikti ki?

"Yukarıda 28 numarada kalıyor. Balkona çık, oradaki kapılardan biri." Kadın doğuya işaret ediyor. "Genellikle akşamları evde oluyor."

"Teşekkürler." Sana dönüyor. "Balkondaki daireye bir bakalım, belki evdedir."

"Cinayetten aranıyor. Ömür boyu hapsi boylayacak."

"Cinayetten aranmıyor. Sadece konuşmak istiyoruz."

"Cinayetmiş!" Süpürgeli teyze gülmeye başlıyor, kahkahaları bir öksürük krizine dönüşüyor. Süpürgesini sıkıyor, nefes almaya çalışıyor.

"Eminim yanlış kişiyi suçluyorsunuzdur. Zaten şansına küs, memur, sen gelmeden binadan çıktığını gördüm."