Konuşma · FELD DUVAR RESMİ

Etrafına bakıyor. "Yani... Belki elimize kürek alıp kazabiliriz." Hafif bir gülümseme beliriyor. "Boş verin... Kötü bir şakaydı."

"Rüzgâra sormaya çalışıyorum."

Sözlerini düşünmek için duruyor. "Rüzgâra sormak kulağa bir deyim gibi geliyor. Hiçbir fikriniz olmadığında kullanılan bir deyim. Aramamıza devam etmeliyiz. Belki biraz çaresiz duruma bile düşebiliriz..."

"Şey..." Arkandaki adam bir anlığına tereddüt ediyor. "Mikael'e memur beyin neden sürekli buraya geri dönüp durduğunu açıklamaya çalışıyordum... Ama sonra fark ettim ki, ben de bilmiyorum."

"Yalnızca düşünüyorum. Ben böyle düşünürüm. Bunda garip bir şey yok."

"Tabii ki. Başka türlü olduğunu ima etmek istemedim."

"Revachol'a sormaya çalışıyorum."

"'Revachol'a Sor', komünistlerin sivil konularla ilgilenmek için kullandığı savaş dönemi radyo programının adıydı," diye yorum yapıyor. "İşinize yarar mı?"

Yaramıyor.

"Rüzgâra sormaya çalışıyorum."

"Rüzgâra sormak ya da 'Aska i Vinden', bir Vaasa ninnisidir," diye yorum yapıyor. "İşinize yarar mı?"

"Kara büyü yapıyorum."

"Kan falı, horoz kurban etme... Bunlar Revachol'da hâlâ revaçta," diye yorum yapıyor. "Umarım işinize yarar."

Hiç kimse. Yine kendi kendine konuşuyorsun... Duvar resminden yavaş yavaş kopan harfler, kindar bir gülümsemeye dönüşüyor gibi.

Sessiz bir iç çekişe benzer bir esinti sarıyor her yanını. Serin hava vücuduna çarpıyor. Ciğerlerini denizin tuzuyla dolduruyor.

DENİZ YILDIZININ ÇOCUKLARINA GİT.

Deniz yıldızı mı... Yıldız mı? Tek bir anlamı olabilir: Komünizm.

Evet, yoldaş tanyeli. Onları bulacağım. Devrim'in Kız Çocuğu ve Komünizmin Kız Çocuğu'nu bulacağım!

ÖZGÜRLÜĞÜN ERKEK ÇOCUĞU. ADALETİN ERKEK ÇOCUĞU.

Rüzgâr hızla uzaklaşıp seni olduğun yerde... Feld Binası'nın çürüyen tahtalarında bırakıyor.

"Dedektif?" Teğmen dikkatle seni izliyor. "İyi misiniz? Bir an sizi kaybettik sandım."

"Sanırım köyde çocuklarla konuşsam iyi olacak."

"Ne zaman hazır olursanız." Teğmen başıyla onaylıyor.

"Rüzgâr, çocuklarla konuşmam gerektiğini söyledi. Hadi gidelim."

"Peki..." Teğmen sahile, barakalara doğru bakıyor. "Siz hazır olduğunuzda gidelim dedektif."

"Nöbet mi geçirdim, Kim?"

"Öyle görünmüyor." Durup biraz seni izliyor. "Muhtemelen öyle değildir."

"Çocuklara gitmem gerek, Kim. Komünizmin Kız Çocuğu'na. Özgürlüğün Erkek Çocuğu'na."

"Peki. Eminim ki daha sonra..." Teğmenin sözleri yavaşça kesiliyor. Burun köprüsünü tutuyor.

"Hemen şimdi yapmamız gerektiğini söylüyorsunuz, değil mi?" diye soruyor teğmen, normalde değişmeyen tonu hafifçe değişiyor. "Bu, cinayet soruşturmasından sonra yapılamaz mı?"

"Rüzgâr bana beklememi söylemedi."

"Bu, artık soruşturmanın bir parçası."

"Komünizm bir cinayet soruşturmasıdır, Kim. Olayı da insan ruhunu kimin botuyla ezip öldürdüğünü anlamaktan ibaret."

"Anlıyorum. Politik teoriler dedektif işi. Peki." Teğmen sahile, barakalara doğru bakıyor. "Önden buyurun, dedektif."

Bu da neydi?

Evet. Anlıyorum.

Bir anda, her şey sessizleşiyor. Alnına değen soğuk bir el yok, sazlıklarda hışırtı yok... Rüzgâr neredeyse hiç kıpırdamıyor, yoksa bir köşenin arkasına mı saklandı? Tek duyduğun uzaktaki dalgaların sahile vuruş sesi.

Önündeki harabe bir mezar kadar sessiz.

Rüzgârı tekrar dinle.

(Bitir.)

"Bu bina da ne?"

"Belki, şey..." Binayı işaret ederek oğluna bir şeyler anlatan adamı gösteriyor. "Binayı işaret eden adama sorabiliriz, ne dersiniz?"

Harika bir fikir!

Uzun süredir terk edilmiş endüstriyel bina, önünde sessiz bir kule gibi duruyor.

"Bir tür endüstriyel harabe olabilir mi? Şirketin adı tanıdık gelmiyor. Ar‑Ge, eskiden Araştırma ve Geliştirme anlamına geliyordu... Uzun süredir terk edilmiş gibi görünüyor."

Önünde bir zamanlar parlak olan bir duvar resminin kule gibi dikildiğini görüyorsun. Üzerindekiler yılların etkisiyle soyulmuş ama ismini hâlâ anlayabiliyorsun: "FELD ELEKTRİK AR‑GE".

Uzun zaman önce bir slogan halkalarla iç içe geçiyormuş. Şimdiyse soyulmuş harflerin yalnızca gölgesi kalmış. "Yarın, sadece bir fısıltı uzağında".

"Yarın, sadece bir fısıltı uzağında..."

"Görünüşe göre yarın hiç gelmemiş." Teğmen pilot ceketinin yakasını kaldırıyor.

"Ah, doğru, ünlü sloganları!" Adamın arkanda bağırdığını duyuyorsun. "Güzel bir teknolojik iyimserlik örneği, hem de..." Bir şeyler söylüyor ama rüzgâr nedeniyle duyamıyorsun.

Rüzgâr fısıldayıp duruyor.

(Geri dön.)

Yakınlaş.

Duvar resminin üzerindeyse... Çökmüş bir çatı, çatlayan ve yakında yıkılacak olan duvarlarda kırık pencereler var, sahilden gelen esinti gösterişli binanın kalıntıları arasında iç çekerek dolaşıyor.

Feld Elektrik. Ne kadar da ironik... Tüm bu odalar karanlıkken...

Feld Elektrik... Onları yalnızca mürekkep kartuşu üreten küçük bir şirket olarak biliyorsun. Görünüşe bakılırsa bir zamanlar... büyüklermiş.

Rüzgârda bir şeyler var. Bazen ilerlemenin tek yolu önce başarısız olmaktır.

(Bitir.)

Rüzgârı dinle... Ama ne için? Ruby ıslık çalarsa diye mi? Yaktığı kamp ateşinin çıtırtılarını duymak için mi? Fazla uzaklaşan bir fısıltı ya da bir köpek havlaması için mi?

Bu hissi üstünden at.