"Herkesin hayatını siktiğim için özür dilerim. Not: Onu ben öldürmedim. 2. Not: Yukarıya…

"Herkesin hayatını siktiğim için özür dilerim. Not: Onu ben öldürmedim. 2. Not: Yukarıya hediye bıraktım."

Görünüşe bakılırsa alelacele çıkmış.

"Şaşırtıcı değil."

Nottaki düzensiz ve okunaksız yazıya bakıyorsun. Acele ediyormuş ama paniklememiş. Ölçülüymüş. Odaklıymış.

"Tamam, evet." Etrafa bakıyor. "Kaçak mevzuları. Cuno daha önce aynısını gördü."

Not cevap vermiyor. Üzerindeki düzensiz ve okunaksız yazıya bakılırsa kadının acelesi varmış.

Ancak paniklememiş. Ölçülüymüş. Odaklıymış.

Bu hediye ne olabilir?

"Silahımı çekmiyorum... henüz. Yine de ben 'hediyelerden' hoşlanmam."

Çekmiyorum diyor ama notu incelerken eli kontrolsüzce tabancasının kılıfına gidiyor.

Lütfen bir radyo tuzağına daha girme...

Endişelenme. Herkes de seni tuzağa düşürmeye çalışmıyor ya.

"Muhtemelen bir tuzak." Öz güvenli bir şekilde başını sallıyor. "Ama korkma. Arkanda Cuno var. Hadi gidelim."

Basık odadan cevap gelmiyor, sesin bile yankılanmıyor. Merdivenlerde ipek bir gömlek görüyorsun.

(Bitir.)

Para tomarının yanında bir not görüyorsun. Üzerinde, yazan kişi kapıdan dışarı fırlamak üzereymiş gibi çiziktirilmiş birkaç satır var.

"Dönüş'te görüşürüz. Not: Onu ben öldürmedim. 2. Not: Yukarıya hediye bıraktım."

"Demek hediye..." Teğmen yüzünde şüpheli bir ifadeyle merdivenleri inceliyor, üst kattaki gölgelerin arasında bir başkasının olup olmadığını anlamaya çalışıyor.

"Demek hediye, ha?" Çocuk merdivenlere dönüyor. "Bu durum Cuno'ya çok şüpheli geliyor."

"Herkesin hayatını siktiğim için özür dilerim. Not: Onu ben öldürmedim. 2. Not: Yukarıya hediye bıraktım."