Konuşma · KARAOKE SAHNESİ

Sahne, performansın için hazır. Ortam... sessiz. Ayaklarının altında tahtaların gıcırdayışını duyabiliyorsun.

Hafif başın dönüyor. Bir anda, biraz dengesiz hissediyorsun.

"Ee, numaranı yapmaya hazır mısın? Bana haber ver, karaoke makinesini çalıştırayım."

Önce salona göz gezdir.

Vakit henüz erken. Cılız gün ışığı, yemek salonuna sızıyor. Bütün masalar, gelecek olan müşteriler için silinip tertemiz yapılmış...

Biri mutfakta kahve yapıyor, onun haricinde henüz ortalıkta kimseler yok. Akşam vakti performans sergilemek daha iyi fikir değil mi?

Evet. Akşam vakti yapabilirsin. Etrafta bir sürü insan varken daha az ürkütücü olacaktır.

Bazı insanlar var ama mekâna öğleden sonranın mahmurluğu çökmüş. Pek canlı değil. Akşam vakti performans sergilemek daha iyi fikir değil mi? Yine de seçim senin...

Bar dolu ve sohbetler gürültülü. Kimse sana dikkat etmiyor ama yine de dizlerinin bağı çözülüyor, hissediyorsun. Hah, şimdi de bir çift sana bakıyor! Daha da beter...

Terliyorsun...

Senden nefret edecekler.

Sadece... hareket etmeyi ihmal etme, tamam mı? Kaskatı durma.

Yemek salonunun bu geceki müşterileri gitmiş. Mutfak bile kapalı; biri ışıkları kısmış. Belki de böyle karanlıkta yapmak iyi fikirdir? Neredeyse kapanış saati geçecek...

"Hazırım, Garte. Oynat."

Havada kesif bir beklenti kokusu var.

Müzik başlarken biri ışıkları kısıyor... Pekâlâ. Hadi bakalım...

"Sık sık giderdim o yere. Oradaki ufacık kiliseye. Saint‑Saëns'ın en küçük kilisesi... Gerçi daha büyüktü eskide. Nehir ne dingindir o yerde. Sisin ortasından inişlerde. Yedi kız kardeşe doğru akarken... Puslu uçurumlar var ileride. Sık sık kalırdım o yerde. Oradaki ufacık bahçede. Çok bahtiyar oldum bu yerde... Heves ederek buradaki maziye. Fakat şimdi yapayalnızsın. Bütün bunlar da anlamsız."

Salonu aheste bir alkış dolduruyor. Bedeninize dair farkındalığınızı geri kazanırken, elleriniz titremekte.

"Bu şarkıyı kimseye armağan etmek istemiyorum. Kendim için söyledim."

Mikrofon, sesini huzursuzluk verici bir biçimde yükseltiyor. Biri öksürüyor. Çoğu kişi sohbetine geri döndü bile.

"Güzel, güzel." Kafeterya müdürü, konuşmanı kısa kesmek üzere araya giriyor. "Tamam mıyız? Artık mikrofonu kapatmak istiyorum."

Son sözleriniz?

(Sessiz kal. Gizemli bir şekilde bitir.)

"Bu bir şerefti." (Selam ver ve bitir.)

"Akşam çökecek, balıkçı ağlarını onaracağız! Bütün ülkelerin işçileri, birleşin!" (Bitir.)

(Parmaklarını tabanca gibi yap, havaya ateş et ve bitir.)

"Teşekkür ederim, Martinaise." (Bitir.)

"Bu şarkıyı, bana o siktiğimin mektubunu yazan her kimse ona armağan etmek istiyorum. Seni hâlâ seviyorum. Çok teşekkür ederim, göt."

"Bu şarkıyı, söylememe müsaade eden Garte'a armağan etmek istiyorum. Hayat bombok, Garte."

"Ee, şey..." Nasıl yanıt vereceğini bilemediği çok açık. Kelimelerin onu şaşırttı. "Ben sadece işimi yapıyorum, hepsi bu."

"Fakat, ıı, işin bitti mi? Mikrofonu kapatabilir miyim? Mikrofonu kapatmak isterim." Her şeyin normale dönmesi için hazır.

"Bu şarkıyı Yapışkan Mikrop Jon'a armağan etmek istiyorum. Diğer herkes bombok."

Teşekkür ederim, İlkel Sürüngen Beyni.

Sesin geldiği derinlikte şimdi sessizlik hâkim. Kabuğuna çekilmiş; sadece rüyalarda ve kâbuslarda geri dönecek.

Bu adam size gerçekten destek oldu.

