Balkonda sigara içen genç bir adam görüyorsun. Gözleri bir süredir sizin üzerinizde.

"Çöp mü?" Genç adam kafasını şaşkın bir şekilde sallıyor.

"Lütfen gitme, içeride sigara da içmem bundan sonra."

"Bakıyorum da Whirling'in avlusu rahatça görünüyor buradan. Asılmayla ilgili bana söyleyebileceğin bir şey var mı?"

"Sonunda onu indirdiğinizi söyleyebilirim. Sağ olun... Martinaise standartlarına göre bile iğrenç bir manzaraydı."

"Geçen pazar günü ne yapıyordunuz?"

"Ha..." Sigarasını ağır ağır sallıyor. "Bana bunu zaten sormamış mıydınız?"

Dur biraz, yoksa başka biri de mi linç olayını araştırıyor?

"Sen mi sordun?" (Kim'e bak.)

"Hayır, siz değil." Olduğu yerde oynaşıyor. "Daha kaslı biri."

"Peki bu kaslı beyefendiyle ne zaman konuştunuz?" Teğmen mavi not defterini çıkarıyor ve bir şey yazıyor.

"Geçen hafta mıydı? Bilmiyorum, bakın..." Tekrar avluya bakıyor. Avludaki oturakların ve solmuş ev bitkilerinin üstü kar kaplı, çevredeki bütün camlar kapkara.

Ortamın acınası sefaletini yumuşak bir kar tabakası örtüyor.

"Soruya cevap vermediniz. Geçen pazar günü ne yapıyordunuz?"

İç çekiyor. "Bir arkadaşım gelmişti."

"Nasıl bir arkadaş?"

"Benim Pazar Günü Dostu'mdu."

Bir Pazar Günü Dostu mu? Ne kadar ilginç...

Mantıklı. Arkadaşlar pazar günü iyi gelir. Çalışmak zorunda değilsin, oturup bir maç izler bira içersin, kankalarınla rahatça takılırsın.

"Arkadaşının gerçek ismi ne? O bir şey gördü mü?"

Cevap vermiyor, sigarasıyla "hayır" işareti yapıyor. Etraftaki pencereler donuk ve karanlık gökyüzünün altında sessizce duruyorlar.

Bir perdenin arkasında biri saklanıyor. O camların gözleri var ve o gözler üçünüzü gözetliyor.

Bir perdenin arkasında biri saklanıyor. O camların gözleri var ve o gözler ikinizi gözetliyor.

Cevap vermiyor, sigarasıyla "hayır" işareti yapıyor. Etraftaki pencereler gri gökyüzünün altında yağmur damlalarıyla lekeleniyor.

Cevap vermiyor, sigarasıyla "hayır" işareti yapıyor. Gri gökyüzünün altında kar taneleri etraftaki pencerelerin eşiklerinde birikmeye devam ediyor.

Cevap vermiyor, sigarasıyla "hayır" işareti yapıyor. Etraftaki pencerelerde onun silüetinin farklı açılardan yansımalarını görüyorsun.

Soruyu saptırıyor. Genç ve keskin bir hafızaya sahip. İçki ve kimyasallarla aklından silinecek kadar zaman geçmedi.

"Hâlâ soruma cevap vermedin. Geçen pazar günü ne yapıyordun?"

"Geçen hafta mıydı? Bilmiyorum, bakın..." Tekrar avluya bakıyor. Yağmur damlaları pencerelerin eşiklerinde ve solmuş ev bitkilerinde şakırdıyor, artık canlanmazlar.

Buranın canlanması için yağmurdan çok daha fazlasına ihtiyaç var.

"Geçen hafta mıydı? Bilmiyorum, bakın..." Tekrar avluya bakıyor. Eski avlu oturakları ve solmuş ev bitkileri ortalığı kirletiyor.

O yüksek sesle monolog okuyan bir aktör. Nasıl da her kelimesinde takılı kalıyorsunuz, fark ettiniz mi?

"Polis miydi?"

İnce sigara dumanını üflerken "Bilemiyorum," diyor. "Buralarda pek jandarmeriya görmüyoruz."

"Ne zamandı?"

"Ben sormadığıma eminim."

"Hayır, sen değil." Olduğu yerde oynaşıyor. "Daha kaslı biri."

"Sordum mu?"

"Geçen pazar ne yaptın?"

"Hatta biraz fazla rahat görünüyor diyebilirim, canım jandarm. Ceset ne zaman götürülür? Bir zaman verebiliyor musunuz?"

"En kısa zamanda ortadan kaldıracağız. Şimdi söyleyin, geçen pazar neredeydiniz?"

"Üzerinde çalışıyorum."

"Teşekkür ederim."

"Apartmana girmem gerekiyor. Bana yardımcı olabilir misin?"

"Yardımcı olmak mı? Kusura bakma jandarm, ama olmaz..." Yakışıklı kafasını iki yana sallıyor. "Gitmem lazım."

"Bak, ismini gerçekten öğrenmem gerekiyor."

Suratında hafif bir tebessümle "Benim de gerçekten bu sigarayı bitirmem gerekiyor," diyor.

Ama hâlâ burada.

"Bana ismini söyler misin?"

"İsmim mi? Martin Martinaise."

Bu kesinlikle onun gerçek ismi değil.

"İsmin Martin Martinaise değil, değil mi?"

"Hayır, tabii ki değil. Sesini biraz alçaltır mısın lütfen?" Avluyu inceliyor. Bir kuyunun dibi gibi sessiz ve her ses geri yankılanıyor.

Tekrar sor.

Martin Martinaise? Buranın yerlisine yakışır bir isim. Bununla devam edelim.

"Spor yapıyor musun, evlat?"

"Ara sıra." Sigarasından bir nefes daha alarak ciğerlerini nikotinle dolduruyor. "Neden?"

"Atletizm takımında falan mısın?"

"Hayır, sadece iyi görünmeyi seviyorum." Hafif bir rüzgâr gömleğinin eteğini kaldırıyor.

"Anladım. İyi görünmek istemende bir sakınca yok."

Sigarasının külünü atmadan önce sana tatlı tatlı gülümsüyor.