Sahne, performansın için hazır. Ortam... sessiz. Ayaklarının altında tahtaların…

Arkalardan bir ses geliyor. Kesinlikle bir kahkaha.

Biri ön kapıdan çıkıp gidiyor. Bir kadın. Senin yüzünden mi?

Sessizce dur.

"Yeter, mikrofonu kapatıyorum." Kasetçaları durduruyor. Ufak bir çınlama iniltisi duyuyorsun ve ardından mikrofon elinde can veriyor.

Bu kadar. Artık güçsüzsün.

"Gidelim, dedektif." Teğmen notlarını kapatıyor. "Bu insanlar iyi bir performanstan katiyen anlamaz."

"Sen... beğendin mi?"

"Evet," derken hafifçe eğilerek selam veriyor. "Düpedüz trajikti, dedektif."

"Ciddiyim," diye düşünüyor.

Onun için performansın, RHM polisi olmayı tamamen yansıtıyordu.

(Mikrofonu bırak.)

"ŞARKIMDA HİSLERİMİ ANLATTIM! Hepinizi sikeyim, pislikler!"

"İyi şarkı söylemekten siz ne anlarsınız! Bu gerçek şarkıcılık. Gerçek şeyler hakkında şarkı söyledim."

Şöyle de: "Beğenmediniz mi, ha?"

Kelimelerin, karaoke mikrofonunda yankılanıyor. Uzakta insanlar konuşuyor. Bir çift, bakışlarını senden kaçırmaya çalışıyor.

"Mikrofona bağırmayı kes!" Sendika locasından sesleniyorlar.

"Ben buraya çıkmış KALBİMİ SÖKERCESİNE şarkı söylüyorum ve siz sikiklere beğendirmeye yeterli olmuyor mu?"

Etrafta huzursuz hareketlenmeler duyuyor ya da duyduğunu sanıyorsun. Belki biraz gülüşmeler de var? Kimse bir şey demiyor.

"Iı... Şimdi mikrofonu kapatacağım, tamam mı?"

Kelimelerin, karaoke mikrofonunda yankılanıyor. Sesler aralıklı. Salon neredeyse bomboş.

Duyuyor musunuz? Dünyanın en içler acısı alkışı. Hammaddesi merhamet. Kimse çabalarınızı beğenmedi. Soytarı gibi gördüler.

Duydunuz mu? Dünyanın en içler acısı alkışıydı. Hammaddesi merhamet. Günün hangi saati olursa olsun, dinleyiciler ne kadar az olursa olsun, bu acıma dolu bir alkış.

"Sık sık giderdim o yere. Oradaki ufacık kiliseye. Saint‑Saëns'ın en küçük kilisesi... Gerçi daha büyüktü eskide. Nehir ne dingindir o yerde. Sisin ortasından inişlerde. Yedi kız kardeşe doğru akarken... Puslu uçurumlar var ileride. Sık sık kalırdım o yerde. Oradaki ufacık bahçede. Çok bahtiyar oldum bu yerde... Heves ederek buradaki maziye. Fakat şimdi yapayalnızsın. Bütün bunlar da anlamsız."

Havada kesif bir beklenti kokusu var.

Kaset, yuvasına oturuyor ve müzik başlıyor... Olamaz, birdenbire boğazınıza bir yumru oturuyor...

(Bitir.)

"Baksana Kim, karaoke söyleyeceğim!"

"Görebiliyorum." Teğmen sahneden uzaklaşıyor, performansın için hazır.

"Hayır, söylemeyeceksin. Borcunu unuttun mu?"

Dudaklarını mikrofona yapıştır ve test et.

Salon bir anda şiddetli bir çınlamayla irkiliyor. Kendini amatör gibi hissediyorsun. Mikrofonu nasıl tutmalı? Sadece mikrofona doğru şarkı mı söylemeli? Sahnenin neresinde durmalı?

Eller... Ellerini nereye koymalı?

Kusacakmış gibi hisseden var mı? Ben öyle hissediyorum. Birazcık.

"Ne yapıyorsun? Sadece müşteriler için olduğunu söylemiştim sana. Borcunu ödeyene kadar karaoke makinesini açmıyorum."

Bu işte geri adım atmayacak. Ona para ödemeden burada dikilmek sadece alıştırma olur.