"Bu şarkıyı dünyayı yiyip bitirecek olan puslu hiçliğe armağan etmek istiyorum."

"Bu şarkıyı partnerim Kim'e armağan etmek istiyorum. Şu anda burada olmasa da."

Teğmen bir şey söylemiyor ama başka tarafa dönmeden önce sana kısa bir gülümseme atıyor.

Yüzü kızarma yetisinden yoksun ama kızarabilse kızarırdı.

"Bu şarkıyı RHM'ye armağan etmek istiyorum. Lütfen beni kovmayın."

Teğmen bir şey söylemiyor ama üzüntüyle gülümsüyor.

"Sık sık giderdim o yere. Oradaki ufacık kiliseye. Saint‑Saëns'ın en küçük kilisesi... Gerçi daha büyüktü eskide. Nehir ne dingindir o yerde. Sisin ortasından inişlerde. Yedi kız kardeşe doğru akarken... Puslu uçurumlar var ileride. Sık sık kalırdım o yerde. Oradaki ufacık bahçede. Çok bahtiyar oldum bu yerde... Heves ederek buradaki maziye. Fakat şimdi yapayalnızsın. Bütün bunlar da anlamsız."

Havada kesif bir beklenti kokusu var.

Kaset, yuvasına oturuyor ve müzik başlıyor...

"Sık sık giderdim o yere. Oradaki ufacık kiliseye. Saint‑Saëns'ın en küçük kilisesi... Gerçi daha büyüktü eskide. Nehir ne dingindir o yerde. Sisin ortasından inişlerde. Yedi kız kardeşe doğru akarken... Puslu uçurumlar var ileride. Sık sık kalırdım o yerde. Oradaki ufacık bahçede. Çok bahtiyar oldum bu yerde... Heves ederek buradaki maziye. Fakat şimdi yapayalnızsın. Bütün bunlar da anlamsız."

Cılız bir alkış, neredeyse boş olan kafeteryada yankılanıyor. Alkışlayan Garte. "Fena değil," derken onaylayıcı bir baş hareketi yapıyor.

"Evet, Hiç fena değil." Teğmen de katılıyor. Bedenine dair farkındalığını geri kazanırken, ellerin titriyor.

Teşekkür ederim, İlkel Sürüngen Beyni.

Yanıt yok. Sesin geldiği derinlikte şimdi sessizlik hâkim. İç dünyana çekilmiş; sadece rüyalarda ve kâbuslarda geri dönecek.

"Hayat şaka gibi amına koyayım."

"Pekâlâ. Evet. Şimdi mikrofonu kapatacağım, sen de sahneden inebilirsin."

"Teşekkürler. Kalabalıklara ihtiyacım yok, dostlarım bana yeter."

"Bana tahammül ettiğiniz için teşekkürler. Şimdi işime döneceğim."

"Iıı... evet. Şimdi mikrofonu kapatıyorum, tamam mı?" Kapatıyor.

"Sık sık giderdim o yere. Oradaki ufacık kiliseye. Saint‑Saëns'ın en küçük kilisesi... Gerçi daha büyüktü eskide. Nehir ne dingindir o yerde. Sisin ortasından inişlerde. Yedi kız kardeşe doğru akarken... Puslu uçurumlar var ileride. Sık sık kalırdım o yerde. Oradaki ufacık bahçede. Çok bahtiyar oldum bu yerde... Heves ederek buradaki maziye. Fakat şimdi yapayalnızsın. Bütün bunlar da anlamsız."

Havada kesif bir beklenti kokusu var.

Müzik başlarken biri ışıkları kısıyor... Birdenbire boğazınıza bir yumru oturuyor...

"Sık sık giderdim o yere. Oradaki ufacık kiliseye. Saint‑Saëns'ın en küçük kilisesi... Gerçi daha büyüktü eskide. Nehir ne dingindir o yerde. Sisin ortasından inişlerde. Yedi kız kardeşe doğru akarken... Puslu uçurumlar var ileride. Sık sık kalırdım o yerde. Oradaki ufacık bahçede. Çok bahtiyar oldum bu yerde... Heves ederek buradaki maziye. Fakat şimdi yapayalnızsın. Bütün bunlar da anlamsız."

Duyuyor musunuz? Dünyanın en içler acısı alkışıydı, sayın Harry. Hammaddesi merhamet. Kimse çabalarınızı beğenmedi.

"Siktirin! Elimden geleni yaptım ulan. Bu performansa HER ŞEYİMİ adadım ve beni BOKLUYOR musunuz?!"