"Üç hafta önce zengin kocakarının kadırgasıyla geldiğinde gördüm. Merasim kıtası da…

"Üç hafta önce zengin kocakarının kadırgasıyla geldiğinde gördüm. Merasim kıtası da onunla beraber geldi."

Joyce... Yine Joyce'u kastediyor.

"Yine o sözde cadı vampir Joyce'tan bahsediyorsun, değil mi?"

"Kırışık fahişe." Başıyla onaylıyor.

"Öhöm..." (Öksür.) "Devam edelim... Kurban ondan bir süre sonra geliyor..."

"Döner kavşağın üstünde terkedilmiş bir apartmana yerleştiler." Şehre doğru başıyla işaret ediyor. "Ulu orta radyo ekipmanları vardı... Uyduruk ve sarhoş gerici bir radyo çalıyordu."

"Çıkarma esnasında o tipleri gördüm. O Occident'lı ve Mesque'li faşistler acemi asker değillerdi... Çocuk veya insan da değillerdi. Onlar tezahürden ibaretti. Tek bildikleri yok edip acı çektirmek."

"Anladım."

"Gözlerim hep üstlerindeydi... Grev kırıcıların çobanlığını yapıyorlardı." İç kesime doğru bakıyor, sonra tekrar sana.

"Tezahür derken?"

"Yaşıyorlar mı belli değil yani. Uyuşturucularının etkisindeyken öldürmeyi severler. Çıkarmanın ardından o hararetli senelerde en kötülerini vurmaya çalışırdım, onları bitirmeye çalışırdım. Harcayacak mermim olduğunda tabii."

"Şimdi gerçek yüzlerini göstermek için geri geldiklerini görüyorum. Mundi'deki polyester kıyafetli burjuva seçmenlerine ve onların ailelerine gösteremedikleri yüzlerini..."

"Fahişe. Etkili bir kelime, ben de sık sık kullanırım."

"Aynen." Hevesle başını sallıyor. "Eski tarz."

"Ne bu böyle fahişeler, oğlancılar falan... Sen bir komünist değil misin?"

"Gevşek cinsellik ahlakı bir burjuva dalaveresi." Bir tükürük topunu gargara yapıyor. "Oğlancılığa gelince, 04 senesinde Parti onu yasallaştırdı. Benim partim, sizin liberal patronlarınız değil." Sönen kömürlere tükürüyor.

"Yani bana nutuk çekmeye kalkayım deme, ırkçı götveren seni." Ekliyor. "Ama bunu burjuva yaptığı için burjuva davranışı olmuş oluyor. Cinsel organlarıyla oynuyorlar..."

Tuhaf cinsel hisler onun düşüncelerinde ağır basmaya başlıyor. Kabaran maya gibi...

Ve ayrıca yalnızlık hissine ek olarak öfke de.

"Öhöm." Teğmen öksürüyor.

"Şimdilik başka bir şeyden konuşalım."

Kısa nefesler alıyor.

"Yine Wild Pines temsilcisini kastediyorsun, değil mi?"

Joyce... Joyce'u kastediyor.

"Zengin kocakarı mı?"

"Şimdilik başka bir şeyden konuşalım."

Kısa nefesler alıyor.

"Liman şirketinin temsilcisini mi kastettin?"

"Kırışık fahişe." Başıyla onaylıyor.

"Wild Pines temsilcisi Joyce Messier'yi mi kastediyorsun?"

O buraya teknesiyle gelen, Liman şirketinin temsilcisi olmalı.

"Onların sikişmesi..." Yanmış odunlara bakıyor. "Hiç hoşuma gitmedi."

"Kıskanıyordun yani?"

"Kıskançlık gerici bir düşünce. Ben o haydudun uyuşturucudan kafası uçmuş şekilde genç bir kadının kollarında keyif yapmasından hoşlanmadım. Hayattan artık keyif alamasın diye bir an önce ölmesini istedim."

Onun uyarana tepki vermeyi kesmesi ve bu dünyadan koparak karanlığa gömülmesi için.

"Ve kafasının parçalanmasını izlemek istedim." Başını sallıyor. "Öyle işte. O kadın bir çocuk katilinin altına yatmadan önce iki kez düşünmeliydi. Orada adamın kıvrandığı son bir saniyesi olacağını biliyordum..."

"Merminin kafasına ulaşması o kadar sürecekti çünkü." Gözlerini kısıyor. "Şimdi bir düşündüm de, ben ağzına nişan almıyordum. Beyninin parçalanıp kızın üstüne saçılmasını istemiştim ama..." Omuzlarını silkiyor. "İnsanın her istediği olmuyor."

Kızın vücudu uyuşturucular yüzünden ter içindeydi ve beyin kanamasından dolayı da kayganlaşmış olacaktı.

Bu adam, kadının gerçek yüzünü görmüş, aynı senin gibi.

Ve şimdi kadını kanlar içinde görmek için can atıyor.

Onu cezalandırmak için.

Vücudu hakkındaki bu ince detayları nasıl bilebilir?

Bir anda aklına geliyor.

"Onu hiç bir çatıda, bir camın ardında gördün mü?"

"Öyle de gördüm, evet." Başıyla onaylıyor. "Yay gibi bükülürdü cama doğru..."

"Hı hı." Dudaklarını şapırdatıyor. "Yay gibi bükülürdü cama doğru..."

"Sen Whirling‑in‑Rags'in arkasındaki gizli geçitten geçtin." (Devam et.)

"Bütün Martinaise'de geçmediğim yer kalmadı... Girmediğim delik kalmadı."

"Oradan da geçtin."

"Evet, oradan da." Sanki hafiften korkmuş gibi kafasını sallıyor. "O küçük odada neler yapmadılar ki. Güzel hissetmek için her şeyi yapardı..." Açıklıyor: "Işık ne kadar tuhaf bir şey..."

"İçeride açıyorsun ve dışarısı o kadar karanlık oluyor ki içeriye bakan bir adamı göremiyorsun. Bunu 20'li yıllarda millet hâlâ benim peşimdeyken öğrenmiştim. İnsanların bazı değişik şeyler yaptıklarını görmüştüm ama..." Kafasını sallamaya devam ediyor.

O ikisi bir farklıydı.

Teğmenin kaleminin tanıdık karalama sesini duyuyorsun. Gözünün ucuyla bir anlığına sana bakıyor...

Bir cevapsız soru daha halloldu. İyi gidiyoruz, dedektif.

...sonra da adama dönüyor. "Oraya nasıl girdiniz? Gizli pinball atölyesine?"

"Güzel bir duştan sonra elimi kolumu sallaya sallaya girebiliyorum... Beni antisosyal birinin teki sandıklarını sana söylemiştim. Kapanış saatleri en uygunu, mutfak boş oluyor."

"Mutfaktaki çelik kapıyı açmanız gerekiyordu, nasıl açtınız?"

"Onu epey zaman önce açmıştım. Herhâlde 50 sene önce falandı, orada yaşayan bir burjuva oyun tüccarı vardı. Her tarafta yedek anahtar unuturdu, ben de bir tanesini cebe attım. Sonra bir gece dürbünümden bakarken kadının ışığı açtığını gördüm..." Whirling‑in‑Rags'e işaret ediyor.

Ve işine de yaradı... Sendika locası penceresinde asılı duran yedek anahtar gibi.

"Bir şey daha var, Bay Dros. Çatıdaki kurumuş çiçekler."