Grev kırıcıların lideri gibi görünen adam "ÇALIŞMA HAKKI! ÇALIŞMA HAKKI!" diye bağırıyor…

"Büyük bir karışıklık. Sendikanın açgözlülüğü yüzünden." Temkinli, güvensiz bir bakış atıyor. "Ama ben yalnızca insanların hakları için mücadele ediyorum."

"Rutin. Soruşturmanın bir parçası."

"Şüpheli miyim?" Gözleri kısılıyor. "Hiçbir suç işlemedim. Yalnızca insanların hakları için mücadele ediyorum."

"Tüm bu grev kırıcılar kimler?" (Etrafına bak.)

"Dürüst adamlar ve kadınlar. Hakları var... Çalışma hakları. Bir işe yarama hakları. Kurumsal çıkarların oyuncağı değiller." Bir elini grileşen asker tıraşlı saçlarının arasında gezdiriyor.

"Kriz döneminde limanın düzgün çalışmasına destek olmaya geldik. Eğer Sendika piçleri çalışmak istemiyorsa ÇALIŞMAK İSTEYENLERİ içeri almalılar."

"Bir sorum var." Teğmen adamın gözlerine bakıyor. "Bunca adam neden sizin liderliğinizi kabulleniyor?"

İşte bu cidden ilginç.

"İri olduğum ve sesim yüksek çıktığı için mi beni takip ettiklerini düşünüyorsunuz? Hayır, piyasanın kurallarını takip ediyorlar. Ekonominin kurallarını... Zira onlara..." böğürmeye başlıyor, "YAPACAKLARI BİR İŞ VERİLDİ."

Epey uzun bir süredir onunla konuşuyorsun... Bu adamda bir şeyler yerine oturmuyor. Nereli olduğunu sor.

"Oradaki Jean-Luc'a karşı savaşçım olman gerek."

"Hayır." Yavaşça kafasını olumsuz anlamda sallıyor. "Ben bir kavgacı değil, İŞÇİYİM!"

"Grev ne?"

"Bir avuç nankör, tembel hamam böceği kendine çekidüzen veremiyor. Başkalarının da dürüstçe çalışmasını engellemeye karar veriyorlar." İşçi tulumunda rahatsız bir şekilde kımıldanıyor.

"Grevciler ne istiyor?"

"Bilmem. Yönetim kurulları ve işçi hakları gibi saçmalıklardan falan bahsediyorlar. Bizimse..." Tekrar yumruğunu kaldırıp bağırmaya başlıyor: "ÇALIŞMAYA HAKKIMIZ VAR!"

Adam hareket ettiğinde, dar gömleğinin altında sağlam karın kasları olduğunu görüyorsun. Adam fit.

Duruşunda garip bir şey var. Kıyafetleri muğlak bir uyumsuzluk sergiliyor. Kıyafetleri tam olmamış gibi.

Uyumsuzluğu görmezden gel.

Peki. Muhtemelen önemli değildi.

Bağırırken ayağını kaldırıma vuruyor ve... Dur! Ayaklarındaki güzelim botlara baksana! Ruhunu tamamlayıp tarzını uçurur bunlar!

Umurumda değil. Zaten kendi botlarım var, teşekkürler.

Yapılı adamın bol, sarkmış kıyafetinin altından pek de güzel ya da etkileyici olmayan bir çift çizme çıkıyor. Pek ilgini çekmiyorlar.

Güzel botlar mı? Ayrıntıları almak istiyorum.

Botlar; siyah renkli, tahminine göre sert deriden yapılmış. Sağlam duruyorlar, sert ortamlarda işe yarar gibi.

Böyle botlarla neler yapabileceğini düşün. İlk olarak, bu kadar zayıf bir bebek olmazdın. Mızırdanılacak botlar var, bir de bir şeyleri parçalayacak botlar var.

Siktir, haklısın. Çok güzel. Bu sert bot modasına nereden katılabilirim?

Adama sor. Etrafa sor. Güzel tarzın kapıları sana açık. Dergilere çık.

"Botlar güzelmiş. Bana verir misin?"

"Hayır."

"Hadi ama, neden?"

"Düzen daha doymadı yani, öyle mi? Önce çalışmamıza engel oluyorlar, sonra da ayağımızdaki ayakkabıya göz dikiyorlar."

"Tamam tamam, anladım. Fakirden çalma falan yok."

"Hep öyle derler, sonra da sırtından bıçaklarlar. Bot mu istiyorsun? Git kendi botunu bul."

"Ben pek düzenden sayılmam."

"Peki, tamam, her neyse. Şimdi bir sürü uğraş."

Etkileyici fiziğe sahip, kule gibi dikilen adam dikkatini tekrar kapılara veriyor. Seni görmezden geliyor.

"Demek istediğim, onları nereden aldın? Ben de öyle bir çift istiyorum."

"Bir yerlerden." Gözünü kaçırıyor. "Seçkin Bölge'den. Önceki... iş yerimden."

"Siktir. Ben de etrafa bir bakayım o zaman. Belki çevrede bir bot dükkânı vardır."

"Bak tabii."

Böyle botlarım olsa bir sürü şeyi ezebilirdim. Bir sorunun mu var serseri? Botumu ye.

Günlük PŞ vitaminini al, yani Polis Şiddeti'ni. Patron senmişsin gibi hisset. Kontrolü eline al.

İkinizin de ne düşündüğü umurumda değil. Ben havalı bir piçim bebeğim. Yıldızlığı taklit edemezsin.

Yanıldığımı gösterdin.

Tam bir süt çocuğusun. Omurgan çıktığında geri gel!

Alt tarafı bir çift bot. Kimin umurunda ki?

Bu kadar omurgasız olacağını hiç düşünmemiştim. Dokunduğu her şeyi yıkıp geçen ruhun, vahşi gücün nerede?

Botların benim tarzıma çok uyduğunu düşünmüyorum. Askerî ve rahatsız görünüyorlar.

Of be... Biraz yaşa. En azından bir şeyler dene. Alt tarafı bot. Bir çift güzel, tarz bot.

Olmamış mı? O da ne demek?

Gömleği fazla küçük ve rahatsız edecek derecede dar. Bir kemerin tuttuğu tulumuysa çok daha etli birine olacak gibi.

"Kıyafetlerin yeni mi?"

Sorunu görmezden geliyor, onun yerine sıska işçilere dönüyor. İki yumruğunu da havaya kaldırıyor. Kıyafetlerin onun olmadığı bariz.

Cevabı sessizlik. Bir şeyler yerine oturmuyor ama neyin oturmadığını söylemek zor.

"Diğer grevbozanlar bu kadar cılızken sen nasıl böyle kaya gibisin?"

"Sıkı çalışırım." Sesi daha da gürler: "Ve şu sikikler ÇALIŞMAMIZA İZİN VERSE daha da sıkı çalışırdım!"

Bunu sormak istemiyorum.

Evet. Tabii ki.

"Ben de limana girmek istiyorum."