Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Mam wrażenie, że jeden pocisk znajdujący się w komorze mojej broni ledwo połaskotałby tego kolosa”.

„Dobrze, próbowałem po prostu okazać swoją dominację”.

„Nie jesteśmy tu na jakiejś politycznej krucjacie – jesteśmy tu, aby wyjaśnić sprawę morderstwa. Nie zaogniaj jeszcze bardziej sytuacji”.

„Nic nie obiecuję. Mogę go zaatakować znowu”. [Odejdź].

Porucznik wydaje z siebie jęk, ale nic nie mówi.

Właśnie. Powinieneś to zrobić znowu. To ostatnie, czego się będzie spodziewał.

„Jak inaczej przedostaniemy się przez bramę?”

„Musi być jakieś inne wejście. Rozejrzyjmy się jeszcze raz na podwórzu – widać stamtąd drugą stronę portu. Z Miarogłowym nic nie wskóramy”.

„Ale to on próbuje sprowokować mnie!”

„I po prostu pozwolisz mu, by tak tobą manipulował?” – pyta, unosząc brew.

„Dobra, w porządku, więcej tego nie zrobię”. [Odejdź].

Kiwa głową. „Pomyślmy nad czymś innym”.

Nie, nie. Powinieneś to zrobić znowu. To ostatnie, czego się będzie spodziewał.

„Ale... walczyłem ze złymi, podłymi ideologiami. Jestem bohaterem”.