"Sana söyleyecek bir şeyim kalmadı." Gergin bir şekilde etrafa bakıyor. "Lütfen artık…

"Sana söyleyecek bir şeyim kalmadı." Gergin bir şekilde etrafa bakıyor. "Lütfen artık benimle konuşmayı bırakır mısın?"

"Botlarının tabanlarını göster."

"Çok hoşuna gittiler, değil mi?" Sırıtıyor. "Elbette, bak bakalım." Önce sol, sonra sağ ayağını kaldırıyor.

(Tabana bak.)

Tabandaki kauçukta tanıdık bir desen görüyorsun. Şehrinin haritası bu!

"Bu Revachol haritası."

"Evet öyle!"

"Ama... neden?"

"Zamanı gelince öğreneceksin memur bey." Sırıtıyor ve botunun yanını okşuyor. "Gerçek vatanseverler Revachol'u tabanında taşır."

"Teknik olarak her adımında Revachol'u eziyorsun."

"Hehe." Küçük düşürücü şekilde kıkırdıyor. "Sizin bu şiiri anlamayacağınızı biliyordum."

"Çünkü işgal günü geldiğinde..." Teğmene bir bakış atıyor. "Gebermeden önce görecekleri son şey şanlı Revachol olacak."

Teğmen umursamıyor gibi görünüyor. Sadece ufak bir not alıyor.

"Her neyse. Zaten aradığım botlar bunlar değil."

Adam dudaklarını ısırıyor ve parmaklarının arasındaki bitmek üzere olan sigarayı elinden bırakıyor.

"İşgal ne? Kulağa göçmen linç etmek gibi geliyor."

"Bak dostum. İşgalin pek çok çeşidi var..." Önce botlarına, sonra sana bakıyor. "Polislere güvenebiliriz diye düşünmüştüm. Farkında olsan da olmasan da bu işte beraberiz."

"Her gün Revachol'u ezdiğinin farkındasın, değil mi?"

"Hayır. Öyle değil." Ayakkabılarına bakıyor. "Anlamıyorsun... Onları tekmelediğimde görünsün diye işte. Siktir et, senin için fazla karmaşık."

"Revachol'a hoş geldiniz. Beğendim."

"Harika! Kanunun arkamızda olduğunu bilmek güzel." Sana hızlıca bir asker selamı çakıyor. "Revachol Hükümdarlığı için! Tüm dünya bizim hükümdarlığımız."

"Çünkü İşgalin bir sonraki dalgası geldiğinde... gebermeden önce görecekleri son şey şanlı Revachol olacak."

"Bu botu nereden aldın?"

"Özel yapım. Cebimi fena yaktı!" Kelleşen kafasının arkasını kaşıyor.

Adamın botlarına baktığında kolaylıkla tanınabilir bir deseni olmayan ince çizgilerden oluşan bir ağ görüyorsun.

Rüzgâr, Revachol Koyu'nda uğulduyor, soğuk hava dalga dalga şehrin sokaklarına yayılıyor. Bu sokaklar yeşil yılan derisi ayakkabılarının tabanına pek çok çizik ve iz bıraktı.

"Hımm, teşekkürler. Aradığım botlar değil."

"Bu... Revachol haritası mı?"

"Tabanındaki ne?"

"Revachol!"

Rüzgâr, Revachol Koyu'nda uğulduyor, soğuk hava dalga dalga şehrin sokaklarına yayılıyor.

"O tartışma neydi öyle?"

"Biyolojik determinizm. Doğa kanunu. Irkların ayrışması." Yere tükürüyor.

"Koalisyon başa geçtiğinden beri pek popüler bir konu değil. Konuyu değiştirmek isteyebilirsin, yani diğer koyunlar gibi kafanı kuma gömebilirsin."

Konuyu değiştirmek... Söyleme şekli kulağa bir tehdit gibi geliyor.

Koyun değil, deve kuşu.

Aslında ne koyunlar ne deve kuşları başlarını kuma gömer. Bu sadece bir deyim.

"Anladım. Bazılarının da popüler olmaması gerekiyor."

"Böyle düşünen tek kişi ben değilim. Bak, ben bir sürü kitap okudum." Dediğinin altını çizmek için sigarasıyla işaret ediyor. "Bazıları inanmak istemese de bilim, ırk teorisini kanıtladı."

"Bu konuyu araştıran insanlar bizim doğuştan üstün olduğumuzu söylüyor. Yani doğal olarak biz Occident'lılar başta olmalıyız. Bunun iyi bir şey olacağını anlıyorsundur."

Occident'lıların hepsi bu adam gibiyse... Pek kaslı olduğu söylenemez diyeyim, orada kalsın.

"Sen insanlara bakıp yüzeysel yargılarda bulunuyorsun sadece."

Teğmen kayıtsız kalmaya çalışıyor ama kaşının aldığı kavisten bu dediğinin hoşuna gittiğini anlayabiliyorsun.

"Her yargı yüzeysel zaten. Bu yargıların doğru olduğu gerçeğini değiştirmez. Hepimiz gerçekleri kullanmalıyız. Kabullendiğinde sen de anlamanın verdiği rahatlığı hissedeceksin."

Bu düşünceleri rahat bir şekilde aktarıyor. Konu hakkında uzun süre düşünmüş.

"Tamam. Kararımı verdim. Duymak ister misin?" (Atla.)

"He?" Dersini daha fazla dinlemek istememiş olman onu biraz hayal kırıklığına uğrattı.

"Tamam, kesin öyledir. Başka bir konudan bahsedelim."

"Buyur, konuş." Adam koca göbeğini kaşıyor. "Polis olabilirsin ama bu yaklaşan felaketten kurtulacağın anlamına gelmez."

Teğmen Kitsuragi'nin sert ifadesi değişmiyor... ama bir terslik hissediyorsun. Derinlerde...

"Sende ahlaktan eser yok," diye düşünüyor. "Hem de hiç. Durumdan sıyrılıverdin."

Ne oldu? Sikin içine mi kaçtı? Durumu değiştirmek için çok fırsatın vardı ama yok! Adamın gevelemesine izin verdin. Üstüne karar anı geldiğinde iki tarafa da oynadın. Zayıfsın.

Evet, evet ama bu adam... Görünüşüne aldanma, o kesinlikle bir biraderr ve şövalye. Zamanı geri döndürmeyi biliyor mu sor ona!

Evet, hiç yok. Sıkıntı olmayacağına eminsin. Zor bir durumdan iyi sıyrıldın. Ne ona siktir çektin ne davasına katıldın. Tebrikler.

"Yok, bu işler bana ters. Siktirip gitsene sen."

"Şansını zorlama ezik herif." Sana iğrenerek bakıyor ve ardından dikkatini başka yere çevirip seni görmezden geliyor.

Neden biraderrinle böyle konuşuyorsun? Belli ki çok şey biliyor! Muhtemelen zamanı nasıl geri döndüreceğini de biliyordur. Onunla iyi geçinmeye çalış.

"Evet. Sanırım ben de ırkçılığa varım."

"Güzel. Eğer biz Akşam İnsanları bir araya gelirsek... bu zor zamanlara dur diyebiliriz!" Adam sana sırıtıyor. "Halkımızın refahına el uzatan güçlerin kökünü kazıyabiliriz."

Teğmen Kitsuragi'nin sert ifadesi değişmiyor... ama olayların böyle gelişmesi konusunda mutlu olmadığını hissedebiliyorsun.