Biraderim, vakit geldi!

Biraderim, vakit geldi!

Yakamdan düş kravat. Sen hayalimin bir ürünüsün.

Biraderim, beni uzaklaştırma. Seni desteklemek istiyorum. Hem senin, aslında benim hayalimin bir ürünü olmadığını nereden biliyorsun?

Yürü git kravat! Seninle arkadaş olmak istemiyorum.

Biraderim... Anlıyorum. (Kravat gevşiyor.) Sadece eğlenmeni istemiştim. Sana... yük olmak istemezdim.

Kravat, seninle işimiz bitti. Hem profesyonel olarak hem de arkadaş olarak... Defol! (Kravatı bitir.)

Cansız kravat, ölü bir hayvanın renkli bağırsakları gibi görünüyor; yağlı, tuhaf ve iğrenç. Bir insanı böylesine itici bir kravat takmaya iten ne olabilir?

Görünüşe bakılırsa bu sorunun cevabını asla öğrenemeyeceksin.

Kravat... özür dilerim. Öyle demeye çalışmıyordum.

Hayır biraderim, öyle deme. Biz biraderiz, kardeşiz. Kardeşler kavga eder ama kavgaları bittiğinde ne yaparlar biliyor musun? Partilerler. Fena partilerler!

İspirtoyla, mavi tıbbi ispirtoyla başlayalım. Şişeyi eline al ve kapağını aç! Diğer Dünya'yı açığa çıkarma zamanı.

Yetti lan! Konuşan deli kravat da neymiş arkadaş!

Biraderim, yapma... Lütfen şişeyi aç. Her şeyi düzeltebilirim.

Mavi tıbbi ispirtoyu yavaşça aç.

Şişe, sessiz ve gizemli bir sesle açılıyor. Ağzından yükselen buhar, kuzey rüzgârları kadar keskin.

Uğultular, iskeleyi tuz ve yağmur yıkarken kadim bir sıcaklık derinin altında geziyor.

Şimdi biraderim, beni çıkar.

Ne? Seni çıkarabildiğimi bilmiyordum.

Biraderim, sana hiç yalan söyledim mi? Hadi beni çıkar. (Kravat çıkmak istiyormuş gibi boynuna asılıyor.)

Kravatı çıkar.

Parmakların yağlı düğümü çözmeyi başarınca kravat boynundan kayarak çıkıyor. Elinde tutarken ne kadar narin olduğunun farkına varıyorsun. Âdeta ağırlıksız...

Şimdi?

Şimdi beni şişeye koy.

Defol, lanet kravat! Sonunda senden kurtuluyorum! (Bitir. Kravatı olabildiğince uzağa fırlat.)

Yağlı paçavra, acınası bir şekilde havada dalgalanıp toprağa düşüyor. Hayattan tamamıyla yoksun, cansız bir nesne gibi görünüyor.

Yalnızca yardımcı olmaya çalışıyordu...

Neden ki?

Güven bana. Bana güven yeter. O kadar çok eğleneceğiz ki... Bu kadar çok eğlenmek yasak olmalı!

Zaten yasak olabilir.

Hadi, şişeye koy beni biraderim. Seni hayal kırıklığına uğratmayacağım. İkimiz aynı kişi sayılırız.

Kravatı şişeye koy.

Kravat, arıtıcı sıvıya battıkça üzerinden koca yağ parçaları kopup yüzeye yükseliyor ve hızla çözünüp yok oluyor.

%98,7 saflıkta alkolün mavi ispirto ateşiyle temizlenen kumaş neredeyse yepyeni görünüyor. Artık iğrenç bir bağırsak kurdu değil, Insulinde okyanusunda mercanların arasında gezen renkli ve ölümcül, zehirli bir yılan gibi.

Tamam... Sırada ne var?

Kravat, mavimsi sıvıda neredeyse ilahi bir zarafetle yüzüyor.

Bilinçli boyun aksesuarlarının yaşadığı uzak bir yıldız sisteminden getirilmiş, organik bir örneğe benziyor.

Şişenin tıpasını tık ve şişeyi kenara koy.

Teğmen, tüm bu süre zarfında seni sessizce seyretti.

Bir şey dememek için kendini zor tutuyor, sonra pes ediyor.

"Merakımı mazur görün ama..." diyor, yüzündeki ifadeden durumu garipsediğini anlıyorsun. "Ne yapıyorsunuz?"

Her zamanki gibi yalan söyleyin.

"Kendi işine bak dört göz!"

"Tamam." Teğmenin yüz ifadesi sertleşiyor, dönüp önündeki yola bakıyor. "Bu konuyu tekrar açmayacağım."

"Ailemizde, biri öldüğünde sonsuz saygı işareti olarak bir şişeye giysi parçası koymak âdettendir."

"Bu söylediğinizde zerre mantık yok." Bir anlığına durup düşünüyor. "Gerçi her ailenin kendine has gelenekleri var."

"Artık zaman harcamayalım. İlgilenmemiz gereken bir rezalet var." Yüzünü önündeki yola çeviriyor.

"Peki... Kim... Kimseye söylemek istemiyordum ama kravatım benimle konuşmaya başladı."

"Tabii konuşur." Pek şaşırmışa benzemiyor.

"Boş ver, zaten bunu anlayacak kadar açık görüşlü değilsin."

"Bir adamla konuşan kravatının arasındaki ilişkiyi anlayacak kadar mı? Evet, sanırım değilim..." derken sesinde samimiyetsiz bir hüzün var. Dönüp gidiyor.

"Whirling‑in‑Rags'de uyandığımda başladı. O zamandan beridir benimle konuşuyor."

"Sakıncası yoksa kravatınız size ne diyor, sorabilir miyim?"

"Çoğunlukla daha sert partilememi söylüyor."

"Harika. İşinize çok yarıyor olmalı."

Gerçekten harika olduğunu düşünmüyor.

"Peki... Öyleyse neden şişeye koydunuz?"

"Gerçekten bilmiyorum."

"Peki. Tamam... Neyse, kravatınızın sizinle konuştuğunu bana söylediğiniz için teşekkür ederim. Sizin için kolay olmamıştır herhâlde." Bir anlığına bir şey daha söyleyecekmiş gibi duruyor...

Hepimiz çok stres altındayız. Durum giderek rezalete evriliyor. Seni yargılamıyorum. Tek ricam, kendini kaybetme.

Ama sonra dönüp bakışlarını önündeki yola dikiyor ve "Hadi gidelim," diye bitiriyor.