Dağınık saçlı oğlan taşa tekme atıyor, diğeri de izliyor.

Taşa tekme atan çocuk bir anda gülmeye başlıyor. Başı, omuzlarına göre aşırı büyük.

Diğeri de gülüyor.

Belki gülmelerinin bir sebebi vardır. Belki soruşturmayla ilgili ilginç bir sebebi vardır!

Umurumda değil.

Oğlan gülmeye devam ediyor. Sonra önemli bir şeymiş gibi eğilip taşı inceliyor.

"Neye gülüyorsunuz?"

Oğlan gülmeyi kesip ayak parmaklarına bakıyor.

Bak sen. Şimdi de utandı. Artık konuşmuyor, sadece bir şeylerden korkuyormuş gibi sallanıyor.

Asla bir yanıt alamayacaksın. Bu küçük beyinsizler böyledir.

Vay be, entelektüel açıdan ne kadar da ufuk açıcı.

Taşa doğru düzgün tekme bile atamıyor. Bunu herkes yapar.

"Sizin bazen şu terk edilmiş Feld binasında oyun oynadığınızı duydum."

İkizlerden biri omuzlarını silkerek, "Feld binası nedir?" diye soruyor.

Diğeri "Yok, biz hiçbir yere gitmiyoruz, hayır," diye mırıldanıyor.

"Neden bahsettiğini bilmiyorum." Oğlan ellerini ceplerine daldırıp başka bir taşa tekme atıyor.

"Neden bahsettiğini bilmiyor." Diğeri başıyla onaylıyor.

"Peki sen neden bahsettiğimi biliyor musun?"

İlk çocuk yüksek sesle "Neden bahsettiğini bilmiyor," diyor. Daha doğrusu sen ilki olduğunu sanıyorsun, diğeri de olabilir.

"Neden bahsettiğini bilmiyorum." Diğer çocuk başıyla onaylıyor.

"Bana pek yardımcı olmuyorsunuz..."

"Ha ha, neden bahsettiğini bilmiyorum." Oğlanlardan biri omuzlarını silkip gülmeye başlıyor.

Gülüşünün tizliği bilinçli. Sırf insanları rahatsız etmek için üzerine çalıştığı bir gülüş gibi.

Gerçekten de iki tane mi oğlan var? Halüsinasyon olmadığından veya çift görmediğinden emin misin?

"Güle güle." (Bitir.)

"Güle güle." (Bitir.)

"Çocuklar, son zamanlarda hiç tuhaf bir şeyler oldu mu?"

"Iıı..." Oğlan elinde bir taş çeviriyor. "Kötü sözler duyduk, sonra söyledik, sonra başımız derde girdi..."

"Hemen bir şey soracağım, çocuklar. Bu sesleri duyduğunuzda neredeydiniz?"

"Şurada." Oğlan, harap binalardan birine işaret ediyor.

"Şuradaydık." Diğer çocuk başıyla onaylıyor. Gösterdikleri tarafta Feld binası var.

"Hah! Biliyordum!"

Biri "Hı hı!" diyor, kuma bir taş atıyor.

"Çember çizdik." Teğmen kendi kendine gülümsüyor. "O zaman Feld'e dönüyoruz. İstediğiniz zaman gidebiliriz."

Oğlan, taşı elinde çeviriyor. Sana bakıyor, sonra kardeşine, sonra tekrar sana bakıyor.

"İşte yine sana dönüyorum, Feld."

"Teşekkürler, çocuklar."

"Güle güle çocuklar. Kendinize iyi bakın." (Bitir.)

"Küçük Lily sizin kız kardeşiniz mi?" (Eve işaret et.)

"Evet."

"Tamam."

"Evet."

"Evet mi?"

"Evet."

"Bu kadarcık mı? Fazla veciz bir cevap olmadı mı?"

Kullandığın kelimenin ne anlama geldiğini bilmiyormuş gibi görünüyor.

Dağınık saçlı oğlan taşa tekme atıyor, yaşı beşten büyük olamaz.

Diğeri de onunla tıpatıp aynı. Dili ağzından sarkarken kardeşinin taşa tekme atışını izliyor.

Neden böyle dört gözlük yapıyor ki? Alt tarafı komik bir sözcük!

Söyle, kardeşim! Siktir sözcüğünün sevgisini bütün köy hissetsin!