Jambonlu Dev Sandviç

Elindeki jambonlu sandviç taze ve besleyici duruyor, yemen için yalvarıyor gibi.

"Al Kim! Paylaşalım." (Sandviçi uzat.)

Teğmen kibarca başını sallayarak "Almayayım," diyor. "Teşekkürler."

Bazı insanlar, bir şey yeterince uzun süre önlerinde havada tutulunca kendilerini almak zorunda hissediyorlar. Teğmende dene.

"Ne demek almayayım?"

Omuz silkiyor. "Yani aç değilim ve bu yüzden almayacağım. Yine de teşekkürler."

"Ha, peki o zaman."

Teğmen başıyla onaylayıp ekliyor, "Ama siz yiyin."

"Konu açlık değil, Kim, yoldaşlık."

"Yoldaşlık mı?"

"Evet! Bu sandviçi paylaşarak aramızdaki bağı somutlaştıracağız."

"Gerçekten gerekli mi bu?"

Memurların, özellikle partnerlerin arasındaki bağlar her şeyden önemlidir. Güven böyle inşa edilir. Güven, hayat kurtarır.

"Güzel bir davranış olacağını düşündüm. Üzgünüm..."

"Yok... Sorun değil. Paylaşalım, olur mu?" Teğmen sandviçi ikiye bölüyor ve kendi yarısını hızla yiyor.

"Sonsuza kadar dostuz!" (Kendi yarını ye.)

"Evet, evet." Teğmen başıyla sabırsız bir şekilde onaylıyor. "Cinayet çözme vakti geldi."

"Güzelmiş." (Kendi yarını ye.)

Kendi yarını sessizce ye.

"Tamam." Teğmen başıyla onaylıyor. "Besleyiciydi. Hadi artık gidip vakaları çözelim."

"Biraderrlik için!" (Kendi yarını ye.)

"'Gerekli mi' mi? Dostluk gerekli mi? Ya kardeşlik?"

"Tamam, tamam. Hepsi gerekli. Sizin için bu kadar önemliyse sandviçi paylaşalım." Teğmen sandviçi ikiye bölüyor ve kendi yarısını hızla yiyor.

"Gerçekten gerekli."

"Tamam o zaman. 'Bağımızı güçlendirelim' bakalım." Teğmen sandviçi ikiye bölüyor ve kendi yarısını hızla yiyor.

"Hayır, haklısın. Bırakalım."

"Tüm bunlarla uğraştıktan sonra bırakacak mısınız?" Teğmen sırıtıyor. "Yeseniz daha iyi, dramatik hareketlere gerek yok."

Teğmen ufak bir şaka yaptı. Ne demek istediğini anladı.

Sandviçi teğmen alsın diye uzat.

"Teşekkürler ama almayayım, aç değilim."

Önünde tutmaya devam et.

"Hayır."

Sandviçi çekme.

"Hayır."

Çenesine daha da yakınlaştırarak önünde tutmaya devam et.

Teğmenin gözleri, mutlak surette ilgisi olmadığını gösteriyor.

Sandviçi indir.

Teğmen başıyla onaylıyor.

Sandviçi teğmenin ağzının yakınlarında gezdir ve uçak sesleri çıkar.

Teğmen yanında duruyor ama sanki başka bir evrendeymiş gibi tepkisiz.

Bu adam, baskı altında yıkılmıyor. Herhangi bir tahrife boyun eğmesini beklemeye can dayanmaz. Bu farkındalıkla birlikte ani bir gurur geliyor.

Sandviç uçağı teğmenin suratının önünde tut ve sonra hafifçe dudaklarına doğru dalışa geçir.

"Yapma!" Memnun değil gibi.

JAMBON uçağını bir göreve daha gönder.

Teğmene tek bir bakış atman, savaş sandviçine karşı hazır olduğunu anlamana yetiyor.

Kötü bir fikir. Teğmen gibiler böyle çocukça şeylerden etkilenmez.

Göreve devam et.

Teğmen sandviçe, senin bu acınası hâlinle tepki verebileceğinden çok daha hızlı bir şekilde vurup elinden uçuruyor. Sandviç toprağa düşüp dağılıyor.

"Tebrikler, Kim. Testti, başarıyla geçtin."

"Dedektif bey, ilgilenmemiz gereken ciddi konular var. Artık o konulara yönelmemizi öneririm." Durumdan hiç etkilenmemiş gibi görünüyor.

"Bak ne yaptın..."

"Harika, 2000 kalori boşa gitti."

"Hey!"

"Tamam ama neden istemiyorsun?"

"Aç değilim."

"Kim, bu sandviçi yeterince uzun süre böyle tutsam..."

"Bazıları almak zorunda hisseder, biliyorum."

"Ama sen hissetmezsin, değil mi?"

"Hayır."

"Tamam o zaman, sonraya saklayacağım."