Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Byłbym ci wdzięczny, gdybyś nie doprowadzał do sytuacji, w których jestem zmuszony strzelać do losowych cywilów. Bo w ten sposób do niczego nie dojdziemy”.

„Wracając do tego, co mówili bliźniacy...”

„Co to za miejsce?” – pyta porucznik, wpatrując się w zakurzony sprzęt treningowy.

„Chyba rozwiązaliśmy sprawę...” – mówi szeptem porucznik, po czym obrzuca podejrzanego krótkim spojrzeniem.

„W porządku. O co według ciebie chodzi z tym komputerem, tablicą i kominkiem?”

„Tak?”

„Powinieneś chyba wiedzieć, że nie pamiętam niczego”.

Brak odpowiedzi. Porucznik unosi jedynie brew.

Trudno mu dobrze zrozumieć tę informację. Ba, nawet w nią uwierzyć.

„Dobra. Nieważne”.

Mija chwila. Porucznik zerka na sportowy zegarek na swoim nadgarstku.

„Naprawdę nic nie pamiętam. Było dużo pite”.

„Próbowałeś skupić się na czymś innym niż sprawy osobiste?”

W jego głosie znienacka pobrzmiewają szorstkie tony. Jakby miał już dość słuchania o twoich „sprawach osobistych”.

„A co jest złego w sprawach osobistych?”

„Nie przepadam za nimi. Taki po prostu urok bycia porucznikiem”.

MOR stosuje jako łańcuch dowodzenia stworzoną na własne potrzeby strukturę zwaną décomptage'em. Każdy porucznik odpowiedzialny jest za dwóch sierżantów i ośmiu funkcjonariuszy. A to oznacza, że zazwyczaj musi radzić sobie z niejedną sprawą osobistą. Nawet ty o tym wiesz.

„W takim razie na czym powinienem się skupić?”

„Spróbuj na pracy. Na bieżącej sprawie. To może zdziałać cuda”.

„Dobra”. (Odpuść).

„Skup się na problemach innych ludzi. Nie na swoich. To przynosi ulgę”.

Twoje serce uderza dwukrotnie niczym pięść. Niedobór serotoniny każe ci zacisnąć zęby.

Nic nie mów.

Porucznik rzuca okiem na swój elektroniczny zegarek.

„Dziękuję, o mędrcze”.

Porucznik mruga, po czym zastyga z lekko otwartymi ustami. Mija mikrosekunda.

„Przepraszam. Pouczałem cię. To było nie na miejscu. Powinieneś zasięgnąć profesjonalnej porady lekarskiej, jeśli czujesz, że potrzebujesz pomocy”.

Zwracano mu już wcześniej uwagę na jego nawyk wygłaszania mądrości. Nie ma do ciebie żalu o tę reakcję – próbuje go zwalczyć.

„Przepraszam. Pouczałem cię. To było nie na miejscu. Powinieneś zasięgnąć profesjonalnej porady lekarskiej, jeśli czujesz, że potrzebujesz pomocy. Możesz użyć radiostacji w mojej kineemie, aby skontaktować się z lazaretem swojego komisariatu”.

„Obawiam się, że to kwestia zdrowotna”. (Przejdź dalej).

„Poważnie?” – porucznik przygląda ci się, jakby oceniał stan twojego zdrowia na potrzeby triażu. „Wyglądasz w porządku”.

„Mowa o dużych, niewiarygodnych problemach”.

„Ta psychodrama nie przystoi funkcjonariuszowi policji”.

Ewidentnie woli myśleć, że bredzisz w malignie. Nie umie sobie wyobrazić, że ktoś wypił tyle, żeby wymazać z głowy całe swoje dotychczasowe życie.

„Dobra, dobra”.

„To nie jest kwestia psychologii. Doszło do jakichś poważnych uszkodzeń mózgu. Na bezprecedensową skalę”.

„Możesz użyć radiostacji w mojej kineemie, aby ponownie skontaktować się z lazaretem. Mogę ci jeszcze w czymś pomóc?”

„W takim razie potrzebujesz pomocy lekarskiej. Możesz użyć radiostacji w mojej kineemie, aby skontaktować się z lazaretem swojego komisariatu. Mogę ci jeszcze w czymś pomóc?”

„Mowa o poważnych uszkodzeniach neurologicznych”.

„Ale nie posiadam nawet podstawowych informacji choćby na temat organizacji, do której należymy. Możesz mi pomóc?”

„W porządku. Najpierw jednak powinniśmy zająć się śledztwem. Kończymy pracę o 21:00. Jeśli do tego czasu wciąż będziesz miał ten problem, to dam ci przyśpieszony kurs wprowadzający”.

„Ekhm. Chciałbym porozmawiać o tobie”.

„Czyli o czym?”

„Nosisz okulary”.

„Zgadza się”.

To czyni z niego pinglarza. Ani trochę to materiał na policjanta, wiesz o tym dobrze.

„Nie wiedziałem, że pozwalają pinglarzom wstępować do policji”.

Twarz porucznika robi się czerwona. „Zapewniam, detektywie, że w zeszłym roku zdałem wszystkie wymagane sprawdziany fizyczne. Czy możesz to samo powiedzieć o sobie?”

Może i nie pamiętasz żadnych teścików, którym by cię poddawano, ale jesteś silny jak pieprzony tur. Przecież to widać na pierwszy rzut oka!

Problem w tym, że MOR nie zatrudnia zbyt wielu turów. Oczywistym jest, że braki w muskulaturze porucznik nadrabia na inne sposoby.

(Napręż biceps). „Patrz na to. Stworzono mnie do rozbijania łbów i rozwiązywania spraw”.

„To, że twój komisariat znany jest z łamania kości, nie oznacza wcale, że jest to jedyny sposób rozwiązywania spraw... Masz jeszcze jakieś pytania?”

(Pogładź się w zamyśleniu po brodzie). „Zawsze wierzyłem we władzę umysłu nad materią”.

„Dobrze wiedzieć. Nie znoszę policjantów załatwiających wszystko siłą. Sprawy rozwiązuje się cierpliwością i inteligencją... Masz jeszcze jakieś pytania?”

(Nie nazwę go pinglarzem). „Okulary są czadowe”.

„Tak myślisz? Zwykle są po prostu uciążliwe”.

Tobie też przydałaby się porządna, normalna para.

Czujesz odrobinę chęci sprowadzić za to porucznika do parteru, ale masz za mały zapas testosteronu.

(Nieprawda). „Okulary są w sumie w porządku”.

„To tylko luźna obserwacja”.