Sakin ol, çarpan kalbim... Amfetamin bu, canım amfetamin!

Sakin ol, çarpan kalbim... Amfetamin bu, canım amfetamin!

Teğmen aynadaki tozu incelemiyor. Seni inceliyor.

Uyuşturucu kullanımı konusunda teğmenin ne düşündüğünü üstü kapalı bir şekilde sorabilirsin. Profesyonel açıdan yani.

"Cebe indirmek gibi bir niyetim yoktu, yemin ederim! Tek düşündüğüm şey adaletti."

"Elbette, dedektif. Hızlı adalet. Endişelenmeyin, önümüze çıkan her uyuşturucu zerresini araştırmak zorunda değiliz..." Teğmen köşedeki merdivene işaret ediyor.

Evet, yıldırım hızında adalet! Daha hızlı... Daha sert... Daha adaletli!

"Bununla birlikte, ilginç bir şey keşfetmiş olduk. Çocukların kullandığı, limana giden alternatif bir yol. Tebrikler."

"Şuradaki merdiveni görüyor musunuz? Muhtemelen endüstriyel limana giden bir başka yol, ne dersiniz? Mahalledeki çocukların kullandığı gizli bir yol."

"Birileri burada uyuşturucu kullanmış. Belki bu duruma bir polis müdahalesi gerekiyordur?"

"Belki gerekmiyordur?" Sana bakıyor. "Bu iş bizim görev tanımımıza dâhil değil dedektif. Gelgelelim..." Köşede duran merdivene işaret ediyor.

"Amfetaminin kişiyi çok iyi bir dedektife dönüştürdüğünü duymuştum. Peki sen... çok iyi bir dedektif misin?"

"Hayır, ben sıradan bir dedektifim. Çok teşekkürler."

Yala gitsin. Dille şunu!

Dilini tabağın üzerinde dört ya da beş kez gezdiriyorsun. Tıpkı bir köpek gibi. Yine de oldukça hafif, acı bir tat alıyorsun. Bu miktar yetişkin bir adama hiçbir şey yapmaz.

Yala ama azıcık yala. Mini minnacık bir dil darbesi.

Bilinçli uyuşturucu tüketimi. Dilinin ucunda hafiften acı bir tat hissediyorsun. Yetişkin bir erkeğin kafasını güzel yapmaya yetecek kadar amfetamin yoktu.

Yalama.

Boş ver, zaten yeterince yok. Sadece kendini kandırmış olursun.