Biraderim, vakit geldi!

"Yok mu? İçinde ilk abideden kalma bir kravat olan %98,7'lik alkolü içmenizin mi zararı yok? O kadar emin olmayın..." Teğmen başını hafifçe yana eğiyor. "Yine de sizi yargılamayacağım. Hadi gidelim."

"Ailemizde, biri öldüğünde sonsuz saygı işareti olarak bir şişeye giysi parçası koymak âdettendir."

"Bu söylediğinizde zerre mantık yok." Bir anlığına durup düşünüyor. "Gerçi her ailenin kendine has gelenekleri var."

"Artık zaman harcamayalım. İlgilenmemiz gereken bir rezalet var." Yüzünü önündeki yola çeviriyor.

"Kendi işine bak dört göz!"

"Tamam." Teğmenin yüz ifadesi sertleşiyor, dönüp önündeki yola bakıyor. "Bu konuyu tekrar açmayacağım."

İyi ve güvende hissettiriyor.

Kravat, beni duyuyor musun?

Sessizlik.

Neden ki?

Güven bana. Bana güven yeter. O kadar çok eğleneceğiz ki... Bu kadar çok eğlenmek yasak olmalı!

Ama bu gereğinden fazla eğlenceli.

Hadi, şişeye koy beni biraderim. Seni hayal kırıklığına uğratmayacağım. İkimiz aynı kişi sayılırız.

Zaten yasak olabilir.

Ne, şimdi mi? Ruby gitti. Ben burada kutlanacak bir şey göremiyorum.

Sus, biraderim. Şimdi kutlama zamanı değil, şimdi hazırlanma zamanı. Bana güven. Baştan beridir buna hazırlanıyoruz. Manyak olacak... Manyağın ötesinde olacak.

Yakamdan düş kravat. Sen hayalimin bir ürünüsün.

Biraderim, beni uzaklaştırma. Seni desteklemek istiyorum. Hem senin, aslında benim hayalimin bir ürünü olmadığını nereden biliyorsun?

Tamam, öyleyse söyle neyin vakti geldi?

Yürü git kravat! Seninle arkadaş olmak istemiyorum.

Biraderim... Anlıyorum. (Kravat gevşiyor.) Sadece eğlenmeni istemiştim. Sana... yük olmak istemezdim.

Kravat... özür dilerim. Öyle demeye çalışmıyordum.

Hayır biraderim, öyle deme. Biz biraderiz, kardeşiz. Kardeşler kavga eder ama kavgaları bittiğinde ne yaparlar biliyor musun? Partilerler. Fena partilerler!