Elindeki jambonlu sandviç taze ve besleyici duruyor, yemen için yalvarıyor gibi.

Domates sosu ve mayoneze bulanmış paket çok fazla dayanmayacak ama sandviç şimdilik etkileyici yapısını koruyor.

"Beni satın alamazsınız!" (Sandviçi yere at.)

Sandviç şap diye bir sesle yere düşüyor. Her tarafa domates ve marul saçılıyor, mayonez ise suç mahallindeki kan gibi dağılıyor.

Meni demek istedin, değil mi?

"Harika." Teğmen başını sağa sola sallıyor. "Mükemmel. Aferin. Yani, neden fırlatmayasınız ki zaten? Bir dakika, aslında umurumda da değil. Bırakın da gidelim."

Uff... Bundan hoşlanmadı.

Değdi... Ne kadar özgürleştirici olduğunu hissediyor musun? Rahatlama tamamlandı.

Sandviç yüksek sesli bir şap sesiyle yere düşüyor. Her tarafa domates ve marul saçılıyor, mayonez ise suç mahallindeki kan gibi dağılıyor.

"Herkes geri çekilsin, işler karışacak." (Sandviçi ye.)

Dişlerini sandviçe geçiriyorsun ve aniden ağzında bir dizi tat patlaması oluyor. Sanki biri diline kasa kasa ambrosia yağdırıyor.

Meleklerin tadı bu olmalı. Salya üretimin 10 kat artıyor. Ağzında zor tutuyorsun.

Dev ısırıklar al ve tam çiğnemeden yut.

Ağzındaki tat saldırısı bir anlığına hafifliyor. Pat diye mideye indirmek verimli ama tadını çıkarmayı önlüyor.

Aç ağzını yum gözünü!

Sandviçe sağlam dalıyorsun. Domates kayıyor, mayonez her yere damlıyor (bıyığın ve kıyafetlerin de dâhil), jambon parçaları yere düşüyor...

Tadı pek alamıyorsun ama kötü değil gibi. En azından mideni güzelce dolduruyor. Güzel sandviçmiş, sağlammış!

Yavaşla, içindekilerin dokusunu ve tattaki hafif değişiklikleri hisset.

Cidden göründüğü ve koktuğu kadar güzel. Farklı malzemelerin her biri birbiriyle uyum içinde, bu şahesere mahsus bir tat oluşturuyorlar.

Sandviçin temelini oluşturan ekmek, domates suyu ve mayonezle biraz ıslanmış ama dağılmıyor. Sandviçten neredeyse hiçbir şey düşmüyor. Bu tecrübeden mümkün olan her şeyi aldığını hissediyorsun.

(Sandviçi kenara koy.)

Bu boyutta bir ziyafet tek başına yapılmamalı.