Genç adam "Bu araba canavar gibi!" diye bağırıyor.

Genç adam "Bu araba canavar gibi!" diye bağırıyor.

"Hey İb**tor, bak kim gelmiş! Zorba. Götlük yapacağı kimse kalmamış."

"Neden Martinaise'de hiç Kurukafa görmedim?"

"Sendika Martinaise'de üstüne düşen zabıtalığı yapıyor, en azından çetelerle ilgili meselelerde." Gencin yerine teğmen cevaplıyor. "O yüzden buralarda pek organize suç olmaz."

Sendikanın kendisi dışında tabii.

Genç adam arzu dolu bir sesle ve hülyalı gözlerle "Eh," diyor, "bir de Cindy var..."

"Evet, zırhla ilgili soru sorduğunuzda İbiş'in hakkında gevezelik yaptığı kız. O gerçekten zamanının ötesinde bir sanatçı, Arno Van Eyck veya Rietveldt gibi. Gerçek bir Kurukafa."

"Bu arada, Cindy'yi görürsen ona selamımızı ilet," diye ekliyor, hangi boşluğa daldıysa oradan çıkarak.

Böylesi nihilist tavırlarının altında, bu genç adamlar taze idealizmden yoksun değiller.

Tuhaf. İçlerinde nefretin bir parçası bile yok. Sanki manevi bir yükümlülükten dolayı "İb**tor" ve "Böyle Dünyanın AQ" olmuşlar gibi.

Solundaki teğmen onlara karşı tuhaf şekilde hoşgörülü.

"Bu kurukafa geyiği yetti." (Sonuçlandır.)

"Hıhı." Kineema'ya kıskanç bir bakış atıyor.

"Söylemleriniz kafa karıştırıyor. Kurukafalar'a üye misiniz, değil misiniz?"

"Biz tescilli Kurukafa değiliz, yani henüz. İsmimizi duyurduğumuzda onlara katılmak için bir şansımız olacak."

"Peki bu örgütün sizi kabul edeceğini nereden çıkardınız?"

"Çünkü biz de onlar kadar manyak ve korkunç olabiliriz. Göreceksiniz."

"Ama tehditkâr olmayan ve kesinlikle yasal manada," diye hemen ekliyor diğeri ve arkadaşına bir şeyler fısıldıyor.

"Sonra sistemi içeriden sikeceğiz, sinirlenmene gerek yok. Büyük darbe yapacağız."

"Aynen öyle, AQ," sarışın olan onaylıyor ve kışkırtıcı bir şekilde kaldırıma tükürüyor. "Eee, başka bir şey var mı?"

"Ooo, bizi aldıklarında muhakkak göreceksin, hiçlik seni yutmadan önce gördüğün son şey olacak."

Alaşağı et şunu.

Pek de korkmuyorsun.

"Kurukafaların böyle konuştuğundan emin misin?"

"Eee..." Kafası karışmış görünüyor. "İşte... Evet, yani, şimdilik sadece pratik yapmak için konuşuyoruz, ondan... Kurukafalar markasına bir zarar vermek istemiyoruz. Size de öyle."

"Bu kesinlikle Kurukafalar'ın söyleyeceği bir şey ama biz Kurukafalar markasını herhangi bir şekilde ihlal etmeye çalışmıyoruz. Aksine, biz bu markayı pazarlamaya çalışıyoruz."

"Yani siz yalnızca Kurukafalar kadar fena ve korkunçmuş gibi yapıyorsunuz, öyle mi?"

"Hop, biz de onlar kadar çetin olabiliriz! Kaldırım üstü kaldırım gibi veya tuğla üstü tuğla gibi."

"Ya da mezar üstü mezar gibi."

Bu çocukların kelime dağarcığı var ama dimağları noksan galiba.

Mezar üstünde bir mezar yalnızca büyük bir delik olmaz mıydı? Deliklerin nesi çetin ki?

Kazması.

Doldurması, bebeğim!

"Dur bakayım, neden bir suçlu çetesinin pazarlamaya ihtiyacı olsun?"

"Biz bunu daha çok iki markanın birleşmesi gibi düşünüyoruz; biz ikimiz ve Kurukafalar. Gerçekten de onlara bir şeyler katabileceğimizi düşünüyoruz."

"Martinaise'de ortama renk katmak için işte. O eski acı ve ızdırap makinesini güzelce yağlamak için."

Bu iki eleman örgüte ne katabilir?

"Tamam, Kurukafalar'ın ne iş yaptığını anladım ama siz neyde markalaşıyorsunuz? Genç işsizliği mi?"

"Neyse ne moruk. İş korkaklar içindir." Genç adam dertli bir şekilde surat asıyor. "Sen anlamazsın zaten."

"Zaten yeterince renkli değil mi?"

Genç bir an şaşırmış görünüyor. "Her zaman daha fazlası olabilir. Nihayetinde bir önemi olmayacak. O vakte kadar..."

"Bir tür tehlikede olduğumu falan mı ima ediyorsun?"

"Dıkşın." Genç adam iki parmağını şakağına kaldırıyor ve hayalî bir kovana vuruyor.

Tehdit mi? Hemen karşılık ver. Göreceksin, sürtükler gibi kuyruklarını bacaklarının arasına kıstıracaklar. Bu çocuklar taşaklı değiller.

"Ben sadece müzikten bahsetmek istemiştim ve şimdi durup dururken bir anlaşmazlık çıktı... Kafam şişti." (Gergin bir şekilde başını salla.)

"Iıı... Aynen öyle," diyor genç adam, kendinden emin görünmüyor. "Geri... Geri basıp sessizliğin hüküm sürmesine izin vermelisin."

Derdin ne senin? Şimdi de bu serserilere yetki veriyorsun.

"Bu saçmalık." Teğmen sana sinirli bir bakış atıyor. "Çocuklar, çeteye neden Kurukafalar dendiğini biliyor musunuz?"

"Evet, kurukafa ölümü ve hiçliği kucaklamayı temsil ediyor, hepimizin içinde olanı, gelecek eylemlerimizin aracını. Ölüm ve hiçlik."

"Onlara Kurukafalar deniyor çünkü sokağın ortasında vurulup öldüğünüzde kafataslarınız, köpeklerin yemediği tek kısım olacak."

Bana güven ve beni takip et.

"Eee çocuklar, köpekleri beslemek istiyor musunuz?"

Cevap yok. Sarışın asi çenesini kaşıyor, kasıtlı bir şekilde hiçbir şeye bakmamaya çalışıyor. Oldukça rahatsız görünüyor.

Diğer olduğu yerde rahatsızca kıpırdanıyor, yine de teğmenin otomobiline arada bir bakmaktan aşağı kalmıyor.

Korkak kancıklar...

"Kim, belki de onları böyle korkutmamalısın?"

Teğmen, "Küçük bir kıza silahla ateş ettin," diye yanıtlıyor. Tavrında görünür bir değişiklik yok. "Bence şu anda biraz rahat davransam sıkıntı olmaz."

"Ih..." Yüzüne bir anda bir panik ifadesi yayılıyor. "Ben... öylesine söyledim onu. Öyle kelime oyunu yapıyorum işte, başka bir şey değil."

"Aynen moruk..." diğer hemen ona destek oluyor. "Konuşuyoruz öyle, felsefe yapıyoruz. Suç falan işlendiği yok. Hem... Hem sen de konuşmak istedin, değil mi?"

Teğmen, "Küçük bir kıza dolu bir silah doğrulttun," diye yanıtlıyor. Tavrında görünür bir değişiklik yok. "Bence şu anda biraz rahat davransam sıkıntı olmaz."