Kadın boşluğa bakıyor. Gözleri kapalı ve dudakları hareket ediyor.

"Mantıklı. Kendi işine bakıyorsun."

"Tabii mantıklı. Ne bekliyordun ki?"

"Bir dakika... Kamyon kullanmak seni uçuruyor mu?"

"Ah, benimki uçmaktan çok öte bir şey şerif. Ben dibe batıyorum... En dibe..." Gözlerini kapatıp rüyalara dalıyor.

Evet, kesinlikle uçmuş. Hem de fena uçmuş. Muhtemelen pustan. Şu "pus" bomba gibi bir şey olsa gerek.

"Ya kaçak mal taşıyorsan?"

"O zaman kaçak mal taşırım kanun adamı. Ne yani, benim gibi yaşlı bir kadını içeri mi alacaksın? Keyfin bilir. Beni Kötü El Hermenegildo gibi kodese tık."

Kötü El Hermenegildo kötü elleriyle 300 kişiyi boğdu. Ne diyelim, bazı insanlar birilerini boğmayı çok seviyor.

"Seni anladığımdan pek emin değilim."

"Tabii anlamazsın."

Evet, kesinlikle uçmuş. Hem de karanlık, fena bir uçuş. Uyku öncesi irkilme gibi. Belki daha sonra nasıl olduğunu görürsün...

"Pekâlâ. Sen o şoför hanım mısın?"

"Sen bana hanım mı dedin şerif?"

Kendisini kesinlikle bir "hanım" olarak görmüyor. Tekrar etme.

"Bana bir kadın şoförden bahsettiler. Buradaki tek kadın sensin."

"Kadın da değilim şerif." Gülümsemesi kayboluyor. "Her şeyden o kadar uzaklaştım ki bacaklarımın arasında ne olduğunu bile hatırlamıyorum. Uzun yolda öyle olmuyor."

"Kız çocuk," dediğini duyuyorsun. "Kız çocuk. Kız çocuk..."

"Kanun adamı," diye selam veriyor. "Beni iyi zamanda yakaladın. Berbat hava beni bir türlü uyutmadı. Sorularınla beni eğlendirebilirsin."

Kadın hâlâ korkulukların üzerinden eğilmiş, kafasını müzikle sallıyor ve boşluğa bakıyor.

Kadının gözleri hâlâ elindeki fotoğrafta. Fonda radyo çalıyor.

Gözünün önünde parmak şıklat.

"Dikkatini çekmek istiyorsanız biraz daha ikna edici olmalısınız."

"Bekleyin..." Teğmen parmaklarını şıklatamadan seni durduruyor.

"Kafası karışmış yaşlı bir kadın sadece. Onu rahat bırakalım."

"Ama Kafatasçı onun zamanı geri döndürmenin sırrını bildiğini söylemişti."

Teğmen bir an için kadının çökük hâlini gözden geçiriyor. İç çekiyor.

"Bu kişisel yan göreve neden bu kadar taktığınızı anlamıyorum ama yapmak zorundaysanız halledelim gitsin."

"Neden?"

"Neden mi? Az önce söyledim ya."

"Madem öyle diyorsun..." (Bitir.)

"Neredeyim ben? Sen kimsin?" Bir büyücünün hipnoz ettiği kişiyi uyandırdığı gibi onu gerçekliğe döndürdün.

Yüzündeki gülümseme yerini köşeye sıkışmış bir hayvanın temkinli çehresine bırakıyor.

"Ben mi? Burada kanun benim."

"O zaman bana nerede olduğumuzu söyleyebilir misin kanun adamı?"

"Boş ver." Omuz silkiyor ve iğrenerek ekliyor. "Şimdi hatırladım. Hâlâ trafik sıkışıklığındayım, 50'li yıllardayım."

"Hangi zamanda olmak isterdin peki?"

"Devrim zamanı Mesque'te." Tekrar gülümsüyor. "Kaldırımlar ve kafeler gençlerle doluydu... Gabriel Buenguerro'nun yeni boiadeiro filmini izlemeye gidiyordum."

"Ta ki sen gelene kadar." Yargılayıcı bir bakış atıyor.

"Gabriel Buenguerro kim?"

"Gabriel Buenguerro bu işte..." Sana pahalı kehribar çerçevenin içindeki fotoğrafı gösteriyor.

Bak.

Kafasında geniş siperlikli bir şapka olan, dikkat çekici bir şekilde yakışıklı bir adamla karşılaşıyorsun. Saçları petrol gibi siyah ve çenesi gördüğün en kusursuz biçimlendirilmiş şey.

Aradan 50 yıl geçmesine rağmen kadının hâlâ adamın büyüsü altında olduğunu hissedebiliyorsun...

"Zamanının en büyük yıldızıydı. Ne zaman ekrana çıksa kızlar sinema koridorlarında baygınlık geçirirdi ve erkek öğrenciler repliklerini ezberlerdi..." Arkasına yaslanıyor, anımsadığı dünyanın tadını çıkarıyor.

Muhtemelen bu dünya yalnızca onun zihninde var oldu.

"Anladım. Sana başka sorular soracağım. Polis soruları." (Devam et.)

"Neden olmasın şerif? Zaten bu bok çukurunda yapacak başka bir işim yok." Kamyonunun korkuluklarına yaslanıyor. Arkasında bir yığın antika fotoğraf ve ıvır zıvır kamyonun ön paneline dizilmiş.

Bu kadında bir terslik var. Botlarının tabanını göstermesini söyle. Belki de asma olayında o da vardır...

"Gençken Mesque'teydin yani?"

"Biri oradaydı..." Söylediği şey çok anlaşılırmış gibi başını sallıyor.

"Biri mi? Bunlar senin hatıraların değil mi?"

"Birilerinin hatıraları işte be çocuk." Bir anda aksileşiyor. "Benim ya da değil, ne fark eder?"

"Çok güzeller. Önemli olan tek şey bu. Güzel ve gerçek... ve zafer onların olacak. Burayı almaya geliyorlar..." Etrafına bakıyor. "Tamamını almaya."

Neyin tamamı, dünyanın mı? Şimdiki zamanın mı?

Bu tuhaf düşünceden zevk alıyor gibi görünüyor. Geçmiş, şimdiki zamanı dev bir dalga misali bir gün yutacakmış gibi.

"Rüyanızı böldüğümüz için özür dilerim hanımefendi."

"Rüya görmüyordum. Oradaydım kanun adamı. Baharın ilk günleriydi ve 'Kara Güneşin Arkasındaki Adam' yeni çıkmıştı. Posterler 20 metre yüksekliğindeydi. Her şey altındandı..." Gözlerini kısıp senin ölçülerini alıyor.

"Siz küçük Devrim'iniz için birbirinizi yerken Mesque'te bir altın çağ yaşanıyordu."

Mesque Cumhuriyeti, Mundi isolasında devasa bir konfederasyondur. Yüz ölçümü bakımından dünyadaki en büyük ülkedir. Bir petrol ülkesidir, meşruti monarşiyle yönetilir ve yakın zamanda ortaya çıkan aşırı sağ eğilimlerinden dolayı uluslararası toplum tarafından dışlanmaktadır.

"Nerede olmak isterdin peki?"